قد موزون تو روزی که به جولان برخاست
هر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست
خار خار دلم از سینه نمایان گردید
بخیه تنگ رفویم ز گریبان برخاست
شرم عشق است که پامال نگردد هرگز
لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست
که دگر ز اهل کرم رحم به محتاج کند؟
ابر با دیده خشک از لب عمان برخاست
بر دل غنچه اگر خورد نسیمی گستاخ
شور محشر به دل بیضه ز مرغان برخاست
همت آبله پای طلب را نازم!
که به مشاطگی خار مغیلان برخاست
زد همان روز که با غنچه محجوب تو لاف
قفل شرم از دهن پسته خندان برخاست
همدمی سیر مقامات نفرمود او را
نی ما تا به چه طالع ز نیستان برخاست
بگسل از اهل کرم تا شودت پایه بلند
صدف از خاک به یک ریزش نیسان برخاست
قالبی نیست سخن سنجی ما چون طوطی
بلبل ما ز دل بیضه غزلخوان برخاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از جلوهٔ قامت معشوق آغاز میشود که دلها را از ایمان جدا میکند و سپس با مضمونهای جداگانه از آشکار شدن درد عشق، حیای عشق در لالهٔ رسته از خاک شهیدان، کم شدن بخشش در جهان و همت جوینده در راه پرخار سخن میگوید. شاعر در پایان بر بینیازی از اهل کرم تأکید میکند و هنر شاعری خود را ذاتی و نه تقلیدی چون طوطی میداند.
هوش مصنوعی: روزی که قامت خوشاندام تو به خرامیدن و جلوهگری برخاست، هر کس دلی داشت از دین و ایمان خود دست کشید و دل به تو باخت.
هوش مصنوعی: خلش و بیقراری دلم از سینه آشکار شد، چنانکه بخیههای تنگی که گریبان پارهام را با آن رفو کرده بودم از هم گشود؛ یعنی دیگر نمیتوانم درد عشق را پنهان کنم.
هوش مصنوعی: حیا و شرم عشق هرگز از میان نمیرود؛ لالهای که از خاک شهیدان عشق میروید هم سرافکنده و شرمگین سر برمیآورد.
هوش مصنوعی: دیگر چه کسی از بخشندگان به نیازمند رحم خواهد کرد، وقتی ابر از کنار دریای عمان با چشم خشک و بیباران برخاست؟ یعنی بخشش از جهان رخت بربسته است.
هوش مصنوعی: اگر نسیمی گستاخانه به غنچه برخورد کند، حتی در دل تخمها نیز در میان پرندگانِ هنوز سربرنیاورده غوغایی چون قیامت به پا میشود؛ یعنی دلبستگان گل از کوچکترین آزار به آن برآشفته میشوند.
هوش مصنوعی: آفرین بر همت پای تاولزدهٔ جوینده که با خون و آب تاولهایش به آرایش خارهای مغیلان برخاست؛ یعنی رنج راه را با رضایت به جان خرید.
هوش مصنوعی: همان روزی که پسته در برابر دهان غنچهمانند و پرحیای تو لاف همسری زد، قفل شرم از دهانش برداشته شد و بیحیا خندان و دهانگشوده ماند.
هوش مصنوعی: نی ما با چنان بخت بدی از نیستان جدا شد که هیچ همدمی او را در پیمودن مقامها و منزلها همراهی نکرد؛ اشاره به تنهایی و غربت شاعر.
هوش مصنوعی: از وابستگی به اهل بخشش ببُر تا قدر و مرتبهات بالا رود؛ صدف تنها با یک بار بارش باران نیسان از خاک برخاست و گوهر یافت، پس به اندک بسنده کن و دست نیاز را دراز مدار.
هوش مصنوعی: سخنسنجی ما مانند طوطی تقلیدی و آموختنی نیست؛ بلبل طبع ما از درون تخم نغمهخوان و غزلسرا برخاست، یعنی هنر ما ذاتی و فطری است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرو کشمر که سمر گشت ز بستان برخاست
سرو سیمین بر ما از چمن جان برخاست
این چه روی است که از گوشه برقع بنمود
که قیامت ز نهاد من حیران برخاست
خط سبزش نگرید آمده در گرد لبش
[...]
یا رب این بوی خوش از روضه رضوان برخاست
یا نسیم سحر از ساحت بستان برخاست
یا ز چین سر زلفین چو شام بت من
صبحدم باد صبا غالیه افشان برخاست
بوی پیراهن یوسف مگر از جانب مصر
[...]
ای سرفراز شهی کز بن دندان چو خلال
به غلامی درت قیصر و خاقان بر خاست
به هوای چمن خلق تو جان داد به باد
هر نسیمی که از اطراف گلستان برخاست
زان سر زلف بریدند که دردورانت
[...]
خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست
رگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
می کند بس دل پر آبله را شق چو انار
چون به، این گرد کز آن سیب زنخدان برخاست
خط پاکی است بر آیینه صفا جوهر را
[...]
فتنهٔ روز جزا در قدم جلوهٔ اوست
با قیامت قد او دست و گریبان برخاست
چون برد شمع، سرخود به سلامت بیرون؟
صبح از بزم تو، با زخم نمایان برخاست
چقدر حوصله ساز است دل آب شده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.