رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما
آیینه تیره روز ز روی سیاه ما
هر قطره ای که در صدف ابر رحمت است
چون مهره گل است ز گرد گناه ما
بر جسم آنقدر که فزودیم همچو شمع
شد مایه زیادتی اشک و آه ما
ما چون حباب، تشنه محویم ازین محیط
سهل است موج اگر برباید کلاه ما
ما در رکاب جذبه توفیق می رویم
رطل گران چگونه شود سنگ راه ما؟
چون بحر در کشاکش موج است مضطرب
روی زمین ز ریگ روان گناه ما
ما را غلط به لشکر اصحاب فیل کرد
از دور دید کعبه چو کوه گناه ما!
داریم چشم آن که شود روز بازخواست
سر پیش پا فکندن ما، عذر خواه ما
صائب که را گمان که سیه مست غفلتی
در شاهراه توبه شود خضر راه ما؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اعترافی است به سنگینی گناه: گناه ما چنان است که رحمت را غبارآلود و قطرهٔ باران را گِل میکند و کعبه ما را لشکر اصحاب فیل میپندارد. در کنار این اعتراف، شاعر از شوق فنا و تکیه بر کشش توفیق الهی سخن میگوید. در پایان امید دارد که شرمساری و سر به زیر افکندن در قیامت عذرخواه او شود و از اینکه راهنمای توبه از میان غافلان برخیزد شگفتی میکند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ رحمت الهی از گرد گناهان ما غبارآلود شده است، و آینه هم از روی سیاه و شرمسار ما روزگارش تیره گشته است.
هوش مصنوعی: هر قطرهای که در صدفِ ابر رحمت است و باید مروارید شود، از گرد گناه ما به مهرهای از گل بدل میشود. یعنی گناه ما حتی رحمت را بیثمر میکند.
هوش مصنوعی: ما مانند شمع هرچه بر تن خود افزودیم، همان مایهٔ افزایش اشک و آه ما شد؛ چنانکه شمع هرچه بلندتر باشد بیشتر میگرید و دود میکند. پروردن تن تنها رنج را بیشتر میکند.
هوش مصنوعی: ما مانند حباب تشنهٔ فانی شدن در این دریا هستیم؛ اگر موج کلاه ما را برباید و هستیمان را از میان ببرد، برای ما آسان و خوشایند است.
هوش مصنوعی: ما همراه کشش توفیق الهی پیش میرویم؛ پس جام سنگین شراب چگونه میتواند سنگی سر راه ما شود و ما را بازدارد؟
هوش مصنوعی: روی زمین از ریگ روانِ گناهان ما، مانند دریا در کشمکش موجها آشفته و بیقرار است.
هوش مصنوعی: کعبه از دور کوه گناهان ما را دید و به اشتباه ما را لشکر اصحاب فیل پنداشت؛ یعنی گناه ما چنان بزرگ است که چون لشکر فیلسواران ویرانگر کعبه به نظر میآید.
هوش مصنوعی: امید داریم که در روز بازخواست قیامت، سر به زیر افکندن و شرمساری ما عذرخواه گناهانمان شود.
هوش مصنوعی: صائب، چه کسی گمان میکرد که مستی غرق در غفلت، در راه توبه راهنمای ما مانند خضر شود؟ اشاره به آنکه گاه هدایت از جایی نامنتظر میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای آنکه نیست غیر تو کس پادشاه ما
واندر دو کون راهنما و پناه ما
افتاده های بحر گناهیم دست گیر
ای دستگیر جمله حال تباه ما
برده سبق زجمله کفار این زمان
[...]
یا رب بسوز سینه رندان که آه ما
جایی رسان که پاک بسوزد گناه ما
امشب خوش آشناست به رویش نگاه ما
گویا حجاب سوخته از برق آه ما
از بس که می شدیم به حسرت جدا ازو
خون می چکید روز وداع از نگاه ما
شغل محبت است که مانع ز طاعت است
[...]
پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما
چون لاله جزو تن شده بخت سیاه ما
روزی که نبود آینه حسن در نظر
در چشمخانه زنگ برآرد نگاه ما
ما صبح صادقیم و دم از مهر میزنیم
[...]
تا گشته است پای خم آرامگاه ما
گردیده است کوه بدخشان پناه ما
سنگین ز گرد کلفت دل بسکه گشته است
بر پای ما چو سلسله افتاده آه ما
تا آب تربیت نخورد از گداز دل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.