از بس سترد گرد ملال از جبین ما
در زیر خاک ماند چو دام آستین ما
چشم ستاره جوهر آزار ما نداشت
روزی که بود باده لعلی نگین ما
از اضطراب ما دل سنگ آب می شود
جای ترحم است به پهلونشین ما
نخجیر ما ز سایه خود طبل می خورد
صیاد کرده است عبث در کمین ما
آفت به گرد خرمن ما هاله بسته است
با برق در تلاش بود خوشه چین ما
دل را به نقد از الم نسیه می کشد
کاری که می کند نظر دوربین ما
صائب چرا ز فکر هم آواز خون خوریم؟
ز اهل سخن بس است خروشی قرین ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف حال گویندهای است که غرق اندوه و بیقراری است: آستینش از پاککردن گرد غم زیر خاک مانده، پریشانیاش دل سنگ را آب میکند و آفت گرد خرمنش حلقه زده است. او یادآوری میکند که روزگاری با باده از آزار بخت در امان بود، و میگوید دوراندیشیاش غم آینده را همین حالا بر دلش مینشاند. در بیت پایانی صائب از جستوجوی همنوا میان سخنوران دست میکشد و فریاد خود را همدم خویش میداند.
هوش مصنوعی: آنقدر با آستین گرد اندوه را از پیشانی خود پاک کردیم که آستین ما مانند دامی که زیر خاک پنهان میکنند، زیر گرد و خاک ماند. یعنی اندوه ما چنان پیوسته بود که آستین از پاککردن آن خاکآلود و ناپیدا شد.
هوش مصنوعی: روزی که بادهٔ سرخ و لعلگون نگین انگشتری ما بود، یعنی شراب در اختیار ما بود، چشمزخم ستارگان و بخت توان آزار ما را نداشت.
هوش مصنوعی: از بیقراری و پریشانی ما حتی دل سنگ آب میشود؛ پس کسی که کنار ما مینشیند و این حال را میبیند سزاوار دلسوزی است.
هوش مصنوعی: ما مانند شکاری هستیم که از سایهٔ خود هم میرمد، چنانکه گویی صدای طبل شکارچی را شنیده است. پس صیاد بیهوده در کمین ما نشسته است، چون هرگز به ما دست نمییابد.
هوش مصنوعی: بلا و آفت مانند هالهای گرد خرمن ما را گرفته است؛ هر کس بخواهد از خرمن ما خوشهای برچیند، باید با آذرخش مسابقه دهد و پیش از سوختن خرمن چیزی بردارد.
هوش مصنوعی: چشم دوراندیش ما دردهای آینده را همین حالا به دل میچشاند؛ یعنی پیشبینی ما غمی را که باید بعدها برسد، از هماکنون بر دل وارد میکند.
هوش مصنوعی: صائب، چرا برای یافتن همنوا و همسخن خون دل بخوریم؟ از میان اهل سخن، تنها فریاد و نالهٔ خودمان برای همراهی ما بس است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای روز و شب خیال رخت همنشین ما
جاوید باد عشق جمالت قرین ما
آن دم که بود نقش وجودم عدم هنوز
مهر تو بود مونس جان حزین ما
ما سجده پیش قبله روی تو می کنیم
[...]
ای پرتو جمال تو نورالیقین ما
گیسوی عنبرین تو حبل المتین ما
افسون غمزه تو دلم را ز ره ببرد
چشمت برهزنی شده سحر مبین ما
ز ابرو و غمزه چشم تو چون ترک فتنه جو
[...]
پر تشنه است حرص فضولیکمین ما
یارب عرق به خاک نریزد جبین ما
آه از حلاوت سخن وخلق بیتمیز
آتش به خانهٔ که زند انگبین ما
عمریست با خیالگر و تاز پهلویم
[...]
برد آرزو خرمن ما خوشه چین ما
از دست نارسا ننمود آستین ما
آیینهٔ نمونهٔ تمثال حیرتیم
چون آب موج خیز نباشد جبین ما
از شکر و صبر ذائقهٔ ما گرفته حظ
[...]
ذیل طلب نیافته دست یقین ما
بگرفت دست عشق سر آستین ما
شد آستین عشق بدامان معرفت
پیوسته از تحقق حق الیقین ما
از معرفت کشید بسر منزل فنا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.