برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا
خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
هست از روز ازل با پیچ و تاب آمیزشی
چون میان نازک خوبان، رگ جان مرا
مزرع امید من از سیر چشمی تازه روست
شبنمی سیراب دارد باغ و بستان مرا
دیده آیینه از نقش پریشان سیر شد
نیست سیری از تماشا چشم حیران مرا
فکر شورانگیز من دیوانگی می آورد
هست زنجیر جنون شیرازه دیوان مرا
بر دل آزاده من فکر مهمان بار نیست
از دل خود روزی آماده است مهمان مرا
نامه ناشسته نتوان یافت در دیوان حشر
گر بیفشارند روز حشر دامان مرا
نیست بی داغ جنون صائب دل غم دیده ام
هیچ کس بی گل ندارد یاد، بستان مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حال درونی خود سخن میگوید: حاصل عمرش تنها اشک پشیمانی است و جانش از ازل با پیچ و تاب و رنج آمیخته است. او از قناعت و سیرچشمی خود، چشم سیریناپذیرش از تماشا و شعر شورانگیزی که شیرازهاش زنجیر جنون است یاد میکند. در پایان امید دارد که اشکهایش نامهٔ عملش را در قیامت شسته باشد و دل غمدیدهاش را بستانی میداند که همیشه با داغهای جنون گلباران است.
هوش مصنوعی: کشتزار پریشان و بیسامان من حتی یک برگ کاه هم ندارد؛ تنها خوشهای که کشاورزِ من به دست میآورد، قطرههای اشک پشیمانی است. یعنی حاصل عمرم جز پشیمانی نیست.
هوش مصنوعی: رگ جان من از روز ازل با پیچ و تاب آمیخته است، همانگونه که کمر باریک زیبارویان پیچ و تاب دارد. یعنی جان من سرشته با رنج و بیقراری است.
هوش مصنوعی: کشتزار امید من از سیرچشمی و قناعت تازه و شاداب است؛ باغ و بستانم با شبنمی اندک سیراب میشود و به آب فراوان نیاز ندارد.
هوش مصنوعی: آینه از دیدن نقشهای پریشان سیر و خسته شد، اما چشم حیران من هرگز از تماشا سیر نمیشود.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ پرشور من دیوانگی پدید میآورد؛ چنانکه شیرازهای که دفتر دیوان مرا به هم بسته، زنجیر جنون است.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ پذیرایی از مهمان بر دل آزادهٔ من سنگینی نمیکند، زیرا روزی مهمانم از دل خودم آماده است؛ یعنی مهمان را با خون دل و غم دل خویش پذیرایی میکنم.
هوش مصنوعی: اگر روز قیامت دامن مرا بفشارند، از بس اشک ریختهام، در دیوان حساب قیامت هیچ نامهٔ عملِ ناشستهای از من یافت نمیشود؛ یعنی اشک پشیمانی گناهانم را شسته است.
هوش مصنوعی: صائب، دل غمدیدهٔ من هرگز بی داغ جنون نیست؛ هیچکس بستان مرا بی گل به یاد ندارد. داغهای جنون به گلهای بستان دل تشبیه شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا
سرو من آغشته در اشک جگر خون من است
فارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا
نیست فرقی در میان شخص من با سایه ام
[...]
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مرا
ز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
[...]
مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا
منت ایزد را که باز از ظلمت حرمان چو خضر
رهنما شد بخت سوی چشمه حیوان مرا
بودم اندر تیه حیرت مدتی همچون کلیم
[...]
ای سکندر دولتی کاوصاف لطفت دم به دم
میگشاید از زبان، صد چشمه حیوان مرا
تا قضا بستان سرای دولتت را ساخت، ساخت
بلبل دستان سرای آن سرا بستان مرا
در زمانت ابر میگوید به آواز بلند
[...]
هست در دیر آفتی هر دم به قصد جان مرا
زنده بردن از سر کوی مغان نتوان مرا
خانه دل بود آبادان ز تقوی وه که ساخت
عشوه های ساقی و سیل قدح ویران مرا
پرده زهدم چه سان پوشد که از آشوب می
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.