گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا
سرو من آغشته در اشک جگر خون من است
فارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا
نیست فرقی در میان شخص من با سایه ام
بس که در آتش فکنده این دل سوزان مرا
حال من چون پیر کنعان شد کنون چون بینمت
بس که آمد سیل اشک از دیده گریان مرا
جامه جان چاک شد در وادی عشق و هنوز
هرطرف صد خار غم بگرفته دامان مرا
همچو من یارب که گردد بی نصیب از وصل یار
ای که دور انداختی از صحبت جانان مرا
این که با مردم مدارا می کنم از بهر توست
ورنه کی پروا بود از قول بدگویان مرا
خانه من گلخن و فرش من از خاکستر است
تاکه چون محیی بخوانی بی سروسامان مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است که از دوری محبوب میسوزد و تنها امید وصال او را زنده نگه داشته است. شاعر خود را از سوز عشق چون سایهای نزار، از گریه چون یعقوب نابینا، و در وادی عشق گرفتار خار غم میبیند. او میگوید مدارایش با مردم فقط به خاطر یار است و در پایان با تخلص «محیی» خود را بیخانمانی خاکسترنشین میخواند.
هوش مصنوعی: اگر امید و آرزوی رسیدن به معشوق به جانم نیرو نمیداد، غم دوری از او مرا بی او زنده نمیگذاشت؛ تنها امید وصال است که مرا زنده نگه داشته است.
هوش مصنوعی: سرو من، یعنی معشوق بلندقامتم، با اشک خونینی که از جگرم میریزد آبیاری شده است. پس اگر باغبان مرا به باغ راه نداد، پروایی ندارم.
هوش مصنوعی: این دل سوزان آنقدر مرا در آتش عشق انداخته که سوخته و سیاه و لاغر شدهام و دیگر میان تن من و سایهام فرقی نیست.
هوش مصنوعی: از بس سیل اشک از چشمان گریانم جاری شد، حالم مانند یعقوب، پیر کنعان، شده که از گریه بر یوسف نابینا شد. اکنون چگونه میتوانم تو را ببینم؟
هوش مصنوعی: در بیابان عشق جامهٔ جانم پاره پاره شد و با این همه هنوز از هر سو صدها خار غم به دامنم چنگ زده است.
هوش مصنوعی: خدایا، چه کسی مانند من از وصال یار بیبهره است؟ ای کسی که مرا از همنشینی محبوب دور انداختی، کسی چون من محروم نیست.
هوش مصنوعی: اگر با مردم مدارا و نرمی میکنم به خاطر توست، وگرنه از سخن بدگویان هیچ پروایی ندارم.
هوش مصنوعی: خانهام آتشخانهٔ حمام و بسترم خاکستر است، تا مرا مانند محیی (خود شاعر) آواره و بیخانمان بخوانی؛ یعنی عشق مرا به این خواری و بیسامانی کشانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مرا
ز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
[...]
مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا
منت ایزد را که باز از ظلمت حرمان چو خضر
رهنما شد بخت سوی چشمه حیوان مرا
بودم اندر تیه حیرت مدتی همچون کلیم
[...]
ای سکندر دولتی کاوصاف لطفت دم به دم
میگشاید از زبان، صد چشمه حیوان مرا
تا قضا بستان سرای دولتت را ساخت، ساخت
بلبل دستان سرای آن سرا بستان مرا
در زمانت ابر میگوید به آواز بلند
[...]
هست در دیر آفتی هر دم به قصد جان مرا
زنده بردن از سر کوی مغان نتوان مرا
خانه دل بود آبادان ز تقوی وه که ساخت
عشوه های ساقی و سیل قدح ویران مرا
پرده زهدم چه سان پوشد که از آشوب می
[...]
ز آتشینرویی جدا میافکند دوران مرا
چون شرر البته خواهد کشت این هجران مرا
کاش خون دیده بنشاند غبار هستیم
چند دارد گرد باد آه سرگردان مرا
آنچنین از دیده مردم نمیکردم نهان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.