پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا
شمع کافوری است بیداری شبستان مرا
بخیه انجم اگر بندد دهان صبح را
می توان کردن رفو چاک گریبان مرا
دیده شیران نیستان را دعای جوشن است
نیست پروایی ز اشک گرم مژگان مرا
دامن پاکان ندارد احتیاج شستشو
اشک شبنم دیده شورست بستان مرا
هر حبابی مهره گل گردد از گرد گناه
بحر رحمت از کرم شوید چو دامان مرا
از سیه روزی نیم غمگین که چون موج سراب
شب کند شیرازه، اوراق پریشان مرا
صائب از اندیشه سامان دل من فارغ است
آن که سر داده است، خواهد داد سامان مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از بیداری شبانه، پریشانی و گریباندریدگیِ چارهناپذیر و اشک داغ خود سخن میگوید. سپس به گناهان بیشمار خود اعتراف میکند که حتی دریای رحمت را گِلآلود میکند. در پایان، سیهروزی را مایهٔ جمعشدن پریشانی خود میداند و با توکل اعلام میکند که خدای سردهنده، سامان او را هم خواهد داد.
هوش مصنوعی: تاریکی شب نمیتواند چشم حیران و بیدار مرا بپوشاند. بیداری من مانند شمعی سفید و روشن، شبستانم را روشن میکند.
هوش مصنوعی: اگر ستارگان بتوانند مانند بخیه، دهانِ شکافتهٔ صبح را بدوزند، آنگاه چاک گریبان من هم رفوشدنی است. یعنی همانطور که شکاف صبح دوخته نمیشود، پریشانی و گریباندریدگی من هم چاره ندارد.
هوش مصنوعی: چشم آتشین شیران برای نیستان مانند دعای جوشن است و آن را نگه میدارد. به همینسان مژگان من، که مانند نیاند، از اشک داغ هراسی ندارند و نمیسوزند.
هوش مصنوعی: دامن پاکان به شستن نیازی ندارد. برای همین، اشک شبنم برای باغ پاک من مانند چشمزخم و چشم شور است، نه مایهٔ پاکی و طراوت.
هوش مصنوعی: اگر دریای رحمت الهی از سر بزرگواری دامن مرا بشوید، گرد گناهانم چنان زیاد است که هر حبابِ آن دریا گِلآلود میشود و به مهرهای از گِل بدل میگردد. این بیت در بیان بسیاری گناه شاعر است.
هوش مصنوعی: از سیهروزی غمگین نیستم؛ زیرا همانطور که شب امواج پراکندهٔ سراب را از میان میبرد و آرام میکند، تاریکی هم اوراق پریشان وجود مرا شیرازهبندی و جمع میکند.
هوش مصنوعی: صائب، دل من از اندیشهٔ سر و ساماندادن به کارم آسوده است. خدایی که به من سر داده، سامان مرا هم فراهم خواهد کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا
سرو من آغشته در اشک جگر خون من است
فارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا
نیست فرقی در میان شخص من با سایه ام
[...]
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مرا
ز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
[...]
مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا
منت ایزد را که باز از ظلمت حرمان چو خضر
رهنما شد بخت سوی چشمه حیوان مرا
بودم اندر تیه حیرت مدتی همچون کلیم
[...]
ای سکندر دولتی کاوصاف لطفت دم به دم
میگشاید از زبان، صد چشمه حیوان مرا
تا قضا بستان سرای دولتت را ساخت، ساخت
بلبل دستان سرای آن سرا بستان مرا
در زمانت ابر میگوید به آواز بلند
[...]
هست در دیر آفتی هر دم به قصد جان مرا
زنده بردن از سر کوی مغان نتوان مرا
خانه دل بود آبادان ز تقوی وه که ساخت
عشوه های ساقی و سیل قدح ویران مرا
پرده زهدم چه سان پوشد که از آشوب می
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.