اگر تو عاشقی غم را رها کن
عروسی بین و ماتم را رها کن
تو دریا باش و کشتی را برانداز
تو عالم باش و عالم را رها کن
چو آدم توبه کن وارو به جنت
چه و زندان آدم را رها کن
برآ بر چرخ چون عیسی مریم
خر عیسی مریم را رها کن
وگر در عشق یوسف کف بریدی
همو را گیر و مرهم را رها کن
وگر بیدار کردت زلف درهم
خیال و خواب درهم را رها کن
نفخت فیه من روحی رسیدهست
غم بیش و غم کم را رها کن
مسلم کن دل از هستی مسلم
امید نامسلم را رها کن
بگیر ای شیرزاده خوی شیران
سگان نامعلم را رها کن
حریصان را جگرخون بین و گرگین
گر و ناسور محکم را رها کن
بر آن آرد تو را حرص چو آزر
که ابراهیم ادهم را رها کن
خمش زان نوع کوته کن سخن را
که الله گو اعلم را رها کن
چو طالع گشت شمس الدین تبریز
جهان تنگ مظلم را رها کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «را رها کن» پیاپی به رها کردن فرمان میدهد: غم، تن، زندان دنیا، آز و هستیِ خود. شاعر از داستانهای آدم، عیسی، یوسف، ابراهیم و ابراهیم ادهم بهره میگیرد تا نشان دهد عاشق باید از وسیله و ظاهر بگذرد و به اصل برسد. در پایان به خاموشی و کوتاه کردن سخن فرا میخواند و طلوع شمس تبریزی را دلیل ترک این جهان تنگ و تاریک میداند.
هوش مصنوعی: اگر عاشق هستی، غم را کنار بگذار. عشق را جشن و عروسی ببین و سوگ و ماتم را رها کن.
هوش مصنوعی: خودت دریا شو و به کشتی، یعنی وسیلهٔ محدود عبور، نیازی نداشته باش. خودت جهانی کامل شو و این جهان ظاهری را رها کن.
هوش مصنوعی: مانند آدم توبه کن و به بهشت بازگرد. چاه و زندان دنیا را، که آدم پس از راندهشدن در آن افتاد، رها کن.
هوش مصنوعی: مانند عیسی پسر مریم به آسمان برو و خرِ عیسی را، که نماد تن و نفس حیوانی است، رها کن.
هوش مصنوعی: اگر مانند زنان مصر در عشق یوسف دستت را بریدی، خودِ یوسف یعنی معشوق را بگیر و در پی مرهم زخم نباش.
هوش مصنوعی: اگر زلف پیچیدهٔ یار تو را بیدار کرده است، خیالها و خوابهای آشفته را رها کن.
هوش مصنوعی: اکنون که از روح الهی در تو دمیده شده است (اشاره به آیهٔ «و از روح خود در او دمیدم»)، غمِ کمی و بیشیِ دنیا را رها کن.
هوش مصنوعی: دلت را از هستی خود بهکلی آزاد و رها کن و امیدهای ناپایدار و نامطمئن را کنار بگذار. شاعر با واژهٔ «مسلم» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای شیرزاده، خوی شیران را در پیش بگیر و سگانِ تربیتنشده، یعنی نفسهای پست و همنشینان فرومایه، را رها کن.
هوش مصنوعی: آزمندان را دلخون و گرفتار بیماری گری ببین. این گری و زخمِ کهنه و ریشهدارِ آز را رها کن.
هوش مصنوعی: آز مانند آذرِ بتتراش تو را به این وامیدارد که از راه ابراهیم ادهم، یعنی ترک دنیا و پادشاهی، دست بکشی. پس فریب آن را نخور.
هوش مصنوعی: خاموش باش و سخن را چنان کوتاه کن که تنها «الله» بگویی و دنبالهٔ «اعلم» را هم رها کنی.
هوش مصنوعی: اکنون که شمسالدین تبریزی چون خورشید طلوع کرده است، این جهان تنگ و تاریک را رها کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.