باز درس خاشاکم سطر شعلهخوانیهاست
صفحه میزنم آتش عذر پرفشانیهاست
کیست ضبط خودداری تا کشد عنان من
خون بسمل شوقم ساز من روانیهاست
بیزبانی عاشق ترجمان نمیخواهد
تا شکست رنگی هست عرض ناتوانیهاست
روز کلفت حسرت شام داغ نومیدی
صبحم آن و شامم این طرفه زندگانیهاست
برگ عشرت هستی غیر رقص بسمل چیست
رنگ و بوی این گلشن جمله پرفشانیهاست
جسم و کوه در دامان عمر و یک قلم جولان
با چنین گرانخیزی خوش سبک عیانیهاست
به که از فنای خود صندلی به دست آریم
ورنه دور هستی را نشئه سرگرانیهاست
هر طرف گذر کردیم هم به خود سفر کردیم
ای محیط حیرانی این چه بیکرانیهاست
گوش کر مهیا کن نغمه جز خموشی نیست
بینگه تماشا کن جلوه بینشانیهاست
آه بی پر و بالیم اشک عجز تمثالیم
سر به خاک میمالیم سعی ناتوانیهاست
ساز با شکست دل یار ازین نوا غافل
به که پیش خود نالیم ناله بیزبانیهاست
مایه خرد «بیدل» منشاء فضولی نیست
خودفروشی عالم از جنون دکانیهاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی از سوختن، بیقراری و ناتوانی عاشق سخن میگوید و هستی را چون رقص مرغ نیمبسمل و بالافشانی گذرا میبیند. شاعر فنا را داروی خماری هستی میداند و هر سفر را سفری در درون حیرت. به باور او حقیقت را با خاموشی و بینشانی باید دریافت. در پایان، خرد را از خودنمایی جدا میکند و خودفروشی مردم را دکانداریِ جنونآمیز میخواند.
هوش مصنوعی: باز درسی که من خاشاکِ ناچیز میآموزم خواندن سطرهای شعله است. صفحهٔ وجودم را آتش میزنم و این سوختن بهانهای برای بالافشاندن و پرواز از هستی است.
هوش مصنوعی: کدام خویشتنداری میتواند عنان مرا نگه دارد؟ من خونِ قربانیِ شوقم و سرشتم روانشدن و آرامنگرفتن است.
هوش مصنوعی: خاموشی و بیزبانی عاشق به مترجم نیاز ندارد. تا وقتی رنگ چهرهاش شکسته و پریده است، همین رنگ پریده ناتوانی او را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: روزم رنج و اندوه حسرت است و شبم داغ ناامیدی. صبحم آن است و شامم این؛ شگفتا از چنین زندگی!
هوش مصنوعی: سرمایهٔ شادی هستی چیزی جز دستوپا زدن مرغ سربریده نیست. رنگ و بوی این باغ جهان همه بالافشانی و گذرِ شتابان است.
هوش مصنوعی: تن ما چون کوه سنگین است، اما عمر یکسره در حال تاختن و گذشتن است. با اینهمه سنگینیِ برخاستن، شگفت است که چه سبک و زود نمایان میشویم و میگذریم.
هوش مصنوعی: بهتر است از فنای خود صندل فراهم کنیم؛ صندل در طب قدیم داروی دردسر بوده است. وگرنه سرمستی دوران هستی جز سنگینیِ سر و خماری حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: به هر سو که رفتیم، در حقیقت در درون خود سفر کردیم. ای دریای حیرت، این چه بیکرانگی است!
هوش مصنوعی: گوشی ناشنوا آماده کن، زیرا نغمهٔ حقیقت جز خاموشی نیست. بیآنکه نگاه کنی تماشا کن، زیرا جلوهٔ او در بینشانی است.
هوش مصنوعی: ما آهی بیبالوپر و اشکی تصویرِ ناتوانی هستیم. اگر سر بر خاک میساییم، همین تمام کوششِ ناتوانی ماست.
هوش مصنوعی: ساز ما شکستِ دل است و یار از این نوا بیخبر است. پس بهتر است پیش خود ناله کنیم، زیرا نالهمان زبانی ندارد که به او برسد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، سرمایهٔ خرد سرچشمهٔ یاوهگویی و خودنمایی نیست. خودفروشی مردم جهان از جنونِ دکانداری و بازارگرمی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ترک چشم مخمورش مست ناتوانیهاست
فتنه با نگاه او گرم همعنانیهاست
ای هلاک خویت من این همه تغافل چیست
ای خراب چشمت من این چه سرگرانیهاست؟
جان و دل سپر سازم پیش ناوک نازت
[...]
مدتی بود ما را با تو دلگشائی هاست
عرض حال نتوان کرد رسم کم زبانی هاست
می کشیده یی امشب با تو صد نشانی هاست
ترک چشم مخمورت مست ناتوانی هاست
قید الفت هستی وحشتآشیانیهاست
شمع تا نفس دارد شیوه پرفشانیهاست
شانه را به گیسویش طرفه همزبانیهاست
سرمه را به چشم او، الفتآشیانیهاست
ما ز سیر این گلشن عشوه طرب خوردیم
[...]
امشب آتشینرویی گرم ژندخوانیهاست
کز لبش نوا هر دم در شررفشانیهاست
تا در آب افتاده عکس قد دلجویش
چشمه همچو آیینه فارغ از روانیهاست
در کشاکش ضعفم نگسلد روان از تن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.