نام خود را تا به رسوایی علَم داریم ما
از ملامت کی به دل یکذره غم داریم ما؟
از قناعت بود ما را دستگاه همتی
چون هما، در ظلّ بال خود کرَم داریم ما
بر امید آنکه یابیم از دهان او نشان
روی خود را جانب مُلک عدم داریم ما
در حرم گه شیخ و گاهی راهب بتخانهایم
هرکجا باشیم بیدل! یک صنم داریم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بیدل در این غزل از زبان عاشقی سخن میگوید که رسوایی را پذیرفته و از سرزنش مردم غمی ندارد. بلندهمتی او از قناعت است و مانند هما در سایهٔ بال خود بینیاز است. برای یافتن نشانی از دهانِ گویی ناپیدای معشوق، رو به سوی نیستی دارد. در پایان میگوید چه در حرم باشد و چه در بتخانه، معشوقش یکی است و این تفاوت آیینها را بیاهمیت میکند.
هوش مصنوعی: از وقتی که نام خود را به رسوایی شهره و نمایان کردهایم، دیگر از سرزنش مردم حتی ذرهای اندوه به دل راه نمیدهیم. عاشقِ بدنام از ملامت باکی ندارد.
هوش مصنوعی: سرمایهٔ بلندهمتی ما از قناعت فراهم آمده است. مانند هما که در سایهٔ بال خودش است، بخشش و بزرگواری ما نیز از خود ماست و به دیگران نیازی نداریم.
هوش مصنوعی: دهان معشوق چنان کوچک است که گویی نیست و از جنس عدم است. ما به امید یافتن نشانی از آن، رو به سوی سرزمین نیستی کردهایم. یعنی برای رسیدن به او باید از هستی خود بگذریم.
هوش مصنوعی: گاهی در حرم کعبه چون شیخ هستیم و گاهی راهب بتخانهایم. ای بیدل، هر جا که باشیم تنها یک معشوق داریم. ظاهرِ آیینها گوناگون است، اما مقصود همه یکی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
صورتِ وهمِ به هستی متهم، داریم ما
چون حباب آیینه بر طاق عدم داریم ما
محمل ما چون جرس، دوش تپشهای دل است
شوق پندارد در این وادی قدم داریم ما
آنقدَر فرصتکمین قطع الفتها نهایم
[...]
از نی کلکش چو بر تارک رقم داریم ما
خندهها بر ابلق اکلیل جم داریم ما
سالکان را کفر و دین پامال راه شوق اوست
کعبه و بتخانه در نقش قدم داریم ما
آفتاب عارض او بس که رنگین جلوه است
[...]
کی ز جور دهر کم فرصت الم داریم ما
چون تو را داریم از دشمن چه غم داریم ما
ما اسیران با گرفتاری ز بس خو کردهایم
هر کجا در خاک دامی نیست رم داریم ما
کم مبادا از سر ما نقش داغ و مد آه
[...]
در سخنسازی ز بیبرگی چه غم داریم ما
سیم و زر مانند نرگس در قلم داریم ما
در طریق عجز از ما کس نیفتاده است پیش
اندرین ره سبقت از نقش قدم داریم ما
تخم امّیدی درین مزرع پریشان کردهایم
[...]
قامتی در زیر بار عشق خم داریم ما
نغمهای از ساز دل بی زیر و بم داریم ما
خاکساری نیست کم از دستگاه اعتبار
بوریای فقر همچون تخت جم داریم ما
ساز بیآهنگ ما مطبوع طبع کس نشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.