تو بلندی عظیم و من پستم
چکنم تا به تو رسد دستم
تا که سر زیر پای تو ننهم
نرسم بر چنان که خود هستم
تا چنین هستیی حجابم بود
آن ز من بود رخت بربستم
چون ز هستی خویش نیست شدم
لاجرم یا نه نیست یا هستم
گرچه وصل تو نیست یک نفسم
اشتیاق تو هست پیوستم
خود تو دانی کز اشتیاق تو بود
در دو عالم به هرچه پیوستم
دوش عشقت درآمد از در دل
من ز غیرت ز پای ننشستم
گفت بنشین و جام و جم در ده
تا ز جام جمت کنی مستم
گفتمش جام جم به دستم بود
طفل بودم ز جهل بشکستم
گفت اگر جام جم شکست تورا
دیگری به از آنت بفرستم
سخت درمانده بودم و عاجز
چون شنیدم من این سخن رستم
آفتابی برآمد از جانم
من ز هر دو جهان برون جستم
از بلندی که جان من بر شد
عرش و کرسی به جمله شد پستم
چون شوم من ورای هر دو جهان
ماه و ماهی فتاد در شستم
عمر عطار شد هزاران قرن
چند گویی ز پنجه و شستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از فاصلهٔ خود، که پست و ناچیز است، با معشوقِ بلندمرتبه آغاز میکند و راه رسیدن را در فروتنی و فانی شدن از هستیِ خود میبیند. سپس شبی را حکایت میکند که عشق به دلش آمد و از او جام جم خواست. شاعر اعتراف کرد که جام را از نادانی شکسته است و عشق وعدهٔ جامی بهتر داد. با این وعده، خورشیدی از جانش طلوع میکند و او از دو جهان و عرش و کرسی فراتر میرود، و در پایان عمر خود را بیرون از شمار سالها میداند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، تو بسیار بلندمرتبهای و من فرومایه و پستم. چه کنم تا دستم به تو برسد؟
هوش مصنوعی: تا سرم را زیر پای تو نگذارم و در برابرت فروتن نشوم، به حقیقت خودم و آنچه بهراستی هستم نمیرسم.
هوش مصنوعی: تا وقتی هستیِ خودم میان من و تو پرده بود، این پرده از خودم بود. پس از آن هستی دل کندم و از آن بیرون رفتم.
هوش مصنوعی: چون از هستی خودم فانی شدم، ناگزیر حالم را نمیتوان با نیستی یا هستیِ عادی وصف کرد. در فنا هم نیستم و هم به حق هستم.
هوش مصنوعی: هرچند حتی یک لحظه به وصال تو نمیرسم، شوق تو همیشه با من است.
هوش مصنوعی: خودت میدانی که در هر دو جهان به هر چیزی دل بستم، از شوق تو بود.
هوش مصنوعی: دیشب عشق تو از درِ دلم وارد شد و من از غیرت و شور، آرام ننشستم و به پا خاستم.
هوش مصنوعی: عشق به من گفت: بنشین و جام جم را پیش بیاور تا با آن جام سرمستم کنی.
هوش مصنوعی: به عشق گفتم: جام جم در دستم بود، ولی کودک و نادان بودم و از سر نادانی آن را شکستم.
هوش مصنوعی: عشق گفت: اگر جام جمِ تو شکست، جامی بهتر از آن برایت میفرستم.
هوش مصنوعی: سخت درمانده و ناتوان بودم، اما چون این سخن را شنیدم، نجات یافتم.
هوش مصنوعی: خورشیدی از درون جانم طلوع کرد و من از هر دو جهان بیرون جهیدم.
هوش مصنوعی: جانم چنان بالا رفت که عرش و کرسی همه در برابرم پست شدند.
هوش مصنوعی: چون از هر دو جهان فراتر رفتم، همه چیز از ماهِ آسمان تا ماهیِ زمین در قلابِ من افتاد و همهٔ هستی را به دست آوردم.
هوش مصنوعی: عمر عطار به هزاران قرن رسیده است. چرا از پنجاه و شصت سال عمر سخن میگویی؟ مقصود این است که جان او از زمان و شمار سالها فراتر رفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نقش این کارنامه میبستم
تیر بوسید خامه و دستم
دوش در خواب دیو شهوت را
زیور دختری گسستستم
بیشک امروز شحنهٔ احداث
خواهد انصاف و من تهیدستم
جز به سعی تو دفع میناید
[...]
خواندم و سرّ هر ورق جستم
چون تورا یافتم ورق شستم
از می عشق تو چنان مستم
که ندانم که نیست یا هستم
آتش عشق چون درآمد تنگ
من ز خود رستم و درو جستم
لاجرم هست نیستم، هیچم
[...]
بی خبر گشت عقل سرمستم
بیخود از جای خود برون جستم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.