تا چشم برندوزی از هر چه در جهان است
در چشم دل نیاید چیزی که مغز جان است
در عشق، درد خود را هرگز کران نبینی
زیرا که عشق جانان دریای بیکران است
تا چند جویی آخر از جان نشان جانان؟
در باز جان و دل را کین راه بینشان است
تا کی ز هستی تو کز هستی تو باقی؟
گر نیست بیش مویی صد کوه در میان است
هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد
لیکن نصیب جان زان پندار یا گمان است
اندیشه کن تو با خود تا در دو کون هرگز
یک قطره آب تیره دریا کجا بدان است
رند شراب خواره، چون مستِ مست گردد
گوید که هر دو عالم در حکم من روان است
لیکن چو باهُش آید در خود کند نگاهی
حالی خجل بماند داند که نه چنان است
عطار مست عشقی از عشق چند لافی
گر طالبی فنا شو مطلوب بس عیان است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی میگوید راه رسیدن به معشوق با چشمپوشی از جهان و گذشتن از هستی خود باز میشود، و حتی ذرهای خودبینی فاصلهای بزرگ میان سالک و حق پدید میآورد. شاعر ادعای یقینِ سالکان را پندار میداند و آن را به لاف رندِ مستی تشبیه میکند که پس از هشیاری شرمنده میشود. در پایان عطار خود را از لاف عشق بازمیدارد و فنا را تنها راه دیدن معشوقِ آشکار میداند.
هوش مصنوعی: تا وقتی چشم خود را از همهٔ چیزهای این جهان نبندی، آنچه حقیقت و جوهرِ جان است در چشم دلت پدیدار نمیشود.
هوش مصنوعی: در راه عشق هرگز پایانی برای درد خود نمییابی، چون عشق معشوق دریایی است که کرانه ندارد.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی با جان خود نشانی از معشوق بجویی؟ جان و دل را فدا کن، زیرا این راه هیچ نشانی ندارد و با جستوجوی عقل یافته نمیشود.
هوش مصنوعی: تا کی از هستی خود سخن میگویی، در حالی که هنوز از هستیات چیزی باقی است؟ حتی اگر به اندازهٔ یک مو از خودت مانده باشد، همان مانند صد کوه میان تو و معشوق فاصله میاندازد.
هوش مصنوعی: هر جانی که به این راه آمد بسیار ادعای یقین کرد، اما بهرهٔ واقعی او از آن ادعا فقط پندار و گمان بود.
هوش مصنوعی: با خودت بیندیش که در هر دو جهان، یک قطره آب تیره چگونه میتواند مانند دریا باشد یا آن را دریابد؟ یعنی انسانِ محدود و آلوده نمیتواند به حقیقت بیکران دست یابد.
هوش مصنوعی: رندِ بادهنوش وقتی کاملاً مست میشود، ادعا میکند که هر دو جهان به فرمان او میگردد.
هوش مصنوعی: اما وقتی به هوش میآید و به خود مینگرد، همان دم شرمنده میشود و میفهمد که حقیقت آنگونه نبود.
هوش مصنوعی: ای عطار، تو مست عشقی؛ تا کی از عشق لاف میزنی؟ اگر به راستی جویندهٔ معشوقی، از خود فانی شو، زیرا مطلوب کاملاً آشکار است و تنها هستی تو حجاب آن است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
جانم فدای جانان گر میل او به جان است
فرمان دلپذیرش بر جان ما روان است
در پای سرو قدش افتادهام به خواری
من خاک آستانت، رویم به آستان است
از دل سوی زبانم، آتش زند زبانه
[...]
هر قطرهای از این بحر دریای بیکران است
در چشم ما نظر کن بنگر که عین آن است
هر آینه که بینی تمثال او نماید
آئینه این چنین بود تمثال آن چنان است
زنده دلان عالم دارند حیاتی از وی
[...]
از غیرت رکابت از دیده خون روان است
اما چه می توان کرد پای تو در میان است!
پاس ادب فکنده است بر صدر جای ما را
هر چند سجده ما بیرون آستان است
در پله ترقی است مشرب چو عالی افتاد
[...]
گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است
گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است
گفتم که از که پرسم جانا نشان کویت
گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است
گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.