اندوه پرافشانی از چهره عیانستی
خون ناشده رنگ اکنون از دیده روانستی
غم راست به دلسوزی سعی ادب آموزی
انداختگانش را اندازه نشنانستی
صد ره به هوس خود را با وصل تو سنجیدم
یک مرحله تن وانگه صد قافله جانستی
ذوق دل خودکامش دریاب ز فرجامش
هر حلقه گلدامش چشمی نگرانستی
رو تن به خرابی ده تا کار روان گردد
طوفانزده زورق را هر موج عنانستی
چشمی که بها دارد هم رو به قفا دارد
خود نیز رخ خود را از حیرتیانستی
جان باغ و بهار اما در پیش تو خاکستی
تن مشت غبار اما در کوی تو جانستی
راز تو شهیدان را در سینه نمی گنجد
هر سبزه درین مشهد مانا به زبانستی
ساقی به زرافشانی دانم ز کریمانی
پیمانه گرانتر ده گر باده گرانستی
فیض ازلی نبود مخصوص گروهی را
حرفی ست که می خوردن آیین مغانستی
هم جلوه دیدارش در دیده نگاهستی
هم لذت آزارش در سینه روانستی
غالب سر خم بگشا پیمانه به می درزن
آخر نه شب ماهست گیرم رمضانستی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی در ردیف «ستی» که از اندوه و اشکِ عاشق آغاز میشود و از ناچیزی تن و جان در برابر وصال و کوی معشوق سخن میگوید. شاعر تسلیم به ویرانی را راه پیش رفتن میداند و رازِ عشق را چنان بزرگ میشمارد که از خاکِ شهیدان سبزهوار سر برمیآورد. در پایان به باده و ساقی روی میآورد، فیض ازلی را از انحصارِ گروهی خاص بیرون میداند و با رندی، حتی در رمضان، به شوق شب مهتابی بر بادهنوشی تأکید میکند.
هوش مصنوعی: اندوهِ بیتابی و پرپر زدنِ دل از چهره آشکار است؛ اشکی که هنوز به خون تبدیل نشده، اکنون رنگین از چشم جاری است.
هوش مصنوعی: غم به راستی از سرِ دلسوزی میکوشد به ما ادب بیاموزد؛ آنها را که بر زمین افکنده است، بیاندازه و بیحساب افکنده است.
هوش مصنوعی: صد بار از سر آرزو خود را با وصال تو سنجیدم؛ دیدم وصال تو در برابر یک منزلِ تن، صد کاروان جان میطلبد و تن من در برابر آن ناچیز است.
هوش مصنوعی: شوقِ دلِ خودسر را از پایان کارش دریاب: هر حلقهٔ دامی که از گل ساخته، چشمی نگران و چشمبهراه است.
هوش مصنوعی: برو و تن به ویرانی بسپار تا کارت روان شود؛ برای قایقِ طوفانزده هر موجی همچون عنانی است که آن را پیش میراند.
هوش مصنوعی: چشمی که ارزش دارد به پشت سر و به خود نیز مینگرد؛ چنین چشمی حتی چهرهٔ خود را از جملهٔ حیرتزدگان میبیند.
هوش مصنوعی: جان با همهٔ طراوتِ باغ و بهارش در برابر تو خاکی بیش نیست، و تن با آنکه مشتی غبار است، در کوی تو حکم جان را دارد.
هوش مصنوعی: راز عشق تو در سینهٔ شهیدان نمیگنجد؛ از این رو هر سبزهای که در این شهادتگاه از خاکشان روییده گویی زبانی است که آن راز را بازمیگوید.
هوش مصنوعی: ای ساقی، میدانم در بخشش زر از بزرگوارانی؛ اگر باده گرانبهاست، پیمانه را سنگینتر و پُرتر به من بده.
هوش مصنوعی: فیض ازلی ویژهٔ گروهی خاص نیست؛ اینکه میگویند بادهنوشی تنها آیین مغان است سخنی بیپایه است.
هوش مصنوعی: جلوهٔ دیدارِ او در چشم همچون نگاه جای دارد، و لذتِ آزار و ستمش در سینه چون جان جاری است.
هوش مصنوعی: غالب به خود میگوید: سرِ خم را باز کن و پیمانه را در می فروبر؛ آخر امشب شبِ مهتاب است، گیرم که ماه رمضان باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر یار نگارینم در من نگرانستی
بار غم و رنج او بر من نه گرانستی
ور غمزهٔ غمارش رازش نگشادستی
از خلق جهان رازم همواره نهانستی
گویی چو بهشتستی آراسته و خرم
[...]
گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
ای شاد که خلقستی ای خوش که جهانستی
از خلق نهان زان شد تا جمله ترا باشد
گر هیچ پدیدستی زان همگانستی
جان دید جمالش را ور نه به همه دانش
[...]
گر نرگس خون خوارش دربند امانستی
هم زهر شکر گشتی هم گرگ شبانستی
هم دور قمر یارا چون بنده بدی ما را
هم ساغر سلطانی اندر دورانستی
هم کوه بدان سختی چون شیره و شیرستی
[...]
گر سینه شود سینا، بی تاب و توانستی
تاب من و آن جلوه، مهتاب و کتانستی
آسان به قد و عارض، عاشق ندهد دل را
آنی ست نکویان را، دل داده ازآنستی
آن ماه فلک پیما، بنمود شبی سیما
[...]
آن چهره بدین خوبی آشوب جهانستی
گویند بهشتیهست گر هست همانستی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.