علی در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان هفتخوان اسفندیار » بخش ۵:

لطفا تصحیح شود:
سراپرده زد بر لب آن شاه ----> سراپرده زد بر لب آب شاه
ببین این دمهنج نر اژدها ----> ببین این دمآهنج نر اژدها
سر جاودان اندر آرم به پای ----> سر جادوان اندر آرم به پای

خسرو در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲:

از اسلم شیطانی شد نفس تو ربانی * ابلیس مسلمان شد تا باد چنین بادا
توسط آنکه تسلیم شیطان مجسم بود ذات تو پرورش یافته به همین خاطر آن ابلیس را سلامت شده می پندارند
فرعون بدان سختی با آن همه بدبختی * نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا
شیطان مجسم با آنهمه شقاوت و جنایاتیش را اینک بجای احمد موسی می شناسند

خسرو در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲:

هیهات؟؟؟؟؟؟
پس چرا کسی متوجه نشده که این سروده مولوی در دو بخش است؟ یکی در مورد موسی رسول آفریدگار است که از خداست و بخش دیگر در مورد دجال و شیطان مجسم است که خود را بجای موسی رسول آفریدگار قرار دادند

رهرو در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۳۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۶ - زندان زندگی:

بیت اول آتش در خرمن قلب عاشقانی می اندازد که در حسرت دیدار مجدد معشوق میسوزند....

ارس آرامی در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۰۲ دربارهٔ اقبال لاهوری » جاویدنامه » بخش ۴۱ - نوای طاهره:

درودها/ دوستانی که به کلمه "طاهره" در این شعر برای منتسب کردن به خانم "طاهره_قره_العین" استناد می‌کنند و میگویند که چرا اگر شاعر آقای "طاهر_کاشی_دکنی" است پس چرا طاهر با (ه) مونث آمده است!
دوستان لطفا دقت کنید که؛
اول: بخاطر وزن بوده
دوم: شاعر در بقیه شعرها از "طاهرا" "طاهرای" و "طاهره‌ی" هم استفاده کرده
در آخر به تاریخ سرودن شعر و تاریخ تولد بانو "طاهره_قره_العین" دقت کنید.
پایان مطلب بنا به مستندات
شاعر: طاهر_کاشی_دکنی میباشد

یا علی مدد در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۱۸ دربارهٔ سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الخامس فی فضیلة العلم، ذکر العلم اربح لانّ فضله ارجح » بخش ۴ - التمثیل فی‌العالم والمتعلّم:

در بیت از سخنگوی قال پرس نه حال غلط است و اینگونه درست است
. از سخنگوی حال پرس نه قال
زیرا زبان حال عبارت است از وضعیت ظاهری و رفتاری شخص زبان حال» همان زبان دل است
و «زبان قال» صرف گفتار و سخن و گویش که حاکی از دل و نیت شخص نباشد

تماشاگه راز در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۱۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۴:

سپاس جناب رضا ساقی
شرحهای شما بر تمام غزلیات حافظ در سایت گنجور چونان شرابی گوارا تشنگان را سیراب کرده ، سرمستی و نشاط می بخشد
سپاس از مهر بیکران شما که از شراب شعر حافظ مست شده اید و ما را شریک الاذواق خویش می نمایید

محمد در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۵۲ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۵ - گفتار اندر آفرینشِ آفتاب:

نه از آب و گرد و نه از باد و دود
نبود آب که درسته ولی بقیه رو میشه یکی بهم توضیح بده

Polestar در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۲۶ - گل بی عیب:

عالی بی‌نظیر شاهکار...
روحش شاد

محمدرضا یاوری در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸۶:

این شعر بسیار عالی بود و حکایت از دید وسیع شاعر خوش کلام ما تمام حواشی زندگی پرمعنای انسان است. افتخار می کنم بر ادیبان کشورم

مهتاب در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۲۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۴۱:

توضیحات آقا مجید خیلی برام مفید بود خیلی دلم میخواست مفهوم این ابیات رو بدونم ممنونم که اطلاعاتتونو به اشتراک گذاشتین

محمد در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۰۴ دربارهٔ نظامی » خمسه » لیلی و مجنون » بخش ۴۵ - وفات مجنون بر روضه لیلی:

در بیت هشتم، غلتید درست هست، شما نوشتید غلطی که متاسفانه خیلی مصطلح شده

محمد علی غلامی در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۵۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۹۱ - تفسیر قول حکیم: به هرچ از راه وا مانی، چه کفر آن حرف و چه ایمان، به هرچ از دوست دور افتی، چه زشت آن نقش و چه زیبا، در معنی قوله علیه‌السلام ان سعدا لغیور و انا اغیر من سعد و الله اغیر منی و من غیر ته حرم الفواحش ما ظهر منها و ما بطن:

در راهنمای انتهای متن که با فونت قرمز اشاره به توضیح بخش بعدی دارد کلمه قفس صحیح است نه قفص!

حمید در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۵۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۱:

مقام اصلی ما گوشه خرابات است
خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد
سلام. نمیدانم چرا کسانی که میدانند حافظ با آنها انس و الفتی ندارد و به قول معروف گروه خونی شان با حافظ متفاوت است قصد تفسیر حافظ میکنند. در این شعر حافظ علنا از ماه رمضان بیزاری میکند و نه تنها به خاطر ریایی بودن بلکه به این خاطر که اصلا در این ماه شراب نمی شود خورد.
در زمان امیر مبارزالدین آخوند ها حاکم بودند و میکده ها تعطیل شده بود . شراب خواران به خارج شهر و مکانهایی که خرابه گفته میشد و هنوز هم در اطراف شهر ها و دهات دیده میشود میرفتند و گرد هم جمع شده و شرابی میخوردند و میکده ای در خرابات به راه انداخته بودند.
حالا معنی شعر چه ساده میشود.
مقام اصلی ما گوشه خرابات است. بعد می گوید خداش خیر دهد هر که این عمارت کرد. یعنی یه گوشه خلوت که همه اینجا مثل هم شرابخور هستند و ریا کار نیستند درست شد خدا خیر بده کسی که این کار رو کرد. البته به طعنه می گوید.
از لحاظ علمی خوردن شراب باعث تحریک بخش راستگویی مغز میشود و دیده اید که اکثر مست ها سخنانی از سر راستی میگدیند که در حالت عادی ننی گویند. به همین دلیل است که حافظ مستی رو از ریا کاری بهتر میداند.

امیررضا در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶:

نقش دستوری کلمه های دور و روز چیست؟

جواد در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:

سلام خدمت همه‌ی بزرگواران و همراهان گنجور
دیدم دوستان در مورد نظریه بیگ بنگ بحث میکنند.
آن یکی میخواهد از نظریه‌ای که عقلش آن را میپذیرد دفاع کند؛ شاید هم احساسش (عشق) آن را می‌پذیرد.
وآن یکی میخواهد از نظری که احساسش میپذیرد دفاع کند؛ شاید هم عاقلانه میگوید.
عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
من چندان نمیدانم، فقط آنچه را که میپندارم مینویسم و از شما میخواهم چنان بخوانید که میدانید.
من این دو جمله را در تمام غزلیات حافظ درمی‌یابم:
(من خوب هستم)
(شما خوب هستید)
من خوب هستم، شما خوب هستید
همان گونه که میبینیم در یکی از غزلیات از شاه تعریف و تمجید میکند و میگوید: (شما خوب هستید)
مثل این بیت و البته ابیات قبل و بیت آخر
از دست برده بود خمار غمم سحر
دولت مساعد آمد و می در پیاله بود
یعنی ای شاه دولت شما خوب است و شما خوب هستید که مرا از آن خمار و غم نجات دادید.
(البته در دو پهلو بودن شعر حافظ شکی نیست اما به گمانم شعر به صورتی سروده شده که شاه آن زمان شعر را برای خود بداند و به خود بگیرد و از تعریف و تمجید حافظ لذت ببرد)
اما حافظ علاوه بر اینکه به شاه میگوید: (شما خوب هستید) یک نصیحت زیرکانه هم میکند که ای شاه مواظب باش که جز خوبی کار دیگری نکنی که اگر چنین کنی عمر خود را هدر داده ای
هرکو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد نگهبان لاله بود
و در این بیت چقدر زیبا میگوید: (من خوب هستم)
دیدیم شعر دلکش حافظ به مدح شاه
یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود
در پایان تشکر میکنم از تمام مردم جهانی که جز خوبی نکردند

ایزدی در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۳۳ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۸۴:

دو بخش از شعر دارای اشتباهی تایپ است:
کونین را برهم زدن - - > زدم
حیران مه روی شدم - - > روئی/رویی

ارسلان در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۹:

راه دهید یار را آن مه ده چهار را
کز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد
سلام بر امام زمان عزیزمان.

روفیا در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۹:

Myst etymology
From Old English mist (“mist; darkness; dimness (of eyesight)”), from Proto-Germanic *mihstaz (“mist, fog”), from Proto-Indo-European *h₃migʰ-, *h₃migʰ-lo- (“drizzle, fog”), from Proto-Indo-European *h₃meygʰ- (“to flicker, blink, be dark; cloud, mist”).

روفیا در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۱۰ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۱۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴۹:

کلمه mystery با ریشه myst از mist به معنای ابر و غبار و مه آمده که باعث تاری و ابهام میشوند
و mist هم از کلمه هند و اروپایی میغ آمده است که ما هنوز از آن به معنای ابر استفاده می کنیم
واژه mysticism به معنای رازورزی هم از mist به معنای آرد یا غبار مشتق شده، کسی که فکر می کند با بیان مطلبی حقیقت دورتر میشود باید مثل کسی باشد که آرد در دهان دارد و بهتر است دهانش را ببندد وگرنه فضا بیشتر غبارآلود خواهد شد
گر برسی به کوی ما خامشی است خوی ما
زانکه ز گفتگوی ما گرد و غبار می رسد