امیر ( نوید) مولاوردیخانی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۸۵:
چند روزی به نوروز 1400 مانده که میبینم دوستان این رباعی زیبا را بنام مولوی در واتساپ و تله گرام و … برایم میفرستند. ابتدا کنجکاو شدم به صحت و سقم آن، که خوشبختانه در سایت شما آنرا دیدم، پس آسوده خاطر از صحت آن، با حاشیه نویسی عزیزانی ( محمد و محمد بابایی) که بعید را به عید و لیک را به ولیک تصحیح کرده اند، موافقم.
ولی باز هم به نظر میرسید که بیت دوم کمی از وزن شعری خارج است. لذا رباعیات شمس نسخه استاد بدیع الزمان فروزانفر را مرور کردم که ایشان چنین آوردهاند :
اندر دل من مَها ! دل افروز تویی
هستند دگران، ولیک دلسوز تویی
شادند جهانیان به نوروز و به عید
عیدِ من و نوروز ِمن، امروز تویی
به نظر بنده این نمونه صحیح تر میباشد .چرا که هم وزن کامل است و هم اینکه در مصرع دوم کلمه «دگران» بیشتر از« یاران» به مفهوم شعر نزدیک است
جواد در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۲:
صواب به معنی کار درست و ثواب به معنی پاداش هست.لطفا اصلاح بفرمایین. البته اینجا ظاهرا هر دو شکل کلمه مناسب هست
تورنر در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۰۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:
استاد محمد رضا شجریان به زیبایی این غزل را در آلبوم هست شب سروده اند با سنتور نوازی استاد مشکاتیان
. دکتر شکوهی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۵ دربارهٔ جامی » بهارستان » روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) » بخش ۲۰ - ظهیر فاریابی:
این ابیات از مجد همگر (سراینده هم دوره خواجه حافظ) است. هم چنین بیت پایانی را هم میفزایم:
ای آن زمین وقار که بر آسمان فضل
ماه خجسته پیکر خورشید منظری
قومی ز ناقدان سخن گفته ظهیر
ترجیح می دهند بر اشعار انوری
قومی دگر بر این سخن انکار می کنند
فی الجمله در محل نزاعند و داوری
ترجیح یکطرف تو بدیشان نما که هست
زیر نگین حکم تو ملک سخنوری
ما را در این معامله فریادرَس تو باش
نُه-پادشاه مُلک سخن، مَجد همگری
این ابیات در صفحه 47 دیوان مجد همگر در کتابخانه مجلس شورا آمده است.
آرش در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۸ دربارهٔ عطار » منطقالطیر » سیمرغ در پیشگاه سیمرغ » سیمرغ در پیشگاه سیمرغ:
سلام،
عبارت "زین سخن" در مصرع اول به کدام سخن اشاره میکنه؟
حسین مهدوی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۴۲ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۱ - آغاز کتاب:
درود. دکتر عباس زریاب خویی مقاله ای در باب دیباچه شاهنامه نوشته اند. ایشان معتقدند باورهای مذهبی فردوسی همراستا با معتقدات اسماعیلیه است و با همین پنداشت که شواده فراوانی برای آن ارائه کرده اند به بازخوانی دیباچه فردوسی نشسته اند. زریاب خویی برخی ابیات دیباچه را الحاقی و برخی دیگر را جا به جا شده ارزیابی کرده اند. این مقاله در کتاب ((تن پهلوان و روان خردمند)) گردآوری شده توسط شاهرخ مسکوب به چاپ رسیده است.
شعیب یوسفی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۴۰ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲:
در قسمت وزن شعر اشتباه نوشتاری صورت گرفته است، وزن غزل فوق (فاعلاتن مفاعلن فع لن) میباشد.
علی ر در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۳۸ دربارهٔ رهی معیری » غزلها - جلد اول » آتش خاموش:
با سلام،
خود شاعر در ابتدای خوانش شعر تصریح میکند که نام قطعه آتش خاموش میباشد حال چرا عنوان غزل چیز دیگری انتخاب شده است؟
محسن در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۴:
این غزل را استاد مهدی نوریان خیلی خوب شرح کردهاند:
https://shaareh.ir/jamejahannama2/
Sokot در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۰۴ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵۳:
از آنم سوخته خرمن که من عمری درین صحرا
اگرچه خوشه میچینم ره خرمن نمیدانم
معنی و مفهوم؟
همیرضا در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۴۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۱ - حکایت بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دکان:
در مقالهٔ منتشره در مجلهٔ بخارا شمارهٔ 137، بخش کاریز به قلم مجید سلیمانی، بخش 2 با عنوان «آن یکی شیر است اندر بادیه»، دربارهٔ این دو بیت معروف:
«آن یکی شیر است اندر بادیه
آن دگر شیر است اندر بادیه
آن یکی شیر است کآدم میخورد
وآن دگر شیر است کآدم میخورد»
تأکید شده که این دو بیت از مولانا نیست و در نسخههای کهن و چاپهای صحیح مثنوی دیده نمیشود.
بر طبق این مقاله ظهور این دو بیت در نسخههای مثنوی سابقهای در حد از قرن سیزدهم هجری قمری به بعد دارد. علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر به اصل مقاله در این مجله مراجعه کنند.
nabavar در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۱۷ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۲ - ستایشِ خرد:
گرامی قانعی
چه گفت آن هنرمند مَردِ خرد
که دانا ز گفتار او برخورد
گمانم اشتباهی در تایپ این بیت رخ داده
ولی اگر به خوانش دکلمه ها گوش کنی بهتر واقف خواهی شد
رضا سامی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۳۶ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۱۷۷:
ظاهراً این رباعی بیشتر به «محمّد مرشدِ زوّراهای» منسوب شده و ضبطِ درستش به این شکل است:
زنّار پرست و زلفِ عنبر بویت
محراب نشین و گوشهٔ ابرویت
یا رب تو چه قبلهای که باشد شب و روز
روی دلِ کافر و مسلمان سویت
قانعی در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۴۸ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۲ - ستایشِ خرد:
در مصراع چه گفت آن سخن گویی مرد از خرد ، مقصود فردوسی از سخن گویی مرد ه بوده؟؟؟
nabavar در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۱۷ دربارهٔ محتشم کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹۴:
گرامی منوچهر
چون که پیدا شد منم رسوای تو// چون که رسوا شد، منم پیدای تو
لطف کنید و این ابیاتی را که نوشته ای معنا کن
عشقه اینجا چه نقشی دارد؟
منوچهر در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۳۳ دربارهٔ محتشم کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹۴:
گر بگویم نام تو غوغا شود// نام او از نام تو پیدا شود
چون که پیدا شد منم رسوای تو// چون که رسوا شد، منم پیدای تو
این چنین کن نا بیابم هر زمان// ای خدا بر من تو این عشقه بخوان
شعر از : شمس دین(رضا اهرابی)
رسول بهاری در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۵۹ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۸:
گر عاشق صادقی ز مردن (نهراس)
ماه در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۵۲ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۸۰:
با احترام
بسیار جالب است
اکثر قریب به اتفاق شعرای نامی ایران عزیز ، روح لطیف و شاعرانه و عارفانه خود را مدیون معارف اسلام و قرآن هستند و معترفند که هرچه کردند همه از دولت قرآن کردند و یا خود عالم اسلامی بودند و یا در محضر علمای دین شاگردی کردند.
و بسیار تعجب آور اینکه خیلی از عاشقان ادبیات فارسی و شعرایش، اُنسی با قرآن و حدیث ندارند به کنار، نماز هم نمیخوانند....
این شعرای بزرگ چی فکر میکردن چی شد
فاین تذهبون؟؟
جواد در ۵ سال قبل، چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۰۲ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۴۷ - یکی هست و دو تا نیست:
به سیم ِ آخر زدنِ موقّرانهی شاعری که در مرزِ ایمان و کُفر دستوپا میزد: انکارِ معاد و، اثبات ِ بیهدفیِ خلقت و، تأکیدِ ضمنی بر بیتفاوتبودنِ هستی نسبتبه سرنوشت ِ بشر؛ امّا بهجای گیتیگراییِ اخلاقمدارانه (اَشو زرتشت) نتیجهگیری/راهِحل/تجویز ِ محافظهکارانه نمودن: عرفانبازی؛ بازگشت به 'نورِ ازلی' با ستُردنِ 'هیولی' (: مادّه)؛ وَ اشارهی بهجا به 'مانی' و مشرب ِ شدیداً دنیاستیزَش، که یکبار (ازجملهی عواملی بود که) ما را به خاک ِ سیاه نشانْد (فروپاشیِ شاهنشاهی ساسانی و اِدبارِ بیپایانِ ایران و ایرانی)
رامین کبیری در ۵ سال قبل، پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵: