به رنگ لاله مرا رسته از جگر ناخن

به جان من که به داغم مزن دگر ناخن

شدم چو لالهٔ صد برگ سر به سر ناخن

برای داغ جگر ماند این‌قدر ناخن

دلم چه‌سان نشود خون که بهر کاوش من

کنند وام عزیزان ز یکدگر ناخن

مغنی از چه به ما در مقام ناسازیست

خدا نکرده کسش نی نکرده در ناخن

دلم گرفته ز چینی نواز این محفل

بتی زند به دل نازکم مگر ناخن

فغان کنم ز دل سخت خویش همچو جرس

نگشت آه درین عقده کارگر ناخن

ز سیر لاله و گل وا نشد دلم واقف

گشادن گر هم نیست کارگر ناخن