ای جاه تو فراخته اعلام کبریا
صافیست اعتقاد تو از کبر و از ریا
در عقد ملک در جلال تو واسطه
در چشم فتح گرد براق تو توتیا
دست مبارک تو و طبع کریم تو
موقوف بر سخاوت و مجبول بر سخا
از نکتهای خوب تو مضمون شده هنر
با وعدهای دست تو مقرون شده وفا
درماندهٔ حوادث و مجروح چرخ را
از همت تو راحت و از سعی تو شفا
سودیست مهر تو ، که نبیند کسش زیان
دردیست کین تو ، که نیابد کسش دوا
اوج جلالت تو به رفعت چو آفتاب
خاک ستانهٔ تو بصنعت چو کیمیا
از طبع توست سینه ناهید را طرب
وز رأی توست چشمه خورشید را ضیا
در بوستان عیش ، نهاد امید خلق
از ابر مکرمات تو با نشو و با نما
از خصم صد ولایت و از تو یکی پیام
وز مال صد خزانه و از تو یکی عطا
حساد آنچه از تو و رمح تو دیده اند
فرعون از کلیم ندیدست و از عصا
وقتی که زد زمانه فتد نعرهٔ جدال
جایی که پر ستاره شود شعلهٔ وغا
از فیض خون کشته ملمع شود زمین
وز گرد سم باره مقنع شود هوا
ارواح سر کشان همه چون باد بی خطر
و اجسام صفدران همه چون خاک بی بها
در دستها نهاده فلک نامهٔ اجل
بر شخصها دریده جهان جامهٔ بقا
آنجا بگرز خرد کنی تارک قدر
وانگه بتیر کور کنی دیده قضا
گردد زبیم خنجر فیروز فام تو
بیجاده رنگ چهره گردان چو کهربا
آسایش مخلف دولت کنی تعب
پیشانی منازع ملت کنی قفا
قانع شوی زحمله و بیرون شوی زحرب
پرداخته مهم و بر افراخته لوا
سرهای سرکشان همه در صحن معرکه
چون گندنا دروده بتیغ چو گندنا
شیری بوصف و نیزهٔ تو اژدها بشکل
کس را بود مقاوت شیر و اژدها؟
ای گنج محمدت چو تو نادیده قهرمان
وی تخت مملکت چو تو نادیده پادشا
خاک زمین زحزم تو یابد همی سکون
باد هوا ز عزم تو گیرد همی مضا
از شعله نهیب تو و لطف طبع تو
در آتش و در آب لهیب آمد و صفا
احرار را هوای تو چو روزه و نماز
زوار را جناب تو چون مروه و صفا
آسوده نیکخواه تو در روضهٔ نعیم
فرسوده بدسگال تو در قبضهٔ بلا
با زایر جناب تو گوید عطای تو :
«وافیت دام عزک ، اهلا و مرحبا!»
بحر محیط پیش بنان تو چون شمر
بدر منیر پیش سنان تا چون سها
تا آب امر و نهی او روان شد بجوی تو
سرگشته شد عدوی تو چون چرخ آسیا
در چشم من زنور لقای تو روشنیست
مصروف باد چشم بد از نور آن لقا
والله: که نزد من بیکی منزلت بود
نادیدن لقای تو و دیدن فنا
جرمی بزرگ کرده ام و جز دو حال نیست:
یا عفو و یا عقوبت، یا خوف و یا رجا
لایق بود به حال من و روزگار تو
گر همت تو عفو کند ذلت مرا
پس گر عقوبت کنی، اهل عقوبتم
لابد گناه را به عقوبت بود جزا
وز جمله حکم حاکم تو و امر امر تست
گفتن خطاست با تو: این چون و آن چرا
ای در نهاد تو همه سرمایهٔ کرم
وی در سرشت تو همه پیرایهٔ سخا
در فوت من مکوش، مبادا زحب فضل
وقتی تحسری بود از فوت من ترا
در خون من مشو، که بخون شستهام دورخ
بی تو، به حق خون شهیدان کربلا
هستند در هوای تو بر سر پاک من
روحانیان و خالق روحانیان گوا
نظمم مدیح توست و چه باشد به از مدیح؟
نثرم دعای توست و چه باشد به از دعا؟
تاریخ دستبرد تو چون نظم من کدام؟
فهرست کارکرد تو چون نثر من کجا؟
ماند نهان شعار مقامات ملک تو
گر نظم من هدر شود و نثر من هبا
کارم همیشه محمدت بارگاه تست
ای بارگاه تو بهمه محمدت سزا
گویم همه ثنای تو در غیبت و حضور
جویم همه رضای تو در شدت و رخا
تا شاخ گل ز وصل دی و هجر بلبلست
از برگ و از نوا شده بی برگ و بی نوا
از روی ساقیان و ز آواز مطربان
بزم تو با پر گل و جشن تو پر نوا
تا گاه اندهست در آفاق و گه نشاط
تا گاه راحتست در ایام و گه عنا
بادا ترا کرامت و ضد ترا هوان
بادا ترا ترا سعادت و خصم ترا شقا
با ناصحت گشاده جهان چهرهٔ لطف
بر حاسدت کشیده فلک دهرهٔ هجا
شغلت همه متابعت شرع ایزدی
کارت همه مشایعت دین مصطفا
نفس ترا کمال عقول ملائکه
جان ترا سعادت ارواح انبیا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به مدح ملک اتسز میپردازد و او را به صفات والایی چون عظمت، کرم و بیریایی ستایش میکند. او از سعاوت و جلال ملک میگوید که باعث آسایش مردم و شفا از رنجها و حوادث شده است. توصیفاتی از قدرت ایشان در جنگها و حفاظت از ملک، او را به عنوان قهرمانی توانا و شجاع معرفی میکند که هیچکس توان مقابله با ایشان را ندارد. شاعر همچنین به پیوند عمیق خود با این پادشاه اشاره میکند و از او طلب عفو و بخشش میکند. در نهایت، او بر این باور است که فضایل و کرامتهای ملک اتسز در پیروی از دین و خدمت به مردم نمود پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که مقام و جاهت پرچمهای بزرگی و شکوه را برافراشته است، باور و نیت تو از تکبر و ریاکاری پاک است.
هوش مصنوعی: در گردنبند پادشاهی، شکوه تو مانند گوهر میانی و گرانبهاترین دانه است و گرد سم اسب تو برای چشم پیروزی مانند سرمه روشنیبخش است.
هوش مصنوعی: دست فرخنده و سرشت بخشندهات وقف بخشش شده و بر جوانمردی آفریده شده است.
هوش مصنوعی: سخنان نغز تو سرشار از هنر و فضیلت است و وعدههای تو همیشه با وفا همراه است و به انجام میرسد.
هوش مصنوعی: کسی که گرفتار حوادث روزگار شده و از ستم فلک زخم خورده، از بلندهمتی تو آسودگی و از کوشش تو درمان مییابد.
هوش مصنوعی: مهر تو سودی است که هیچ زیانی در پی ندارد و کینهٔ تو دردی است که هیچ کس درمانی برایش نمییابد.
هوش مصنوعی: اوج شکوه تو در بلندی مانند خورشید است و خاک آستانهات در اثر مانند کیمیاست که مس را زر میکند.
هوش مصنوعی: شادی و طرب زهره از سرشت خوش توست و روشنی خورشید از اندیشهٔ روشن تو مایه میگیرد.
هوش مصنوعی: در باغ زندگی، نهال امید مردم از باران بزرگواریهای تو میروید و میبالد.
هوش مصنوعی: یک پیام تو برابر صد ولایتِ دشمن است و یک بخشش تو برابر مال صد گنجینه.
هوش مصنوعی: آنچه حسودان از تو و نیزهات دیدهاند، فرعون از موسی و عصای او ندیده است.
هوش مصنوعی: در هنگامی که روزگار فریاد جنگ سر دهد و در جایی که شعلهٔ نبرد چنان افروخته شود که شرارهایش آسمان را پر ستاره کند،
هوش مصنوعی: زمین از ریزش خون کشتگان رنگارنگ میشود و هوا از گرد سم اسبان گویی روبند و نقاب بر چهره میکشد.
هوش مصنوعی: جان گردنکشان مانند باد بیارزش و تن پهلوانان صفشکن مانند خاک بیبها میشود.
هوش مصنوعی: فلک فرمان مرگ را به دست جنگاوران داده و روزگار جامهٔ زندگی را بر تنشان دریده است.
هوش مصنوعی: در آن میدان با گرز فرق تقدیر را خرد میکنی و با تیر چشم قضا را کور میکنی؛ یعنی حتی سرنوشت در برابر تو ناتوان است.
هوش مصنوعی: از ترس خنجر فیروزهگون تو، چهرهٔ سرخرنگ پهلوانان مانند کهربا زرد میشود.
هوش مصنوعی: آسایش کسی را که از فرمان دولت سر میپیچد به رنج بدل میکنی و ستیزهگر با دین را وادار به پشت کردن و گریختن میکنی.
هوش مصنوعی: آنگاه از حمله دست میکشی و از جنگ بیرون میآیی، در حالی که کار را به انجام رسانده و پرچم پیروزی را برافراشتهای.
هوش مصنوعی: سرهای گردنکشان در میدان نبرد با شمشیر سبزگون و تیز تو مانند تره درو شده است.
هوش مصنوعی: تو در وصف مانند شیری و نیزهات در شکل مانند اژدهاست؛ چه کسی تاب ایستادگی در برابر شیر و اژدها را دارد؟
هوش مصنوعی: ای کسی که گنجینهٔ ستایش و نیکنامی نگهبانی چون تو ندیده و تخت پادشاهی شاهی مانند تو به خود ندیده است.
هوش مصنوعی: خاک زمین آرامش و ثبات خود را از دوراندیشی تو میگیرد و باد هوا تندی و نفوذ خود را از اراده و عزم تو.
هوش مصنوعی: زبانهٔ آتش از هیبت و خشم تو آمده و پاکی و زلالی آب از لطافت سرشت تو.
هوش مصنوعی: برای آزادگان مهر و هواداری تو مانند روزه و نماز واجب و مقدس است و درگاه تو برای زائران مانند مروه و صفا زیارتگاه است.
هوش مصنوعی: نیکخواه تو در باغ نعمت آسوده است و بدخواه تو در چنگ بلا فرسوده و ناتوان.
هوش مصنوعی: بخشش تو به هر کس که به درگاهت میآید میگوید: «خوش آمدی، عزتت پایدار باد، خوش آمدی و بفرما!» یعنی دهش تو با گشادهرویی از دیدارکنندگان پذیرایی میکند.
هوش مصنوعی: دریای بزرگ و فراگیر در برابر انگشتان بخشندهٔ تو مانند آبگیری کوچک است، و ماه تمامِ درخشان در برابر سرنیزهٔ تو مانند ستارهٔ کمنورِ سها ناچیز مینماید.
هوش مصنوعی: از وقتی آب فرمان و بازداشتن در جوی قدرت تو روان شد، دشمنت مانند سنگ آسیا که با آب میچرخد سرگردان و پریشان شد.
هوش مصنوعی: چشم من از نور دیدار تو روشن است؛ امیدوارم چشم بد از آن چهرهٔ نورانی دور باشد.
هوش مصنوعی: به خدا سوگند که برای من ندیدن روی تو با دیدن مرگ یکسان است.
هوش مصنوعی: گناه بزرگی مرتکب شدهام و اکنون جز دو راه نیست: یا بخشش یا کیفر؛ و من میان ترس و امید ماندهام.
هوش مصنوعی: اگر بزرگواری تو لغزش مرا ببخشد، این هم با حال درماندهٔ من و هم با روزگار و شأن تو سازگار و شایسته است.
هوش مصنوعی: اما اگر مرا کیفر دهی، سزاوار کیفرم؛ ناگزیر پاداش گناه کیفر است.
هوش مصنوعی: در همه چیز داوری داوری توست و فرمان فرمان تو؛ نادرست است که با تو چون و چرا کنند.
هوش مصنوعی: ای کسی که همهٔ سرمایهٔ بزرگواری در نهاد توست و همهٔ زیور بخشندگی در سرشت تو.
هوش مصنوعی: در نابود کردن من کوشش مکن؛ مبادا روزی از روی دوستیای که به فضل و هنر داری، از دست رفتن من مایهٔ افسوس و حسرت تو شود.
هوش مصنوعی: قصد ریختن خون من مکن، زیرا به حق خون شهیدان کربلا سوگند که در دوری از تو دو گونهام را با اشک خونین شستهام.
هوش مصنوعی: فرشتگان و آفرینندهٔ آنان گواهند که درون من در دوستی تو پاک و بیغرض است.
هوش مصنوعی: شعرم ستایش توست و چه چیزی از ستایش بهتر؟ نثرم دعا برای توست و چه چیزی از دعا بهتر؟
هوش مصنوعی: کدام تاریخی کارهای دلیرانهٔ تو را مانند شعر من ثبت کرده است؟ و کجاست فهرستی از کارهای تو مانند نثر من؟
هوش مصنوعی: اگر شعر و نثر من تباه و بیاثر شود، نشانها و مقامهای پادشاهی تو پنهان و ناشناخته خواهد ماند.
هوش مصنوعی: کار همیشگی من ستایش درگاه توست؛ ای کسی که درگاهت سزاوار همهٔ ستایشهاست.
هوش مصنوعی: در غیاب و در حضور همهجا ستایش تو را میگویم و در سختی و آسایش تنها خشنودی تو را میجویم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که شاخهٔ گل به سبب رسیدن زمستان و دوری بلبل، برگ و آواز خود را از دست میدهد و بیبرگ و بینوا میشود (با ایهام بیبرگ و بینوا به معنی تهیدست).
هوش مصنوعی: بزم تو از چهرهٔ ساقیان پر از گل و جشن تو از آواز نوازندگان پر از نغمه باد.
هوش مصنوعی: تا وقتی در جهان گاهی اندوه است و گاهی شادی، و در روزگار گاهی آسایش است و گاهی رنج،
هوش مصنوعی: برای تو بزرگی و برای مخالفت خواری باد؛ برای تو نیکبختی و برای دشمنت بدبختی باد.
هوش مصنوعی: جهان به روی نیکخواه تو چهرهٔ مهربانی گشوده باشد و آسمان بر حسود تو تیغ نکوهش و خواری کشیده باشد.
هوش مصنوعی: همهٔ کار تو پیروی از شریعت خداوند و همراهی و پشتیبانی از دین پیامبر است.
هوش مصنوعی: جان و نفس تو از کمال خرد فرشتگان و از نیکبختی روان پیامبران بهرهمند باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا داد باغ را سمن و گل بنونوا
بلبل همی سراید بر گل بنونوا
رود و سرود ساخته بر سرو فاخته
چون عاشقی که باشد معشوق او نوا
مشک و عبیر بارد بر گلستان شمال
[...]
چون نای بینوایم ازین نای بینوا
شادی ندید هیچ کس از نای بینوا
با کوه گویم آنچه ازو پر شود دلم
زیرا جواب گفته من نیست جز صدا
شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک
[...]
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
گرمی گرفته از جگر گرم او زمین
سردی گرفته از نفس سرد من هوا
ماه تمام او شده چون آسمان کبود
[...]
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
گشتهست باژگونه همه رسمهای خلق
[...]
ای بر مراد رأی تو ایام رامضا
بسته میان بطاعت فرمان تو قضا
از جاه تو گرفته سیادت بسی شرف
وز فر تو فزوده وزارت بسی بها
خلق خدای را برعایت تویی پناه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.