مرا با خار غم بگذار و گشت باغ و گلشن کن
پی آرایش بزم حریفان گل به دامن کن
تو شمع مجلس افروزی ، من سرگشته پروانه
مرا آتش به جان زن دیگران را خانه روشن کن
مکن نادیده وز من تند چون بیگانگان مگذر
مرا شاید که جایی دیده باشی چشم بر من کن
چو کار من نخواهد شد به کام دوستان از تو
هلاکم ساز باری فارغم از طعن دشمن کن
ببین وحشی که چون سویت به زهر چشم میبیند
ترا زان پیش کز مجلس براند عزم رفتن کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از غم و اندوه خود سخن میگوید و از معشوق میخواهد که او را در دنیای شادی و خوشی رها کند. او به شمع مجلس اشاره میکند و خود را مانند پروانهای سرگردان در اطراف آن میبیند. شاعر از معشوق میخواهد که او را نادیده نگیرد و امیدوار است که او را جایی دیده باشد. در نهایت، شاعر احساس ناامیدی و طرد را به تصویر میکشد و به معشوق میگوید که اگر کار وی سامان ندهد، حتی او را به نابودی کشد تا از سرزنش دشمنان آزاد شود.
هوش مصنوعی: من را با غم و اندوه بگذار و بگذار تا تو به باغ و گلستان بروی، برای آرایش جشن و مهمانی دوستان، گل را به دامن خود بیاویز.
هوش مصنوعی: تو نور و روشنی بخش مجالس هستی و من مانند پروانهای سرگردان به دور تو میچرخم. تو به من آتش اشتیاق و عشق را بزن و خانهٔ دل دیگران را هم روشن کن.
هوش مصنوعی: مرا نادیده نگیر و با بیتوجهی مانند بیگانگان از کنارم نگذران، ممکن است که تو مرا از قبل دیده باشی، پس با نگاه کردن به من، به من توجه کن.
هوش مصنوعی: چون کار من نمیتواند به خوشی دوستان به سرانجام برسد، از تو خواهش میکنم که مرا به هلاکت برسانی تا لااقل از سرزنش دشمنان رها شوم.
هوش مصنوعی: وحشی میگوید ببین که چگونه من، به سبب خشم و حسادت، به طرز زهرآگینی به تو نگاه میکنم و تصمیم میگیرم از جمع شما خارج شوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مرو ای همنشین بیرون نگه در آتش من کن
چراغ گلخن از داغ دل دیوانه روشن کن
برون آ سرو من امشب چراغ حسن بر کرده
فضای کوی خود بر عاشقان وادی ایمن کن
دلی دارم مثال آینه ای طوطی قدسی
[...]
برون آی از نقاب و مشهدم را رشک ایمن کن!
چراغی بر مزار کشتگان خویش روشن کن!
گل شب زنده داری از ریاض زندگانی چین
متاع فیض بر بالای هم چون ماه، خرمن کن!
ز کتمان غمش تنگ آمدم، بی طاقتی رحمی
[...]
بیا ای بت دمی در کعبه از بتخانه مسکن کن
بگردان کعبه را بتخانه زاهد را برهمن کن
مکن محرومم از فیض نگاه گاه گاه خود
به چشم مرحمت گاهی نگاهی جانب من کن
کشد تا سرو و گل شرمندگی زان عارض و قامت
[...]
ز خاک کویش ای دل گاهگاهی دیده روشن کن
وگر ز آن هم نهای خرسند یاد از حسرت من کن
پی آسایش ای مرغ چمن در دام مسکن کن
شوی هر گه که دل تنگ از اسیر یاد گلشن کن
به آن حالم که در دل داشت شوق دیدنش عمری
[...]
بیا ای دل دمی بنشین و گوش هوش با من کن
ز دریای نصیحت گوهر غلطان به دامن کن
در این دشت مخوف هولناک پر خطر اول
ز خوف رهزنان دهر جان خویش ایمن کن
بیفشان در زمین سینه تخم معرفت آنگه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.