باز وقت است که از آمدن باد بهار
بشکفد غنچه و گل خیمه زند در گلزار
آید از مهد زمین طفل نباتی بیرون
دایهٔ ابر دهد پرورش او به کنار
دفتر شکوهٔ گل مرغ چمن بگشاید
که چها میکشم از جور گل و خواری خار
لب به دندان گزد از قطره شبنم غنچه
که نکو نیست ز عاشق گله از خواری یار
نرگس از باد زند چشمک و گوید که بنال
که اثرها بکند عاقبت این نالهٔ زار
جدول آب نگر داغ دل از برگ سمن
غنچهٔ تازه ببین خنده زن از باد بهار
این به رنگیست که عاشق بنماید ساعد
وان به شکلیست که معشوق نماید دیدار
لالهٔ راغ که دارد خفقانش خسته
نرگس باغ که سازد یرقانش بیمار
هیچ یابی که چرا عنبر تر کرده به مشک
هیچ دانی که چرا بر لب جو کرده گذار
تپش قلب ز عنبر کند این یک چاره
زردی چشم ز ماهی کند آن یک تیمار
زاغ انداخت به گلزار چنین آوازه
کاینک از کشور وی خیل خزان گشت سوار
برگ داران شکوفه شده همراه نسیم
مینمودند سراسیمه ز هر گوشه فرار
بید لرزان شد و پنداشت پی غارت باغ
سپه برف فرود آمد از این سبز حصار
میکند فاخته فریاد که در باغ چرا
دست زور از پی آزار برآورد چنار
نیست بیمش که به یک دم فکند دستش را
صرصر معدلت خسرو عالی مقدار
آنکه از صولت شمشیر جهان آرا برد
ظلمت ظلم ز آیینه دوران به کنار
کان دم از ریزش خود با کف جودش میزد
لیک چون دید سحاب کرمش گوهر بار
کرد پهلو تهی از مردم و شد گوشه نشین
تا که از سرزنش خلق نیابد آزار
ای که از بحر سبق برده کفت در بخشش
وی که از ابر گرو برده یدت در ادرار
مخزن پر گهر و دست گهرپاش ترا
که یکی بحر محیط است و یکی ابر بهار
بحر میگفتم اگر بحر بدی پر گوهر
ابر میخواندم اگر ابر بدی گوهربار
کوس کین با تو در این عرصهٔ پر فتنه که زد
که نگردید علم بر سر او شمع مزار
دایمی بر سر خصم تو علم خواهد بود
لیک آهی که علم میکشدش از دل زار
دیدهٔ بخت عدوی تو چنان رفته به خواب
که عجب گر شود از صور قیامت بیدار
گو بیا کان و ببین دست گهر بارشرا
خیز گو ابر و کف همت او در نظر آر
کان ز بخشش نکند بحث بر از پستی کوه
وین ز ریزش نزند لاف ز بالای بحار
کامرانا نظری کن که ز پا افتادم
دستگیرا شدم از دست چنینم مگذار
در گذر از سر این نکته سرایی وحشی
وندر این مجلس فرخ به دعا دست برآر
تا که از تیز روی نعل مه نو فکند
ابلق چرخ در این مرحلهٔ صاعقه بار
سخت رویی که نه رخ بر سم اسب تو نهد
باد چون نعل بههر گوشه هبه چشمش مسمار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این قصیده، شاعر به وصف بهار و زیباییهای طبیعت میپردازد. او با اشاره به غنچهها و گلها، شادابی و جوانهزنی زندگی را به تصویر میکشد و تاکید میکند که وجود عشق و زیباییها همچون حقایق مهمی در زندگی هستند. همچنین، شاعر به چالشهای موجود در زندگی و ناامیدیها اشاره میکند و در عین حال از جانب خداوند و رحمتهای او نیز سخن میگوید. او در نهایت با دعوت به دعا و امید، از مخاطبان میخواهد که بر نقاط قوت و زیباییهای زندگی تمرکز کنند.
هوش مصنوعی: وقت آن رسیده است که با وزش باد بهاری، غنچه و گل شکوفا شوند و به این ترتیب، گلزار جان دوباره بگیرد و پر از زندگی شود.
هوش مصنوعی: از دل خاک، گیاهی به مانند کودک به دنیا میآید و ابر به عنوان دایه و پرورنده، از او در کنار خود نگهداری و حمایت میکند.
هوش مصنوعی: گل مرغ چمن (پرندهای که در باغ خوشحال است و به گلها میپردازد) با زیباییهای خود، دفتر شکوه و زیبایی را باز میکند، در حالی که من از ظلم گلها و خاری که تحمل میکنم، رنج میبرم.
هوش مصنوعی: غنچه از سر درد و غم عاشق به دندانش شبنم را میگزند، زیرا این شایسته نیست که عاشق از کممحلی محبوبش شکایت کند.
هوش مصنوعی: نرگس (گلی با عطر و ظاهر زیبا) از باد (به خاطر وزش باد) چشمک میزند و میگوید که باید گله و شکایت کنی، زیرا این ناله و زاری ممکن است اثراتی در آینده بگذارد.
هوش مصنوعی: آب حوض را ببین و با دیدن آن، آتش دل را که بر اثر عشق به وجود آمده حس کن. همچنین، غنچهٔ تازهٔ سمن را ببین که چگونه از نسیم بهار به وجد آمده و میخندد.
هوش مصنوعی: عاشق رنگ ساعد خود را به گونهای نشان میدهد که دلباخته است و آن رنگ به شکلی است که معشوق در دیدار خود به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: لالهی سرخ رنگ دشت که از غم و افسردگی گیج و خسته است، نرگس باغ که به زیبایی چشمانش به زردی و پژمردگی مبتلا شده، این حال را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: هیچ میدانی چرا عطر عنبر را تازهتر کردهاند و چرا بر لب جوی، منظرهای را ایجاد کردهاند؟
هوش مصنوعی: تپش قلب، مانند عطر خوش عنبر، باعث تسکین و آرامش میشود، و زردی چشم، به مانند زیبایی ماهی، نشانهای از عشق و مراقبت است.
هوش مصنوعی: زاغی در گلزار با صدای خود خبر میدهد که از سرزمین او جمعیت خزان (فصل پاییز) مانند سواران در حال آمدن هستند.
هوش مصنوعی: درختان با شکوفههای تازه به همراه نسیم، به نظر میرسید که از ترس به هر سو میگریزند.
هوش مصنوعی: بید به خاطر لرزشش تصور کرد که سپاه برای غارت باغ به اینجا آمده و برف از این حصار سبز فرود آمده است.
هوش مصنوعی: فاخته در باغ فریاد میزند که چرا دست تعدی از روی زیان به چنار (درختی که در باغ است) بلند شده است.
هوش مصنوعی: او از قدرت و موقعیت بالایش نگران نیست که باد (صرصر) بیرحم عدالت بتواند در یک لحظه، او را به زمین بیندازد. خسرو، که به مقام والا معروف است، برتر از هر تهدیدی قرار دارد.
هوش مصنوعی: آن کسی که با قدرت و شجاعت شمشیرش، دنیای زیبا و آراستهای را به وجود آورده، ظلم و تاریکی را از زندگی و زمانه دور کرده است.
هوش مصنوعی: در آن هنگام که باران رحمتش بر زمین میریخت و بخششهایش را نثار میکرد، وقتی که متوجه شد ابر بزرگ و مهربانش در حال باریدن درخشش گوهرهای خود است، دیگر به ریزش و بخشش خود ادامه نداد.
هوش مصنوعی: او از جمعیت دور شد و تنها نشسته است تا از سرزنش و آزار مردم در امان بماند.
هوش مصنوعی: ای کسی که در بخشش مانند دریا generous و سخاوتمند هستی، و در سرایت نیکویی مثل ابر، دستت در دسترنج دیگران است و خوبیها را به دیگران میرسانی.
هوش مصنوعی: تو مخزنی از گوهری و دستت پربرکت و سخاوتمند است. تو مانند دریایی وسیع و همچنین مانند ابر بهاری هستی که برکاتش را میبارد.
هوش مصنوعی: اگر میگفتم دریا، بهخاطر پر بودنش از گوهرها بود، و اگر از ابر نام میبردم، بهخاطر بارانزاییاش و بخشش نعمتها.
هوش مصنوعی: در این میدان پر آشوب، ندا و صدای انتقام با تو به صدا درآمد، اما علم (پرچم) که باید بر فراز او باشد، هرگز به عنوان نور و چراغ مزار (محل دفن) ظاهر نشد. این به این معناست که در این جنگ یا conflicto، او موفق به برپایی پرچمش نشده است.
هوش مصنوعی: علم، نماد پیروزی و فخر است که همیشه بر سر دشمن تو خواهد بود، اما آهی که از دل غمزده برمیخیزد، او را به زمین خواهد زد.
هوش مصنوعی: چشمان بخت دشمن تو چنان در خواب است که اگر از خواب بیدار شود، تعجب نخواهد کرد که قیامت به وقوع پیوسته است.
هوش مصنوعی: بیا و ببین که چقدر گنج و نعمت از دستان او فرو میریزد. خیز و مانند ابر، تلاش و همت او را در نظر بگیر.
هوش مصنوعی: کان، به معنی معدن، به خاطر بخشش و فراوانیاش بحثی ندارد و از پستیهای کوه نمیکاهد؛ همچنین نمیتوان از بالای دریاها، به خاطر ریزشها و امواج، ادعا کرد.
هوش مصنوعی: ای کامران، به من توجه کن که به خاطر محبت تو به زمین افتادم و در این حال به کمکی نیاز دارم. لطفاً مرا تنها نگذار.
هوش مصنوعی: وحشی میگوید که در این محفل شاد، دعا و درخواست خیر از خدا را فراموش نکنید و به حمد و ثنای او بپردازید.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نعل ماه نو (ماه جدید) با شدت به سم ابلق، یا رنگووارنگ، اسب ببارد، در این لحظهای که بارش صاعقهگون است، به جلو میرویم.
هوش مصنوعی: سختروی کسی است که نه اجازه میدهد باد به چهرهی او برخورد کند، مانند نعل اسب که در هر گوشهای قرار میگیرد و بر چشمانش چون میخ به نظاره نشسته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان
ور شود ابر سر رایت تو توفان بار
بر موالیت بپاشد همه دُرّ و گوهر
بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار
ای ز کار آمده و روی نهاده به شکار
تیغ و تیر تو همی سیر نگردند ز کار
گاه تیغ تو بر آرد ز سر دشمن گرد
گاه تیر تو بر آرد ز بر شیر دمار
هیبت تیغ تو و تیر تو دارد شب و روز
[...]
دی در آمد ز در آن لعبت زیبا رخسار
نه چنان مست به غایت، نه به غایت هشیار
طربی در دل آن ماه نو آیین ز نبیذ
اثری در سر آن لعبت زیبا رخسار
از خم زلفش برگ سمنش غالیه پوش
[...]
بوستانبانا امروز به بستان بدهای؟
زیر آن گلبن چون سبز عماری شدهای؟
آستین برزدهای دست به گل برزدهای؟
غنچهای چند ازو تازه و تر بر چدهای؟
دستهها بسته به شادی بر ما آمدهای؟
[...]
هرکه در پیش تو بر خاک بمالد رخسار
ملک کونین مسخّر بودش لیل و نهار
دگران گر به قدم بر سر کوی تو روند
من به سر بر سر کوی تو روم مجنونوار
سلطنت غیر تو کس را نسزد ز انکه به لطف
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.