شد چاک دل من از رفوگر
بر من لب لعل او شد اخگر
شیرین سخنی در آن لب شور
شهد است در آشیان زنبور
شاید فتدش به من نظاره
شادم ز لباسِ صبرِ پاره
در دیده نگاه حسرت من
چون رشته بود به چشم سوزن
هستم ز دلِِ اسیرِ بریان
دنبالِ نگاهِ خویش پویان
کردست به نوک سوزنم صید
از چشم خودم فتاده در قید
نبود بسوی نجات راهم
شد رشته ی دام من نگاهم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش از شهرآشوب در وصف رفوگری زیباروست. شاعر با بازی با ابزار و کار رفوگر، یعنی سوزن و نخ و دوختن پارگی، از دل چاکشده و صبر پارهشدهٔ خود سخن میگوید و آرزو میکند رفوگر به او بنگرد. در پایان نتیجه میگیرد که گرفتاریاش از نگاه خود اوست که مانند نخ، رشتهٔ دام او شده و راه رهایی را بسته است.
هوش مصنوعی: دل من به دست رفوگر (معشوق) پاره شد؛ کسی که کارش دوختن پارگی است دل مرا چاک کرد. لب سرخ چون لعل او برای من مانند اخگر سوزان شد.
هوش مصنوعی: سخن شیرین او از آن لب نمکین و پرشور، مانند عسلی است که در لانهٔ زنبور است؛ یعنی شیرینیاش با نیش و آزار همراه است.
هوش مصنوعی: از اینکه جامهٔ صبرم پاره شده خوشحالم، چون شاید رفوگر برای دوختنِ آن پارگی به من نگاهی بیندازد.
هوش مصنوعی: نگاه حسرتبار من در چشمم همچون نخی است که در سوراخ سوزن رفته باشد؛ باریک و نزار و به سوی او کشیده.
هوش مصنوعی: به سبب دل اسیر و سوختهام، به دنبال نگاه خودم که به سوی معشوق رفته روانم؛ همچون سوزنی که نخ را از پی خود میکشد.
هوش مصنوعی: او مرا با نوک سوزنش شکار کرده است، اما در حقیقت از چشم خودم (از نگاه کردن به او) گرفتار بند شدهام.
هوش مصنوعی: هیچ راهی به سوی رهایی ندارم، زیرا نگاه خودم نخِ دامی شد که مرا در آن گرفتار کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.