شکر خدا کز امت پاک پیمبرم
سر خوش ز جام مهر و تولای حیدرم
هستم غلام فاطمه و هر دو سبط او
کان هر سه تن، به را نجاتند رهبرم
بعد از امام تشنه جگر، شاه دین حسین
از جان غلام حضرت سجاد و باقرم
بعد از محمد آن که بود باقرالعلوم
ثابت قدم به مذهب و آیین جعفرم
موسی جعفر است مرا هفتمین امام
در این سخن گواست خداوند اکبرم
باشد امام هشتم من شاه دین رضا
کز یاد غربتش به دل پرز آذرم
من بنده ام تقی و نقی را زجان و دل
از کودکی گدای در آن دو سرورم
خواهم ز روضهٔ حسن عسگری مراد
زیرا بر او مریدم و محتاج آن درم
بر آستان مهدی هادی امام عصر «عج»
از جان کمینه بنده و دیرینه چاکرم
جز این چهارده تن اگر حب دیگری
باشد مرا به دل، ز سگی نیز کمترم
مظلوم اگر نخوانمشان وای بر دلم
معصوم اگر ندانمشان خاک بر سرم
در محشرم ز آتش دوزخ هراس نیست
کاین چهارده تن اند شفیعان محشرم
آید چو از مصیبت هر یک مرا به یاد
افتد به دل شرار چو سوزنده اخگرم
بر جان دشمنان نبی و علی وآل
تیغ برنده ای ست زبان سخنورم
یاد آمدم ز واقعهٔ دشت کربلا
با الله حیف بود کز این نکته بگذرم
آن دم که گفت سبط پیمبر به کوفیان
کای کوفیان مگر نه من اولاد حیدرم
ننهاده ام به دین نبی بدعتی جدید
نه من یهودم و، نه نصارا، نه کافرم
بابم بود علی ولی شیر کردگار
جدم نبی و حضرت زهراست مادرم
آیا روا بود که لب تشنه ای گروه
جان زیر تیغ و نیزه و شمشیر بسپرم؟
یک چند بود بسترم آغوش مصطفی
اکنون ز جورتان شده خاشاک بسترم
کشتید اقربا و، جوانانم از جفا
از اکبرم شهید بود تا به اصغرم
بشکافتید پهلویم از ضربت سنان
گردید پاره پاره ز شمشیر، پیکرم
چون می شود که جرعهٔ آبی مرا دهید
کز سوز تشنگی شده خشکیده حنجرم
ای کوفیان شوم، که از تیغ ظلم تان
در خون تپیده قامت چون سرو اکبرم
یک دم امان دهید که از بهر دیدنم
آید به جای مادرم از خیمه خواهرم
لب تشنه جان دهم به لب آب ای دریغ
با آنکه نور دیدهٔ ساقی کوثرم
« ترکی » ز سیل اشک تو ترسم در این عزا
یکباره غرق خون شود اوراق دفترم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست ایمان شیعی خود را با برشمردن چهارده معصوم یکییکی بیان میکند و آنان را شفیع رستاخیز خود میداند. سپس به یاد کربلا میافتد و از زبان امام حسین خطاب به کوفیان، نسب او، مظلومیت، تشنگی، شهادت یاران و علیاکبر و علیاصغر و درخواست امان برای دیدار خواهر را بازگو میکند. در پایان از اشک خونین خود در این سوگ میگوید که بیم دارد دفترش را غرق خون کند.
هوش مصنوعی: خدا را شکر میکنم که از امت پاک پیامبرم و از جام محبت و دوستی علی سرمست هستم.
هوش مصنوعی: غلام فاطمه و دو فرزندش حسن و حسین هستم، زیرا این سه تن راهنمای من به راه نجاتاند.
هوش مصنوعی: پس از امام تشنهجگر، حسین شاه دین، از جان غلام امام سجاد و امام باقر هستم.
هوش مصنوعی: پس از محمد باقر که شکافندهٔ دانشهاست، در مذهب و آیین امام جعفر صادق ثابتقدم هستم.
هوش مصنوعی: امام هفتم من موسی بن جعفر است و خداوند بزرگ بر این سخن گواه است.
هوش مصنوعی: امام هشتم من امام رضا، شاه دین، است که از یاد غریبی او دلم پر از آتش است.
هوش مصنوعی: از جان و دل بندهٔ امام جواد (تقی) و امام هادی (نقی) هستم و از کودکی گدای درگاه آن دو سرورم.
هوش مصنوعی: آرزویم را از آرامگاه امام حسن عسکری میخواهم، زیرا مرید او و نیازمند درگاهش هستم.
هوش مصنوعی: بر آستان امام مهدی، امام زمان و راهنما، از جان کوچکترین بنده و خدمتگزار دیرینه هستم.
هوش مصنوعی: اگر جز این چهارده معصوم محبت کس دیگری در دلم باشد، از سگ هم پستترم.
هوش مصنوعی: اگر آنان را مظلوم نخوانم وای بر دلم، و اگر معصومشان ندانم خاک بر سرم.
هوش مصنوعی: در روز رستاخیز از آتش دوزخ نمیترسم، زیرا این چهارده تن شفاعتکنندگان من در آن روزند.
هوش مصنوعی: هرگاه مصیبت هر یک از آنان را به یاد میآورم، شرارهای مانند اخگر سوزان در دلم میافتد.
هوش مصنوعی: زبان سخنور من بر جان دشمنان پیامبر و علی و خاندانش مانند شمشیری برّنده است.
هوش مصنوعی: به یاد واقعهٔ دشت کربلا افتادم؛ به خدا سوگند دریغ است که از این نکته بگذرم و از آن نگویم.
هوش مصنوعی: آن هنگام که نوهٔ پیامبر، حسین، به کوفیان گفت: ای کوفیان، مگر من فرزند علی نیستم؟
هوش مصنوعی: من در دین پیامبر بدعت تازهای نگذاشتهام و نه یهودیام، نه مسیحی و نه کافر.
هوش مصنوعی: پدرم علی، ولیّ خدا و شیر خداوند است؛ جدم پیامبر و مادرم حضرت زهراست.
هوش مصنوعی: ای مردم، آیا رواست که با لب تشنه زیر نیزه و شمشیر جان بدهم؟
هوش مصنوعی: روزگاری بستر من آغوش پیامبر بود و اکنون از ستم شما بسترم خار و خاشاک شده است.
هوش مصنوعی: خویشان و جوانانم را از روی ستم کشتید؛ از علیاکبر تا علیاصغر همه شهید شدند.
هوش مصنوعی: با ضربهٔ سرنیزه پهلویم را شکافتید و پیکرم از شمشیر پارهپاره شد.
هوش مصنوعی: چه میشود اگر جرعهای آب به من بدهید، که از سوز تشنگی گلویم خشکیده است.
هوش مصنوعی: ای کوفیان شوم، از شمشیر ستم شما قامت سروگونهٔ علیاکبرم در خون غلتید.
هوش مصنوعی: لحظهای امان دهید تا خواهرم به جای مادرم از خیمه برای دیدن من بیاید.
هوش مصنوعی: دریغا که کنار آب، با لب تشنه جان میدهم، با آنکه نور چشم ساقی کوثر، یعنی علی، هستم.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: ای ترکی، میترسم در این سوگ از سیل اشک تو برگهای دفترم یکباره غرق خون شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
. . . ری به . . . ن خر سر خمخانه در برم
تا عاقبت کجا رسد اینکار بنگرم
آن خر سری که شعر سراید بلحن خر
پالیز شاعری را گوید . . . ر خرم
یعنی ز من بجوشد هر شاعری که هست
[...]
تا آمد از عدم به وجود اصل پیکرم
جز غم نبود بهره ز چرخ ستمگرم
خون شد دلم در آرزوی آنکه یک نفس
بیخار غم ز گلشن شادی گلی برم
پیموده گشت عمر به پیمانهٔ نفس
[...]
ای طالع نگون ز تو تا کی قفا خورم
وی چرخ واژگون ز تو تا کی جفا برم
روزی بخشم بشکنم این مهر مهر تو
وین پرده کبود تو بر یکدگر درم
از دور تو چه باک که من قطب ثابتم
[...]
هر شب که سر به جیب تحیر فرو برم
ستر فلک بدرم و از سدره بگذرم
اندر بها ز گوهر عالم فزون بود
هر در که من ز بحر تفکر بر آورم
عنقا شوم به مغرب عزلت که آفتاب
[...]
ای طالع نگون ز تو تا کی قفا خورم
ای چرخ نیلگون ز تو تا کی فرو برم
روزی به خشم بشکنم این مهر قهر تو
واین پرده کبود تو بر یکدگر درم
از دور تو چه باک چو من قطب ثانیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.