حاشا که در بساط دلی دردخو بود

ذوقی که نیم غنچه تبسم از او بود

زلف بتان عرصهٔ کشمیر بخت ما

آشفته بینی از همهٔ تار مو بود

ای آ نکه جذب نشترم ازسینه‌میکشی

گر نیش غمزه‌ایست بهل تا فرو بود

میخانه ظرف باده و دل مست اشتیاق

کآلودهٔ ترشح جام و سبو بود

آ خرچه همت‌است که باموج‌صدمحیط

چشم لبی بیکدو دهن آب‌جو بود

شوق آشنای جاذبهٔ کام ذوق ماست

زهری‌که نا رسیده بلب در گلو بود

بی داغ یک نگه ز تونی زخم نیم‌ناز

خودگو مرا میان شهیدان چه‌رو بود

« طالب » من و تراکف‌گلچین نداده‌اند

پرواز مرغ جرأت ما یاد بو بود