چو گل را پرده از رخسار برخاست

صدای بوسه از گلزار برخاست

صبا زد آتشی بر جان بلبل

که دود تلخش از منقار برخاست

صبا چون دید از دیدن فرو ماند

ز هر سو مژدهٔ دیدار برخاست

مکرر دانهٔ تسبیح گشتم

که از بخت بدم زنار برخاست

صبا دود دلم سوی چمن برد

ز گلشن ابر آتشبار برخاست

نه خاراست و نه خس کز رشک آن روی

همه مو بر تن گلزار برخاست

سبک با درد او هر دل که بنشست

گران چون نالهٔ بیمار برخاست

شبستان چون نباشد سرد «طالب»

که بنشست آفتاب و یار برخاست