ملک فرمود تا آن رخش منظور

برند از آخور او سوی شاپور

چو سر در قصر شیرین کرد شاپور

عقوبت باره‌ای دید از جهان دور

در این ظلمت ولایت چون دهد نور‌؟

بدین دوزخ قناعت چون کند حور‌؟

به خط چین و زنگ آورد منشور

که شاه چین و زنگ از تخت شد دور

چو شیرین را ز قصر آورد شاپور

ملک را یافت از میعادگه دور

چمن را سرو داد و روضه را حور

فلک را آفتاب و دیده را نور

نبود آگه که چون یوسف شود دور

فراق از چشم یعقوبی برد نور

به خدمت پیش تخت شاه شاپور

چو پیش گنج بادآورد گنجور

چو آمد در سخن نوبت به شاپور

سخن را تازه کرد از عشقْ منشور

گَهی راندند سوی دشت مندور

تهی کردند دشت از آهو و گور

بسی کوشید شیرین تا به صد زور

قضای شیر گشت از پهلوی گور

زبان آنگه سخن‌، چشم آنگهی نور

نخست انگور و آنگه آب انگور

ز پرگار حَمَل خورشید منظور

به دلو اندر فکنده بر زحل نور

به هر کاری در از دولت بود نور

که باد از کار ما بی‌دولتی دور

تن از بی‌طاقتی پرداخته زور

دل از تنگی شده چون دیدهٔ مور

درختی بر شده چون گنبد نور

گدازان گشت چون در آب کافور

ز بادی کاو کلاه از سر کند دور

گیاه آسوده باشد سرو رنجور

مشو پرخواره چون کرمان در این گور

به کم خوردن کمر دربند چون مور

ستاده قیصر و خاقان و فغفور

یک آماج از بساط پیش‌گه دور

ز مغروری کلاه از سر شود دور

مبادا کس به زور خویش مغرور