ماییم که با ما نبود هیچ روا

چون هیچ نباشد نبود هیچ سزا

تو هیچ مباش تا نباشد هیچت

چون هیچ نباشی نبود هیچ ترا

چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا

تا کی ز گرانجانی تن بهر خدا

از پای فتادهام به روزی صد جا

خود را بدروغ چند دارم بر پا

شمع آمد و گفت: ماندهام بی سر و پا

پای اندر بند و سر در آتش همه جا

گاهم بکشند و گه بسوزند به درد

یک سوخته سرگشتهتر از من بنما

هرگز بود ای رفیق والا

وارسته تو از منی و از ما

من سایه صفت فتاده بر خاک

فارغ ز کشاکش تمنا

تو باز گشاده بال همت

[...]

انبیا پس رو بدند او پیشوا

عالمان امتش چون انبیا

اولش بوبکر و آخر مرتضا

چار رکن کعبهٔ صدق و صفا

آن یکی دریای آزرم و حیا

آن دگر شاه اولوالعلم و سخا

هرچ حق از بارگاه کبریا

ریخت در صدر شریف مصطفی

میل اگر بودی در آن دو مقتدا

هر دو کردندی پسر را پیشوا

یا نشانندش به جای مصطفا

بر صحابه نیست این باطل روا

جمله گفتندش مکن ای پیشوا

خلق را سرگشته از بهر خدا

چون بسوی غار می‌شد مصطفا

خفت آن شب بر فراشش مرتضا

زآن به پانصد سال بعد از انبیا

با بهشتِ عَدْن گردد آشنا

او سلیمان‌ست و ما موری گدا

درنگر کو از کجا، ما از کجا

سایه را سیمرغ چون نبوَد جدا

گر جدایی گویی آن نبوَد روا

عزت این در چنین کرد اقتضا

کز در ما دور باشد هر گدا

گفت روزی شاه مسعود از قضا

اوفتاده بود از لشگر جدا

گفت امروز این دهم، نکنم جدا

آنچ فردا صید افتد آن مرا

ور درین گرداب مانی مبتلا

سر بسی گردد ترا چون آسیا

در خصومت آمدند و در جفا

دو مرقع پوش در دار القضا