سر پیلبان پر ز رنگ و نگار

همه پاک با افسر و گوشوار

بیامد سوی میسره سی هزار

سواران گردنکش و نیزه‌دار

بهومان چنین گفت کامروز کار

بکام دل ما کند روزگار

چنین گفت رستم که از کردگار

نجستم جزین آرزوی آشکار

که پرخاشخر نامور صد هزار

بسنده نبودند با یک سوار

بخواهم کنون کین کاموس خوار

اگر باشدم زین سپس کارزار

نبد نیز کس پیش او پایدار

همه خاک مغز سر آورد بار

بفرمود رستم کز ایران سوار

بر من فرستند صد نامدار

از ایران بیامد همی صد سوار

زره‌دار با گُرزهٔ گاوسار

که داند که خود چون بود روزگار

که پیروز برگردد از کارزار

نگه کرد پیران بدان کارزار

چنان تیز برگشتن روزگار

تبه گشته اسپان جنگی ز کار

همه رنجه و خستهٔ کارزار

که پیروز برگشتم از کارزار

تبه شد نکو گشته فرجام کار

چنین گفت کین روز ناپایدار

گهی بزم سازد گهی کارزار

چنین گفت کای نیک پی نامدار

هم از تخم شاهی و هم شهریار

وزو آفرین باد بر شهریار

زمانه مبادا ازو یادگار

نترسیدم از دولت شهریار

کزین رزمگاه اندر آید نهار

ابا شاه و پیل و هیونی هزار

ازان رزمگه برنهادند بار

به پدرود کردن گرفتش کنار

ببارید آب از غم شهریار

بسی هدیه و ساز و چندی نثار

ببردند نزدیک آن نامدار