بتگک ازان گزیده‌ام این کازه

کم عیش نیک و دخل بی اندازه

امروز اگر مراد تو بر ناید

فردا رسی به دولت آبا بر

چندین هزار امید بنی آدم

طوقی شده به گردن فردا بر

برگشت چرخ با من بیچاره

و آهنگ جنگ دارد و پتیاره

یک داوری به سرنبرد هرگز

تا جان به نزد او نبری پاره

گهواره بود خانهٔ من ز اوّل

[...]

انجیر کش از شاخ بستدی تو

وصفش تو بیک بیت بشنو از من

چون برگ گل زرد خرد کرده

سربسته و کرده میان پر ارزن

وان چاپلوس پسته گر خندان

کت هر زمان بلوس بپیراید

تازان درآمد از در میدانش

چون ماه آسمان یکرانش

گوی و دلم دو کوی به پیشش در

هر دو غمی ز زخم فراوانش

این گوی خسته از مژه چشمش

[...]

من وقف کرده ام به تو مر دل را

ویران چرا کنی دل من ای جان

گویی که قاضیم نه همانا که

قاضی بود که وقف کند ویران

ای سید کتب خانه برآشفتی

تا ابلهی و بیخودی و خفتی

گفتم هجای (تو) چو گل غنچه

آنرا بیاد سبلت و بشکفتی

گشت آن شکوفه دست بدست از تو

[...]

ای آنکه جز به صدر تو نگرایم

الا نسیب مدح تو نسرایم

از چرخ تو است نجم شب افروزم

وز بحر تو است طبع گهر زایم

بی دوستیت سست شود دستم

[...]

خواهی که چو من باشی و نباشی

خواهی که چو من دانی و ندانی

گر خدمتی نویسم و ننویسم

ور مدحتی فرستم و نفرستم

بعد از خدای هر که بود جز تو

نزدیک من بت است که بپرستم

بر باد داد زلف مجعد را

در بند کرد عقل مجرد را

گر پی بری بلعل روان بخشش

باور کنی حیات موبد را

دارد دهان و لیک نشان از وی

[...]

نظاره کن بدایع گردون را

تا پی بری صنایع بیچون را

تا بینی آن عجایب کز هر یک

کالیوه گشته مغز، فلاطون را

بنگر چگونه ساخته بی پرگار

[...]

آلوده شاه دامن خود با خون

اندود زر به چهره تابان مس

با گرگ یار شد به گله چوپان

با دزد دوست شد به سرا حارس

در گوش ما هنوز همی غرد

[...]

فریاد از این مشاوره عالی

کز جاهلان پر از عقلا خالی

چندی گُزیده یار ز من دوری

افزوده شور بختِ مرا شوری

چون بیندم به خویش فزون مشتاق

از من فزون کند بتِ من دوری

آری مجرّبست که در هر باب

[...]

دادم به مسیوهال خراسان را

عیسی صفت گریختم از احمق

نادان به کارها شده مستولی

دانا به خون دل شده مستغرق

شاید ز بیوفائی دورانم

بس خون رود ز دیده بدامانم

پتک غم ای طبیعت آهنگر!

چند بسر زنی، که نه سندانم

خیل غمم چنین بسر آوردی

[...]