مخور باده چندان کت آید گزند

مشو مست از و خرمی کن پسند

به ره خوب جایی گزین بی گزند

بَر خویش دار اسپ و گرز و کمند

برین باش یکسر که دادمت پند

گرفتش به بر دیر و بگریست چند

رخش چون مه گرد ماه بلند

زمانه برافکنده مشکین کمند

شده چشم چشمه ز گردش به بند

دل غول و دیو از نهیبش نژند

سپهبد برانگیخت سرکش سمند

به ناوردشان گردی اندر فکند

به دامادی شه گر آیم پسند

بخواهم کشید این کمان بلند

که سازد نهان شه به جانش گزند

چنین گفت کای خسرو ارجمند

سر زنگی از پیش ایشان فکند

برآمد ز هرکس خروشی بلند

به ره چشمهٔ آب دیدند چند

میانشان برآورده میلی بلند

که با تو درین ره که بد یارمند

که رستی ز دست سیه بی گزند

بسا رود برداشت از هیرمند

وزان جوی و کاریزها برفکند

بسی دادش اثرط به هر نامه پند

نپذرفت و بد پاسخ آراست چند

به پیشش بر از چوب ورغی ببند

چو بستی ز ریگش نباشد گزند

بر آن خانه وآن بَدپرستان گزند

نسازی که یزدان ندارد پسند

رسید آن یکی نیز تازان نوند

گرفته سواری به خم کمند

بدو گفت هر چند رای بلند

تو داری مرا نیست چاره ز پند

گه خشم چون چهره کردی نژند

دژم باش و باکس به زودی مخند

گر آری به کف دشمنی پرگزند

مکش در زمان بازدارش به بند

بکش آتش خرد پیش از گزند

که گیتی بسوزد چوگردد بلند