پس بگوید آفتاب ای نارشید

چونک من غارب شوم، آید پدید

از حق ان الظن لا یغنی رسید

مرکب ظن بر فلکها کی دوید

این سخن پایان ندارد خیز زید

بر براق ناطقه بربند قید

که ز ضدها ضدها آمد پدید

در سویدا روشنایی آفرید

یک سر مو از تو نتواند برید

چون قلم بر تو چنان خطی کشید

گر نه فرزندی‌، بلیسی ای عنید

پس به تو میراث آن سگ چون رسید

گبر این بشنید و نوری شد پدید

در دل او تا که زناری برید

زین طلب بنده به کوی تو رسید

درد مریم را به خرمابن کشید

چون عمر بر آسمان مه را ندید

گفت کین مه از خیال تو دمید

چونک شکر گام کرد و ره برید

لاجرم زان گام در کامی رسید

حلقهٔ آن صوفیان مستفید

چونک در وجد و طرب آخر رسید

چونک موسی رونق دور تو دید

کاندرو صبح تجلی می‌دمید

چونک عمر شیخ در آخر رسید

در وجود خود نشان مرگ دید

صوفیی در خانقاه از ره رسید

مرکب خود برد و در آخُر کشید

گفت پیغامبر که یزدان مجید

از پی هر درد درمان آفرید

کار چون بر کارکن پرده تنید

خارج آن کار نتوانیش دید

چونک بادی پرده را در هم کشید

سِرّ صحن خانه شد بر ما پدید

پادشاهی دو غلام ارزان خرید

با یکی زان دو سخن گفت و شنید

بایزید اندر مزیدش راه دید

نام قطب العارفین از حق شنید

آن کز آدم رست و دست شیث چید

پس خلیفه‌ش کرد آدم کان بدید