ترا آشتی بهتر آید که جنگ

نباید گرفتن چنین کار تنگ

پلنگ این شناسد که پیکار و جنگ

نه خوبست و داند همی کوه و سنگ

بیک مرد سگزی که آمد بجنگ

چرا شد چنین بر شما کار تنگ

جهانگیر و پیروز باشد بجنگ

نباید که بیند ز خود زور چنگ

از ایدر بران سان شوم سوی جنگ

بدانگه کجا پای دارد نهنگ

ازو کین کاموس جویم بجنگ

بایرانیان بر کنم کار تنگ

هم از آشتی راندم هم ز جنگ

سخن گفتم از هر دری بی‌درنگ

ترا پوشش از خود و چرم پلنگ

همی خوشتر آید ز دیبای رنگ

هر آنکس که آید بر ما بجنگ

شما دل مدارید از آن کار تنگ

بیامد بپیش تهمتن بجنگ

یکی تیغ هندی گرفته بچنگ

بسی نامدار از پی نام و ننگ

بدادند بر خیره سرها بجنگ

کمانهای چاچی و تیر خدنگ

نگه‌دار پشت تهمتن بجنگ

برآشفت رهام همچون پلنگ

بیامد بپشت تهمتن بجنگ

کسی نیست بی‌آز و بی نام و ننگ

همان آشتی بهتر آید ز جنگ

از ایران همی تاختم تیزچنگ

زمانی بجایی نکردم درنگ

جز آن دم که دیدم ز کاموس جنگ

دلم گشت یکباره زین کینه تنگ

برآشفت با طوس و شد چون پلنگ

که این جای خوابست گر دشت جنگ

وز ایدر شوم تازیان چون پلنگ

درنگی نه والا بود مرد سنگ

من این بار چنگ اندر آرم بچنگ

بداندیشگان را شود کار تنگ

از ایران یکی لشکر آمد بجنگ

که شد چرخ گردنده را راه تنگ