در مرگ را آن بکوبد که پای

باسپ اندر آرد بجنبد ز جای

ز هر گونه‌ای بودمت رهنمای

نجنبید یک ذره مهرت ز جای

کجا باشد او پیش تختم به پای

کجا راند او زیر فر همای

نیابی همان رفته را باز جای

روانش کهن شد به دیگر سرای

چو من رفته باشم نماند بجای

وگرنه مرا خود جزین نیست رای

اگر داد باید که ماند بجای

بیارای ازین پس بدانا نمای

پذیره برفتند یکسر ز جای

به نزد سیاووش فرخنده رای

به پیشش بتان نوآیین به پای

تو گفتی بهشت است کاخ و سرای

یکی دختری نارسیده بجای

کنم چون پرستار پیشت به پای

تو لشکر بیاری و چندین مپای

که از باد کشتی بجنبد ز جای

که بر جان و بر خواسته کدخدای

توی ساز کن تا چه آیدت رای

چنین گفت رستم که اینست رای

جزین روی پیمان نیاید بجای

بفرمود تا کوس با کره‌نای

زدند و فروهشت پرده‌سرای

چو پیران بیامد تهی کرد جای

سخن رفت با نامور کدخدای

سپردم ترا تاج و پرده‌سرای

همان گنج آگنده و تخت و جای

فرستاده خود باشم و رهنمای

بمانم برین دشت پرده‌سرای

اگر آسمانی چنین است رای

مرا با سپهر روان نیست پای

از آوای سنج و دم کره نای

تو گفتی بجنبید میدان ز جای

ز بس رامش و نالهٔ کرنای

تو گفتی بجنبد همی دل ز جای

که چندین چه باشی به پیشم به پای

چه خواهی به گیتی چه آیدت رای