بخش ۵ - داوطلب شدن سیاوش برای جنگ افراسیاب، گشودن بلخ و نامهٔ کاووس در نهی از شتاب
به مهر اندرون بود شاه جهان
که بشنید گفتار کارآگهان
که افراسیاب آمد و صدهزار
گزیده ز ترکان شمرده سوار
سوی شهر ایران نهادست روی
وزو گشت کشور پر از گفت و گوی
دل شاه کاووس ازان تنگ شد
که از بزم رایش سوی جنگ شد
یکی انجمن کرد از ایرانیان
کسی را که بد نیکخواه کیان
بدیشان چنین گفت کافراسیاب
ز باد و ز آتش ز خاک و ز آب
همانا که ایزد نکردش سرشت
مگر خود سپهرش دگرگونه کشت
که چندین به سوگند پیمان کند
زبان را به خوبی گروگان کند
چو گردآورد مردم کینه جوی
بتابد ز پیمان و سوگند روی
جز از من نشاید ورا کینه خواه
کنم روز روشن بدو بر سیاه
مگر گم کنم نام او در جهان
وگر نه چو تیر از کمان ناگهان
سپه سازد و رزم ایران کند
بسی زین بر و بوم ویران کند
بدو گفت موبد چه باید سپاه
چو خود رفت باید به آوردگاه
چرا خواسته داد باید بباد
در گنج چندین چه باید گشاد
دو بار این سر نامور گاه خویش
سپردی به تیزی به بدخواه خویش
کنون پهلوانی نگه کن گزین
سزاوار جنگ و سزاوار کین
چنین داد پاسخ بدیشان که من
نبینم کسی را بدین انجمن
که دارد پی و تاب افراسیاب
مرا رفت باید چو کشتی بر آب
شما بازگردید تا من کنون
بپیچم یکی دل برین رهنمون
سیاوش ازان دل پراندیشه کرد
روان را از اندیشه چون بیشه کرد
به دل گفت من سازم این رزمگاه
به خوبی بگویم بخواهم ز شاه
مگر کم رهایی دهد دادگر
ز سودابه و گفت و گوی پدر
دگر گر ازین کار نام آورم
چنین لشکری را به دام آورم
بشد با کمر پیش کاووس شاه
بدو گفت من دارم این پایگاه
که با شاه توران بجویم نبرد
سر سروران اندر آرم به گرد
چنین بود رای جهان آفرین
که او جان سپارد به توران زمین
به رای و به اندیشهٔ نابکار
کجا بازگردد بد روزگار
بدین کار همداستان شد پدر
که بندد برین کین سیاوش کمر
ازو شادمان گشت و بنواختش
به نوی یکی پایگه ساختش
بدو گفت گنج و گهر پیش تست
تو گویی سپه سر به سر خویش تست
ز گفتار و کردار و از آفرین
که خوانند بر تو به ایران زمین
گو پیلتن را بر خویش خواند
بسی داستانهای نیکو براند
بدو گفت همزور تو پیل نیست
چو گرد پی رخش تو نیل نیست
ز گیتی هنرمند و خامش توی
که پروردگار سیاوش توی
چو آهن ببندد به کان در گهر
گشاده شود چون تو بستی کمر
سیاوش بیامد کمر بر میان
سخن گفت با من چو شیر ژیان
همی خواهد او جنگ افراسیاب
تو با او برو روی ازو برمتاب
چو بیدار باشی تو خواب آیدم
چو آرام یابی شتاب آیدم
جهان ایمن از تیر و شمشیر تست
سر ماه با چرخ در زیر تست
تهمتن بدو گفت من بندهام
سخن هرچ گویی نیوشندهام
سیاوش پناه و روان منست
سر تاج او آسمان منست
چو بشنید ازو آفرین کرد و گفت
که با جان پاکت خرد باد جفت
وزان پس خروشیدن نای و کوس
برآمد بیامد سپهدار طوس
به درگاه بر انجمن شد سپاه
در گنج دینار بگشاد شاه
ز شمشیر و گُرز و کلاه و کمر
همان خود و درع و سنان و سپر
به گنجی که بد جامهٔ نابرید
فرستاد نزد سیاوش کلید
که بر جان و بر خواسته کدخدای
توی ساز کن تا چه آیدت رای
گزین کرد ازان نامداران سوار
دلیران جنگی ده و دو هزار
هم از پهلو و پارس و کوچ و بلوچ
ز گیلان جنگی و دشت سروچ
سپرور پیاده ده و دو هزار
گزین کرد شاه از در کارزار
از ایران هرآنکس که گوزاده بود
دلیر و خردمند و آزاده بود
به بالا و سال سیاوش بدند
خردمند و بیدار و خامش بدند
ز گردان جنگی و نامآوران
چو بهرام و چون زنگهٔ شاوران
همان پنج موبد از ایرانیان
برافراختند اختر کاویان
بفرمود تا جمله بیرون شدند
ز پهلو سوی دشت و هامون شدند
تو گفتی که اندر زمین جای نیست
که بر خاک او نعل را پای نیست
سراندر سپهر اختر کاویان
چو ماه درخشنده اندر میان
ز پهلو برون رفت کاووس شاه
یکی تیز برگشت گرد سپاه
یکی آفرین کرد پرمایه کی
که ای نامداران فرخنده پی
مبادا جز از بخت همراهتان
شده تیره دیدار بدخواهتان
به نیک اختر و تندرستی شدن
به پیروزی و شاد باز آمدن
وزان جایگه کوس بر پیل بست
به گردان بفرمود و خود برنشست
دو دیده پر از آب کاووس شاه
همی بود یک روز با او به راه
سرانجام مر یکدگر را کنار
گرفتند هر دو چو ابر بهار
ز دیده همی خون فرو ریختند
به زاری خروشی برانگیختند
گواهی همی داد دل در شدن
که دیدار ازان پس نخواهد بدن
چنین است کردار گردنده دهر
گهی نوش بار آورد گاه زهر
سوی گاه بنهاد کاووس روی
سیاوش ابا لشکر جنگجوی
سپه را سوی زابلستان کشید
ابا پیلتن سوی دستان کشید
همی بود یکچند با رود و می
به نزدیک دستان فرخنده پی
گهی با تهمتن بدی می بدست
گهی با زواره گزیدی نشست
گهی شاد بر تخت دستان بدی
گهی در شکار و شبستان بدی
چو یک ماه بگذشت لشکر براند
گوپیلتن رفت و دستان بماند
سپاهی برفتند با پهلوان
ز زابل هم از کابل و هندوان
ز هر سو که بد نامور لشکری
بخواند و بیامد به شهر هری
ازیشان فراوان پیاده ببرد
بنه زنگهٔ شاوران را سپرد
سوی طالقان آمد و مرورود
سپهرش همی داد گفتی درود
ازانپس بیامد به نزدیک بلخ
نیازرد کس را به گفتار تلخ
وزان روی گرسیوز و بارمان
کشیدند لشکر چو باد دمان
سپهرم بد و بارمان پیش رو
خبر شد بدیشان ز سالار نو
که آمد سپاهی و شاهی جوان
از ایران گو پیلتن پهلوان
هیونی به نزدیک افراسیاب
برافگند برسان کشتی برآب
که آمد ز ایران سپاهی گران
سپهبد سیاووش و با او سران
سپه کش چو رستم گو پیلتن
به یک دست خنجر به دیگر کفن
تو لشکر بیاری و چندین مپای
که از باد کشتی بجنبد ز جای
برانگیخت برسان آتش هیون
کزین سان سخن راند با رهنمون
سیاووش زین سو به پاسخ نماند
سوی بلخ چون باد لشکر براند
چو تنگ اندر آمد ز ایران سپاه
نشایست کردن به پاسخ نگاه
نگه کرد گرسیوز جنگجوی
جز از جنگ جستن ندید ایچ روی
چو ز ایران سپاه اندر آمد به تنگ
به دروازهٔ بلخ برخاست جنگ
دو جنگ گران کرده شد در سه روز
بیامد سیاووش لشکر فروز
پیاده فرستاد بر هر دری
به بلخ اندر آمد گران لشکری
گریزان سپهرم بدان روی آب
بشدبا سپه نزد افراسیاب
سیاووش در بلخ شد با سپاه
یکی نامه فرمود نزدیک شاه
نوشتن به مشک و گلاب و عبیر
چنانچون سزاوار بُد بر حریر
نخست آفرین کرد بر کردگار
کزو گشت پیروز و به روزگار
خداوند خورشید و گردنده ماه
فرازندهٔ تاج و تخت و کلاه
کسی را که خواهد برآرد بلند
یکی را کند سوگوار و نژند
چرا نه به فرمانش اندر نه چون
خرد کرد باید بدین رهنمون
ازان دادگر کاو جهان آفرید
ابا آشکارا نهان آفرید
همی آفرین باد بر شهریار
همه نیکوی باد فرجام کار
به بلخ آمدم شاد و پیروز بخت
به فر جهاندار باتاج و تخت
سه روز اندرین جنگ شد روزگار
چهارم ببخشود پروردگار
سپهرم به ترمذ شد و بارمان
به کردار ناوک بجست از کمان
کنون تا به جیحون سپاه منست
جهان زیر فر کلاه منست
به سغد است با لشکر افراسیاب
سپاه و سپهبد بدان روی آب
گر ایدونک فرمان دهد شهریار
سپه بگذرانم کنم کارزار
چو نامه بر شاه ایران رسید
سر تاج و تختش به کیوان رسید
به یزدان پناهید و زو جست بخت
بدان تا ببار آید آن نو درخت
به شادی یکی نامه پاسخ نوشت
چو تازه بهاری در اردیبهشت
که از آفرینندهٔ هور و ماه
جهاندار و بخشندهٔ تاج و گاه
ترا جاودان شادمان باد دل
ز درد و بلا گشته آزاد دل
همیشه به پیروزی و فرهی
کلاه بزرگی و تاج مهی
سپه بردی و جنگ را خواستی
که بخت و هنر داری و راستی
همی از لبت شیر بوید هنوز
که زد بر کمان تو از جنگ توز
همیشه هنرمند بادا تنت
رسیده به کام دل روشنت
ازان پس که پیروز گشتی به جنگ
به کار اندرون کرد باید درنگ
نباید پراگنده کردن سپاه
بپیمای روز و برآرای گاه
که آن ترک بدپیشه و ریمنست
که هم بدنژادست و هم بدتنست
همان با کلاهست و با دستگاه
همی سر برآرد ز تابنده ماه
مکن هیچ بر جنگ جستن شتاب
به جنگ تو آید خود افراسیاب
گر ایدونک زین روی جیحون کشد
همی دامن خویش در خون کشد
نهاد از بر نامه بر مهر خویش
همانگه فرستاده را خواند پیش
بدو داد و فرمود تا گشت باز
همی تاخت اندر نشیب و فراز
فرستاده نزد سیاوش رسید
چو آن نامهٔ شاه ایران بدید
زمین را ببوسید و دل شاد کرد
ز هر غم دل پاک آزاد کرد
ازان نامهٔ شاه چون گشت شاد
بخندید و نامه بسر بر نهاد
نگه داشت بیدار فرمان اوی
نپیچید دل را ز پیمان اوی
وزان سو چو گرسیوز شوخ مرد
بیامد بر شاه ترکان چو گرد
بگفت آن سخنهای ناپاک و تلخ
که آمد سپهبد سیاوش به بلخ
سپه کش چو رستم سپاهی گران
بسی نامداران و جنگ آوران
ز هر یک ز ما بود پنجاه بیش
سرافراز با گُرزهٔ گاومیش
پیاده به کردار آتش بدند
سپردار با تیر و ترکش بدند
نپرد به کردار ایشان عقاب
یکی را سر اندر نیاید بخواب
سه روز و سه شب بود هم زین نشان
غمی شد سر و اسپ گردنکشان
ازیشان کسی را که خواب آمدی
ز جنگش بدانگه شتاب آمدی
بخفتی و آسوده برخاستی
به نوی یکی جنگ آراستی
برآشفت چون آتش افراسیاب
که چندش چه گویی ز آرام و خواب
به گرسیوز اندر چنان بنگرید
که گفتی میانش بخواهد برید
یکی بانگ برزد براندش ز پیش
کجا خواست راندن برو خشم خویش
بفرمود کز نامداران هزار
بخوانید وز بزم سازید کار
سراسر همه دشت پرچین نهید
به سغد اندر آرایش چین نهید
بدین سان به شادی گذر کرد روز
چو از چشم شد دور گیتی فروز
به خواب و به آرامش آمد شتاب
بغلتید بر جامه افراسیاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
کیکاووس افراسیاب سیاووش سودابه رستم طوس بهرام گور زنگهٔ شاوران زال زواره گرسیوز بارمان سپهرم شاه ایران
هوش مصنوعی: داستان سیاوش در این بخش از شاهنامه به شروع جنگ او با افراسیاب مربوط میشود. سیاوش، با شنیدن خبر حمله افراسیاب و سپاهیانش، تصمیم به نبرد میگیرد و با جمعی از ایرانیان مشورت میکند. وزیر درباره انتخاب همراهان و پیامدهای این جنگ هشدار میدهد، اما سیاوش مصمم است تا به جنگ برود و از نام و نژاد خود دفاع کند. پس از آمادهسازی لشکر، سیاوش راهی بلخ میشود و امید دارد که پیروزی یابد. او پس از ورود به بلخ، نامهای به کاووس میفرستد و پیروزیهای خود را گزارش میدهد، در حالی که خبر حمله او به افراسیاب نیز به گوش ترکان میرسد. این بخش از داستان به جدیت جنگ و عزم راسخ سیاوش در دفاع از سرزمینش تمرکز دارد.
هوش مصنوعی: شاه جهان، کاووس، در آرامش و محبت (با سیاوش و سودابه) روزگار میگذراند که از جاسوسان و خبرآوران خبری شنید.
هوش مصنوعی: خبر این بود که افراسیاب با صدهزار سوار برگزیده و شمرده از ترکان آمده است.
هوش مصنوعی: او رو به سوی ایران نهاده و از آمدن او سراسر کشور پر از گفتگو و نگرانی شده است.
هوش مصنوعی: دل کاووس از این خبر گرفته شد و اندیشهاش از بزم و شادی به سوی جنگ برگشت.
هوش مصنوعی: انجمنی از ایرانیان برپا کرد و کسانی را که خیرخواه شاهان کیانی بودند گرد آورد.
هوش مصنوعی: به آنان گفت که گویا افراسیاب را از باد و آتش و خاک و آب، یعنی چهار عنصر آدمی، نیافریدهاند.
هوش مصنوعی: بهراستی خداوند او را چون دیگران نسرشته، مگر آنکه آسمان سرشت او را به گونهای دیگر کاشته باشد.
هوش مصنوعی: چون بارها با سوگند پیمان میبندد و زبانش را به نیکی و راستی گرو میگذارد.
هوش مصنوعی: اما همین که مردان جنگجو و کینهتوز را گرد آورد، از پیمان و سوگند خود روی برمیگرداند.
هوش مصنوعی: کسی جز من شایستهٔ کینخواهی از او نیست؛ خودم روز روشن را بر او سیاه خواهم کرد.
هوش مصنوعی: باید نام او را از جهان نابود کنم، وگرنه او ناگهان مانند تیری که از کمان رها شود،
هوش مصنوعی: سپاه میآراید و با ایران میجنگد و بسیاری از این سرزمین را ویران میکند.
هوش مصنوعی: موبد به او گفت: اگر قرار است خودت به میدان جنگ بروی، سپاه داشتن چه سودی دارد؟
هوش مصنوعی: چرا باید ثروت را بر باد داد و اینهمه در گنج را برای سپاه گشود؟
هوش مصنوعی: تو دو بار با شتاب و تندی، سر نامدار خود و تخت شاهی را به دست دشمن سپردی (و گرفتار شدی).
هوش مصنوعی: اکنون پهلوانی برگزیده بجوی که شایستهٔ جنگ و کینخواهی باشد.
هوش مصنوعی: کاووس به آنان پاسخ داد که من در این انجمن کسی را نمیبینم
هوش مصنوعی: که توان و پایداری برابری با افراسیاب را داشته باشد؛ پس خودم باید با شتاب مانند کشتی بر آب بروم.
هوش مصنوعی: شما بازگردید تا من اکنون در این باره بیندیشم و راهی برای این کار بجویم.
هوش مصنوعی: سیاوش از این ماجرا در اندیشه فرو رفت و ذهنش از فکرهای گوناگون مانند بیشهای انبوه شد.
هوش مصنوعی: با خود گفت: من فرماندهی این جنگ را به دست میگیرم و با نرمی و خوبی از شاه درخواست میکنم.
هوش مصنوعی: شاید خداوند دادگر از این راه مرا از دست سودابه و بدگمانی و سرزنش پدر رها کند.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر، اگر در این کار پیروز شوم، نامآور میشوم و چنین سپاهی را به دام میاندازم.
هوش مصنوعی: سیاوش کمر بسته نزد کاووس شاه رفت و گفت: من شایستگی این جایگاه را دارم
هوش مصنوعی: که با شاه توران بجنگم و سر سرداران دشمن را به خاک بیندازم.
هوش مصنوعی: خواست آفرینندهٔ جهان چنین بود که سیاوش در سرزمین توران جان بسپارد.
هوش مصنوعی: با تدبیر و اندیشهٔ آدمی، که در برابر تقدیر ناتوان است، چگونه میتوان بدی روزگار و سرنوشت را بازگرداند؟
هوش مصنوعی: پدر با این کار همراه و موافق شد که سیاوش برای این کینخواهی کمر ببندد.
هوش مصنوعی: کاووس از او شاد شد و نوازشش کرد و جایگاه و مقامی تازه به او بخشید.
هوش مصنوعی: کاووس به سیاوش گفت گنج و گوهر در اختیار توست و گویی همهٔ سپاه از آنِ خود توست.
هوش مصنوعی: به سبب گفتار و کردار نیک تو و ستایشی که در سرزمین ایران بر تو میخوانند (چنین اعتمادی به تو دارم).
هوش مصنوعی: آنگاه کاووس رستم پیلتن را نزد خود خواند و با او سخنان نیکو و ستایشآمیز بسیار گفت.
هوش مصنوعی: به رستم گفت: فیل همزور تو نیست و رود نیل به اندازهٔ گردی که از پای رخش تو برمیخیزد نیست.
هوش مصنوعی: در جهان تو هنرمند و خویشتندار و کمسخنی، و تو پرورندهٔ سیاوش هستی.
هوش مصنوعی: اگر آهن گوهر را در دل کان ببندد و نگه دارد، چون تو کمر همت ببندی آن گوهر گشوده میشود؛ یعنی هیچ کار بستهای در برابر تو نمیماند.
هوش مصنوعی: سیاوش کمر بسته نزد من آمد و مانند شیر خشمگین با من سخن گفت.
هوش مصنوعی: او خواهان جنگ با افراسیاب است؛ تو همراه او برو و از او روی برمگردان.
هوش مصنوعی: اگر تو بیدار و مراقب باشی من آسوده میخوابم، و اگر تو آرام بنشینی من دچار نگرانی و شتاب میشوم.
هوش مصنوعی: جهان به سبب تیر و شمشیر تو در امان است و ماه و آسمان زیر فرمان تو هستند.
هوش مصنوعی: رستم به کاووس گفت: من بندهٔ توام و هر سخنی بگویی گوش میکنم و میپذیرم.
هوش مصنوعی: سیاوش پناه و جان من است و تاج او برای من به منزلهٔ آسمان است.
هوش مصنوعی: کاووس چون این سخن را شنید رستم را ستود و گفت: خرد همیشه همراه جان پاک تو باد.
هوش مصنوعی: پس از آن بانگ نای و کوس برخاست و سپهسالار توس به درگاه آمد.
هوش مصنوعی: سپاه در درگاه شاه گرد آمد و شاه در گنجینهٔ دینار را گشود.
هوش مصنوعی: از شمشیر و گرز و کلاه و کمربند، و نیز کلاهخود و زره و نیزه و سپر (همه را بیرون آورد).
هوش مصنوعی: کلید گنجی را که در آن جامههای نابریده و دوختهنشده بود برای سیاوش فرستاد.
هوش مصنوعی: و پیغام داد که تو صاحباختیار جان و مال هستی؛ هرچه صلاح میدانی فراهم کن.
هوش مصنوعی: از میان سواران نامدار، دوازده هزار دلاور جنگجو برگزیده شدند.
هوش مصنوعی: این سواران از پهلو و پارس و قوم کوچ و بلوچ، و از گیلانیان جنگجو و مردم دشت سروچ بودند.
هوش مصنوعی: شاه دوازده هزار پیادهٔ سپردار شایستهٔ جنگ نیز برگزید.
هوش مصنوعی: از ایران هر کس که پهلوانزاده و دلیر و خردمند و آزاده بود (برگزیده شد).
هوش مصنوعی: آنان همقد و همسن سیاوش بودند و خردمند و هشیار و خاموش و آرام بودند.
هوش مصنوعی: از دلیران جنگجو و نامداران، کسانی مانند بهرام و زنگهٔ شاوران در این سپاه بودند.
هوش مصنوعی: و نیز پنج موبد ایرانی درفش کاویانی را برافراشتند.
هوش مصنوعی: شاه فرمان داد تا همه از شهر بیرون روند، و آنان از پایتخت به سوی دشت و صحرا رفتند.
هوش مصنوعی: گویی از انبوهی سپاه در زمین جایی نمانده بود و نعل اسبان جایی برای گذاشتن بر خاک نداشت.
هوش مصنوعی: درفش کاویانی سر به آسمان کشیده بود و در میان سپاه مانند ماه تابان میدرخشید.
هوش مصنوعی: کاووس شاه از شهر بیرون آمد و بهتندی گرد سپاه چرخید و آن را بازدید کرد.
هوش مصنوعی: کاووس، شاه بلندپایه، بر سپاهیان آفرین گفت و آنان را نامداران خجستهقدم خواند.
هوش مصنوعی: گفت: جز بخت نیک همراه شما مباد و چشم و روی بدخواهانتان تیره باد.
هوش مصنوعی: آرزو کرد که با طالع نیک و تندرستی بروند و پیروز و شادمان بازگردند.
هوش مصنوعی: آنگاه سیاوش کوس را بر پیل بست، به پهلوانان فرمان حرکت داد و خود سوار شد.
هوش مصنوعی: کاووس شاه با چشمانی پر از اشک یک روز همراه سیاوش در راه ماند و بدرقهاش کرد.
هوش مصنوعی: سرانجام پدر و پسر یکدیگر را در آغوش گرفتند و مانند ابر بهاری گریستند.
هوش مصنوعی: از چشم اشک خونین ریختند و با زاری فریاد و ناله برآوردند.
هوش مصنوعی: دلشان هنگام رفتن گواهی میداد که پس از این دیگر یکدیگر را نخواهند دید.
هوش مصنوعی: روزگار گردان چنین رفتار میکند؛ گاه شیرینی به بار میآورد و گاه زهر.
هوش مصنوعی: کاووس به سوی تخت و پایتخت بازگشت و سیاوش با سپاه جنگاور راه خود را پیش گرفت.
هوش مصنوعی: سیاوش سپاه را به زابلستان برد و همراه رستم پیلتن نزد دستان (زال) رفت.
هوش مصنوعی: چندی نزد زال خجستهقدم با ساز و می به سر برد.
هوش مصنوعی: گاهی با رستم باده مینوشید و گاهی با زواره همنشین میشد.
هوش مصنوعی: گاه شادمان بر تخت زال مینشست و گاه به شکار و حرمسرا مشغول بود.
هوش مصنوعی: پس از گذشت یک ماه سپاه را حرکت داد؛ رستم با او رفت و زال در زابل ماند.
هوش مصنوعی: سپاهیانی از زابل و کابل و هندوستان همراه پهلوان روانه شدند.
هوش مصنوعی: از هر سو که سپاهی نامدار بود فراخواند و به شهر هرات رسید.
هوش مصنوعی: از آنان پیادگان بسیار با خود برد و بار و بنهٔ سپاه را به زنگهٔ شاوران سپرد.
هوش مصنوعی: به طالقان و مرورود رسید و گویی آسمان بر او درود میفرستاد و بختش یار بود.
هوش مصنوعی: پس از آن به نزدیک بلخ آمد و در راه هیچکس را حتی با سخن تلخ نیازرد.
هوش مصنوعی: از سوی دیگر، گرسیوز و بارمان سپاه خود را مانند تندباد به میدان آوردند.
هوش مصنوعی: سپهرم و بارمان پیشرو سپاه توران بودند و به آنان خبر رسید که سالاری تازه آمده است.
هوش مصنوعی: خبر این بود که سپاهی با شاهزادهای جوان و رستم پیلتن پهلوان از ایران آمده است.
هوش مصنوعی: گرسیوز شتری تندرو را مانند کشتی که بر آب میشتابد، به سوی افراسیاب روانه کرد.
هوش مصنوعی: پیام این بود که سپاهی گران از ایران آمده که فرماندهش سیاوش است و سرانی همراه اوست.
هوش مصنوعی: سپهسالارشان رستم پیلتن است که در یک دست خنجر و در دست دیگر کفن دارد، یعنی آمادهٔ کشتن و کشته شدن است.
هوش مصنوعی: تو زود لشکر بفرست و درنگ مکن، زیرا همانگونه که باد کشتی را از جا میجنباند، کار از دست میرود.
هوش مصنوعی: پیک شتر را مانند آتش تند به راه انداخت، زیرا با راهنما چنین سخنی گفته شده بود.
هوش مصنوعی: سیاوش در این سو منتظر پاسخ نماند و لشکر را مانند باد به سوی بلخ راند.
هوش مصنوعی: وقتی سپاه ایران نزدیک رسید، دیگر جای آن نبود که چشم به راه پاسخ بمانند.
هوش مصنوعی: گرسیوزِ جنگجو اوضاع را سنجید و هیچ راهی جز جنگیدن ندید.
هوش مصنوعی: چون سپاه ایران تنگ به نزدیکی رسید، بر دروازهٔ بلخ جنگ درگرفت.
هوش مصنوعی: در سه روز دو نبرد سخت روی داد و سپس سیاوشِ آراینده و فروزندهٔ لشکر خود پیش آمد.
هوش مصنوعی: سیاوش پیادگان را به سوی هر دروازه فرستاد و لشکری بزرگ وارد بلخ شد.
هوش مصنوعی: سپهرم گریزان به آن سوی رود جیحون رفت و با سپاهش نزد افراسیاب شد.
هوش مصنوعی: سیاوش با سپاه وارد بلخ شد و دستور داد نامهای برای شاه کاووس بنویسند.
هوش مصنوعی: نامه را چنان که شایسته بود با مشک و گلاب و عبیر بر پارچهٔ حریر نوشتند.
هوش مصنوعی: در آغاز نامه خداوند را ستایش کرد که پیروزی و نیکروزی از او بود.
هوش مصنوعی: خدایی که آفرینندهٔ خورشید و ماه گردان است و تاج و تخت و کلاه شاهی را برمیافرازد.
هوش مصنوعی: هر که را بخواهد بلندمرتبه میکند و کسی دیگر را سوگوار و افسرده میسازد.
هوش مصنوعی: در فرمان او جای چرا و چگونه نیست و خرد باید انسان را به پذیرش این راه رهنمون شود.
هوش مصنوعی: از آن خدای دادگر که جهان را آفرید و هم آشکار و هم نهان را پدید آورد.
هوش مصنوعی: درود و آفرین بر شاه باد و پایان همهٔ کارهایش نیک باد.
هوش مصنوعی: به یاری فرّ شاهِ جهاندار و صاحب تاج و تخت، شاد و پیروزبخت به بلخ رسیدم.
هوش مصنوعی: سه روز در این جنگ گذشت و روز چهارم خداوند بر ما بخشایش کرد و پیروزی داد.
هوش مصنوعی: سپهرم به ترمذ گریخت و بارمان نیز مانند تیری که از کمان بجهد، شتابان گریخت.
هوش مصنوعی: اکنون تا رود جیحون سپاه من مستقر است و این سرزمین زیر فرمان و شکوه من است.
هوش مصنوعی: افراسیاب با لشکرش در سغد است و سپاه و سردارشان آن سوی رود هستند.
هوش مصنوعی: اگر شاه فرمان دهد، سپاه را از رود میگذرانم و با آنان میجنگم.
هوش مصنوعی: چون نامه به کاووس رسید، از شادی و سربلندی گویی سر تاجش به آسمان و کیوان رسید.
هوش مصنوعی: به خدا پناه برد و از او بخت نیک خواست تا آن درخت نوخاسته، یعنی سیاوش جوان، به بار بنشیند.
هوش مصنوعی: با شادمانی نامهای در پاسخ نوشت که مانند بهاری تازه در اردیبهشت دلانگیز بود.
هوش مصنوعی: نامه با نام آفرینندهٔ خورشید و ماه آغاز شد که فرمانروای جهان و بخشندهٔ تاج و تخت است.
هوش مصنوعی: دلت همیشه شاد باد و از درد و بلا آزاد باشد.
هوش مصنوعی: همواره با پیروزی و فرّ و شکوه، و با کلاه بزرگی و تاج سروری باشی.
هوش مصنوعی: سپاه بردی و به جنگ رفتی، زیرا بخت و هنر و راستی داری.
هوش مصنوعی: هنوز از لبت بوی شیر میآید، یعنی بسیار جوانی؛ با این حال چه کسی چون تو کمان جنگ را آراسته است؟ (توز پوست درختی است که بر کمان میپیچیدند).
هوش مصنوعی: کاووس در نامه به سیاوش دعا میکند: همیشه تنت پرهنر و توانا باشد و دل روشنت به آرزویش برسد.
هوش مصنوعی: اکنون که در جنگ پیروز شدی، باید در کارها درنگ کنی و شتاب نکنی.
هوش مصنوعی: نباید سپاه را پراکنده کنی؛ روزگار را بگذران و جایگاه و اردوی خود را آراسته و استوار نگه دار.
هوش مصنوعی: زیرا آن ترک (افراسیاب) بدکار و ناپاک است؛ هم بدنژاد است و هم بدسرشت.
هوش مصنوعی: او نیز تاج و دستگاه شاهی دارد و از غرور سر را از ماه تابان هم بالاتر میبرد.
هوش مصنوعی: برای جنگیدن هیچ شتاب مکن؛ خود افراسیاب به جنگ تو خواهد آمد.
هوش مصنوعی: اگر او سپاه را به این سوی رود جیحون بیاورد، با دست خود دامنش را به خون آلوده میکند، یعنی خود را به نابودی میکشاند.
هوش مصنوعی: کاووس مهر خود را بر نامه زد و همان دم فرستاده را نزد خود خواند.
هوش مصنوعی: نامه را به او داد و فرمان بازگشت داد و فرستاده از فراز و نشیب راه شتابان تاخت.
هوش مصنوعی: فرستاده نزد سیاوش رسید و سیاوش نامهٔ شاه ایران را دید.
هوش مصنوعی: سیاوش زمین را بوسید، شادمان شد و دلش از هر اندوهی آزاد گشت.
هوش مصنوعی: چون از نامهٔ شاه شاد شد، لبخند زد و به نشانهٔ احترام نامه را بر سر نهاد.
هوش مصنوعی: هوشیارانه فرمان شاه را نگه داشت و دل از پیمان او برنگرداند.
هوش مصنوعی: از آن سو گرسیوزِ گستاخ، تند و شتابان مانند گرد نزد شاه ترکان رفت.
هوش مصنوعی: آن خبرهای ناخوشایند و تلخ را گفت که سپهبد سیاوش به بلخ آمده است.
هوش مصنوعی: او سپاهی گران همراه دارد و سپهسالاری چون رستم با او است، با بسیاری از نامداران و جنگاوران.
هوش مصنوعی: در برابر هر یک از ما بیش از پنجاه تن از آنان بود؛ سرافرازانی با گرزهای گاوسر.
هوش مصنوعی: پیادگانشان چون آتش تیز و سوزان بودند و سپردار و مجهز به تیر و ترکش.
هوش مصنوعی: عقاب هم مانند آنان چابک نمیپرد و هیچکدامشان خواب به چشم ندارند.
هوش مصنوعی: سه شبانهروز جنگ به همین شیوه ادامه داشت تا سر و اسب دلاوران خسته و فرسوده شد.
هوش مصنوعی: هر کدام از آنان که خوابش میگرفت، در آن هنگام از میدان جنگ شتابان کنار میرفت.
هوش مصنوعی: میخوابید و آسوده برمیخاست و از نو جنگی را آغاز میکرد.
هوش مصنوعی: افراسیاب چون آتش برآشفت و گفت: اینهمه از آرام و خواب آنان چه میگویی؟
هوش مصنوعی: چنان خشمگین به گرسیوز نگریست که گویی میخواهد کمرش را دو نیم کند.
هوش مصنوعی: بانگی بر او زد و از پیش خود راندش، چون میخواست خشمش را بر او خالی کند.
هوش مصنوعی: فرمان داد که هزار تن از نامداران را فرا خوانند و بزمی برپا کنند.
هوش مصنوعی: سراسر دشت را با دیبای چینی بپوشانید و سغد را به آرایش و زینت چینی بیارایید.
هوش مصنوعی: بدینسان روز به شادی گذشت تا خورشید گیتیافروز از چشم پنهان شد.
هوش مصنوعی: افراسیاب برای خواب و آرامش شتاب کرد و بر بستر خود غلتید و آرام نیافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.