تن از جنگ خسته دل از رزم شاد

جهان را چنینست ساز و نهاد

به گنج و بانبوه بودند شاد

زمانی ز یزدان نکردند یاد

بکام دل شاد بادی و راد

بدین رزم دادی چو بایست داد

هنرمند و با دانش و بانژاد

تو شادان و کاوس شاه از تو شاد

چو نامه بمهر اندر آمد بداد

بمهتر فریبرز خسرو نژاد

بشد بیژن گیو برسان باد

سخن بر تهمتن همه کرد یاد

همه سر بدادند یکسر بباد

گرامی‌تر آنکو ز مادر نزاد

یکی کوه زیرش بکردار باد

تو گویی که از باد دارد نژاد

برو آفرین کرد و نامه بداد

همه کار رستم برو کرد یاد

چرا سر همی داد باید بباد

چرا کرد باید همی رزم یاد

چنان بد جهان را ز شادی و داد

که گیتی روان را دوامست و شاد

به بگماز بنشست یک روز شاد

ز گردان لشکر همی کرد یاد

درختان، کشتن نداریم یاد

به دندان به دو نیمه کردند شاد

کس از انجمن هیچ پاسخ نداد

مگر بیژن گیو فرخ‌نژاد

که جاوید بادی و پیروز و شاد

سرت سبز باد و دلت پر ز داد

چو بیژن چنین گفت شد شاه شاد

برو آفرین کرد و فرمانش داد

به بیژن پس آن داستان برگشاد

وزان جشن و رامش بسی کرد یاد

جهانجوی کرد از جهاندار یاد

تو گفتی که بیدست هنگام باد

پری یک بیک ز اهرمن کرد یاد

میان سواران درآمد چو باد

بگردن چو شیر و برفتن چو باد

تو گفتی که از رخش دارد نژاد