دگر گفت چون بیندت اوستاد

بیاموزد آن چیز کت نیست یاد

چنین گفت نوشین روان قباد

که چون شاه را دل بپیچد ز داد

بدان تا نگیرد کس از روم یاد

بماند مران کشور آباد و شاد

نخست اشک بود از نژاد قباد

دگر گرد شاپور خسرو نژاد

چو بابک شنید این سخن گشت شاد

براندازه‌شان یک به یک هدیه داد

بپرسیدش از گوهر و از نژاد

شبان زو بترسید و پاسخ نداد

چو بشنید بابک زبان برگشاد

ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

در گنج بگشاد بابک چو باد

جوان را ز هرگونه‌ای کرد شاد

پر از آرزو دل لبان پر ز باد

همی داشت گفتار ایشان به یاد

سزد گرد مر این را نخوانیم داد

وزین داستان کس نگیریم یاد

بدانست کو نیست جز کی نژاد

ز فر و ز اورنگ او گشت شاد

که هرکس که هستیم بابک‌نژاد

به دیدار و چهر تو گشتیم شاد

بیامد دمان پای او بوس داد

ز ساسانیان بیشتر کرد یاد

در گنج بگشاد و روزی بداد

سپه بر گرفت و بنه برنهاد

که ایشان همه نامجویند و شاد

ندارد کسی بر دل از شاه یاد

بدان شهر بی‌چیز و خرم نهاد

یکی مرد بد نام او هفتواد

چنان شد که در شهر بی‌هفتواد

نگفتی سخن کس به بیداد و داد

به فالی گرفت آن سخن هفتواد

ز کاری نکردی به دل نیز یاد

بهانه همی ساخت بر هفتواد

که دینار بستاند از بدنژاد

چو یک چند بگذشت بر هفتواد

بر آواز آن کرم کرمان نهاد