داد از این همدمان بی آزرم

منکر اتفاق و خونی شرم

از نفاق اند خار دامن من

خوشه چینان کوه خرمن من

عاملانی که حال در کارند

[...]

به گلزاز این عکس پر آب و تاب

پرد چشم آیینه ی آفتاب

شد این عکس خوابیده تمثال جان

چو خواباندن چشم از دلبران

بیاض نگه عکس حیرت گرفت

[...]

حرم کعبه تا بود آباد

قبله ی خسروان سلیمان باد

پادشاهی که طوف درگاهش

دهد از شان حج اکبر یاد

آنکه از استواری کرمش

[...]

خلایی است پر فضله و خون جهان

در آن تا به گردن خسیسان نهان

درآن خون با فضله آمیخته

بود بی عدد سیم و زر ریخته

در آن فضله و خون چو سیم و زر است

[...]

به تحریر تیغ تو ای شهریار

قلم در بنانم شود ذوالفقار

به کف تیغ زرینت ای کامیاب

بود جدول چشمه ی آفتاب

چه شمشیر موج محیط ظفر

[...]

مرا مهتابی قطرت پناه است

لبم زاینده رود مدح شاه است

شهنشایی که گردونش غلام است

کفش را زنده رود فیض نام است

سلیمانی که چون خورشید از انصاف

[...]

ز سهمش می طپد افزون ز بسمل

فلک در سینه ی ایجاد چون دل

سنانش عقده از دل می گشاید

خدنگش نکهت از گل می رباد

عیان از صفحه ی تیغش چو جوهر

[...]

به فرمان دارای مالک رقاب

که شد از شکوهش دل سنگ آب

سلیمان شهنشاه دنیا و دین

کز او آبرو یافت تاج و نگین

مهندس نژادان خارا تراش

[...]

منقش ترکش گلدو زخانی

بود گل دسته باغ جوانی

چه ترکش گلفروز حسن گلشن

قزل قوشان نصرت را نشیمن

نگارین جلوه چون گلزار امید

[...]

الا چوب شاهنشه دین پناه

به چرخ شکوه است تا بنده ماه

بود بدری ازآسمان جلال

مرتب ز اجرام چندین هلال

دل آرا عروسی است نوخاسته

[...]

بحمداله که از لطف الهی

به شه شد تازه رسم پادشاهی

سلیمان جهان شاه جوان بخت

که باشد نه سپهرش سایه ی تخت

بهار گلشن ساقی کوثر

[...]

مر از دستگاه معنی بکر

به همت گرم شد هنگامه ی فکر

ز حمامی به چندین تازه رویی

زبان خامه دار و شسته گویی

چه حمام آبروی عالم خاک

[...]

همایون منظرا والاجنابا

فلک قدرا فروزان آفتابا

در این عصر از اقاصی تا ادانی

تو را باشد مسلم قدر دانی

ز خود چون آفتابی گرم بازار

[...]

شنیدم روزی از صاحب کمالی

به رنگ بوی گل نازک خیالی

لبش موج محیط علم وعرفان

به سیما صورت او معنی جان

دلش حسن سخن را چهره پرداز

[...]

فارس کلکم که به میدان فکر

گوی سخن برد به چوگان فکر

در تک و تاز از پی تمهید راز

بست به جمازه ی همت جهاز

ناقه ی فکرت به دیار سخن

[...]

ز خلخال اگر سفله را پادشاه

به دولت مربی شود سال و ماه

شکوهش به تاج کیانی دهد

ز چوپانی اش مرزبانی دهد

ز پا چارق و گیوه بازش کند

[...]

ای کف تو کفه ی میزان عدل

ناطقه ات منشی برهان عدل

حدس تو کشاف رموز جهان

دست و دلت نسخه ی دریا و کان

چون دل عاشق به خم زلف یار

[...]

چهره پرداز فتح رستم خان

آنکه روح مجسم آمده است

پیش خیلی که بر جنود بشر

همچو دانش مقدم آمده است

هم زانصاف و هم زجودت جود

[...]

داد از این همدمان بی آزرم

منکر اتفاق و خونی شرم

از نفاق اند خار دامن من

خوشه چینان کوه خرمن من

عاملانی که حال در کارند

[...]