روی در کعبه این کاخ کبود آمدهایم
چون کواکب به طواف و به درود آمدهایم
در پناه علم سبز تو با چهره زرد
به تظلم ز بر چرخ کبود آمدهایم
تا که مشکین شود آفاق به انفاس نسیم
سینهها مجمره عنبر و عود آمدهایم
پای این کاخ دلافروز همایون درگاه
چون فلک با سر تعظیم و سجود آمدهایم
پای بند سر زلفیم و پی دانه خال
چون کبوتر ز در و بام فرود آمدهایم
شاهدی نیست در آفاق به یکرویی ما
که به دل آینه غیب و شهود آمدهایم
بلبلانیم پر افشانده به گلزار جمال
وز بهار خط سبزت به سرود آمدهایم
سرمه عشق تو دیدیم و ز زهدان عدم
کورکورانه به دنیای وجود آمدهایم
شهریارا به طرب باش که از دولت عشق
فارغ از وسوسه بود و نبود آمدهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل زیارتنامهای است که شاعر در آن خود و زائران را در حرمی مقدس، به احتمال زیاد بارگاه امام رضا، توصیف میکند که مانند ستارگان و کبوتران گرد آن طواف میکنند و از ستم روزگار به پناه پرچم سبز صاحب حرم آمدهاند. سپس با زبان عاشقانه از زلف و خال و خط محبوب سخن میگوید و آمدن خود به جهان را نتیجهٔ عشق او میداند. در پایان شاعر خود را شادمان میخواند، چون عشق او را از نگرانی بود و نبود رهانیده است.
هوش مصنوعی: ما رو به سوی این بارگاه که کعبهٔ این جهانِ زیر آسمانِ کبود است آمدهایم و مانند ستارگان که گرد مرکزی میچرخند، برای طواف و سلام آمدهایم.
هوش مصنوعی: با چهرهای زرد از رنج، به پناه پرچم سبز تو آمدهایم تا از ستم آسمان و روزگار به تو دادخواهی کنیم.
هوش مصنوعی: سینههای ما مانند آتشدانهایی پر از عنبر و عود شده است تا نسیم با بوی آن همهٔ جهان را خوشبو کند؛ یعنی دلهای سوختهٔ ما در این حرم عطرافشان است.
هوش مصنوعی: در پای این بارگاه فرخنده و روشنیبخش، مانند آسمان که خمیده است، با سر فروتنی و سجده آمدهایم.
هوش مصنوعی: گرفتار زلف تو و در پی دانهٔ خال تو هستیم و مانند کبوتران حرم از در و بام فرود آمدهایم.
هوش مصنوعی: در جهان هیچ کسی به یکرنگی و صداقت ما نیست، زیرا دل ما آینهای شده است که هم جهان پنهان و هم جهان آشکار را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: ما بلبلانی هستیم که در گلزار زیبایی تو بال گشودهایم و از دیدن بهارِ خط سبز تو به آواز و نغمه درآمدهایم.
هوش مصنوعی: سرمهٔ عشق تو را دیدیم و به شوق آن، بیآنکه چیزی ببینیم و بیندیشیم، از نیستی به جهان هستی پا گذاشتیم؛ یعنی عشق تو انگیزهٔ آمدن ما به این جهان بود.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای شهریار، شادمان باش، زیرا به برکت عشق از دغدغه و وسوسهٔ بود و نبود و سود و زیان دنیا آزاد شدهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.