گاهی گر از ملال محبت برانمت
دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
چون آه من به راه کدورت مرو که اشک
پیک شفاعتیست که از پی دوانمت
تو گوهر سرشکی و دردانهٔ صفا
مژگان فشانمت که به دامن نشانمت
سرو بلند من که به دادم نمیرسی
دستم اگر رسد، به خدا میرسانمت
پیوند جان جداشدنی نیست ماه من
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت
ماتمسرای عشق به آتش چه میکشی
فردا به خاک سوختگان میکشانمت
دست نوازشی به سر و گوش من بکش
سازی شدی که شور و نوایی بخوانمت
تو ترک آبخورد محبت نمیکنی
اینقدر بیحقوق هم ای دل ندانمت
ای غنچهٔ گلی که لب از خنده بستهای
بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت
یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب
تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت
چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب
دارم غزال چشم سیه میچرانمت
لبخند کن معاوضه با جان شهریار
تا من به شوق این دهم و آن ستانمت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ملال و درد ناشی از عشق میگوید و از محبوبش میخواهد که او را در دوری رها نکند. او تأکید میکند که محبت و پیوندی عمیق میان آنها وجود دارد که نمیتوان آن را جدا کرد. در عین حال، شاعر درد و رنج عشق را یادآور شده و دلتنگیاش را با زبانی شاعرانه بیان میکند. او از محبوبش میخواهد که بازگردد و رنگ خنده را به دلش بازگرداند و با نوازشهایش، غم را از او دور کند. در نهایت، شاعر آرزو دارد که از این عشق پرشور، بهرهمند باشد و به شوق محبوبش، زندگی و جانش را فدای او کند.
هوش مصنوعی: هر گاه که به دلیل ناراحتی از عشق، از من دور شوی، این کار را طوری نکن که مجبور شوم برای بازگشتت با دلتنگی و زاری صدایت بزنم.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر دلخوری از من دور شوی، این را بدان که آه من نشانهای از شفاعت و ناله است که به دنبالت میآید.
هوش مصنوعی: تو مانند یک مروارید از اشک و گوهری از پاکی هستی؛ چشمانت را میریزم تا نشان از تو روی دامنم بماند.
هوش مصنوعی: سرو بلند من، که نماد زیبایی و قامتم است، در معرض درد و رنجی قرار دارد و به کمک نمیرسد. اگر روزی دستم به تو برسد، مطمئناً تو را به خدا میسپارم و در نزد او میگذارم.
هوش مصنوعی: محبت من به تو آنقدر عمیق است که هیچ چیز نمیتواند ما را از هم جدا کند. تو مانند ماهی هستی که نمیتوانم جانم را فدای تو کنم و به راحتی از تو جدا شوم.
هوش مصنوعی: عشق، مثل یک ماتمسرا، در آتش غم و درد میسوزد. فردا تو را به خاک کسانی که سوختهاند، میبردم.
هوش مصنوعی: عاشق از محبوبش میخواهد که با نوازش سر و گوش او را آرام کند، زیرا او خود به گونهای تبدیل شده که همچون یک ساز میشود و میتواند آهنگ و شوری را برای او بخواند.
هوش مصنوعی: عشق و محبت را به اندازهای نمیچشی که حق تو باشد، ای دل، که نمیدانم چرا اینقدر در این موضوع بیخبر و بیحقوقی.
هوش مصنوعی: ای غنچهٔ گلی که به خاطر غم و اندوه، لبخند نمیزنی، برگرد و مانند نسیم صبا، در یک لحظه تو را شکوفا میکنم.
هوش مصنوعی: یک شب به رغم اینکه صبح میشود، ای زیبایی، به زندان من بتاب تا من هم به رغم سوز شمع، جان و دل خود را فدای تو کنم.
هوش مصنوعی: من چو چوپانی هستم که در دشت عشق زندگی میکنم و همیشه غزلی بر لب دارم؛ تو همچون غزالی با چشمان سیاه، جذاب و دلفریب، مایلم تو را به تماشا بکشم.
هوش مصنوعی: لبخند بزن و جان خود را به من بده، تا من به شوق این خوشحالی، چیزی به تو دهم و از تو چیزی بگیرم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.