سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی
ستاره کوکبه آفتاب خرگاهی
به لاجورد افق ته کشیده برکه شب
مه و ستاره تپیدن گرفته چون ماهی
صلای رحلت شب داد و طلعت خورشید
خروس دهکده از صیحه سحرگاهی
به جستجوی تو ای صبح در شبان سیاه
بسا که قافله آه کردهام راهی
خدیو خرگهی بر خیمه گو بزن بیرون
چو مهر تکیه به شمشیر و مغفر شاهی
عجب مدار به شمشیر او غبار قرون
چرا که آینهٔ عاشقان بُوَد آهی
نمانده چشمه آب بقا به ظلمت دهر
به جز چراغ جمال بقیت اللهی
برآی از افق ای مشعل هدایت شرق
برآر گله این گمرهان ز گمراهی
ز سایهای که به خاک افکنی خوشم چه کنم
همای عرش کجا و کبوتر چاهی
ملک به سجدهٔ آدم به کلک مژگان زد
بر آستان تو توقیع آسمانجاهی
خوشم که نقل حدیثت فتاده در افواه
بسا که نصّ حدیث است نقل افواهی
بشارتی به خدا خواندن و خدا دیدن
که این بشر همه خودبینی است و خودخواهی
دلی که آینهگردان شاهد غیبیست
چه عیب داردش از سرّ غیب آگاهی
به گوش آنکه صدای خدا نمیشنود
حدیث عشق من افسانهای بود واهی
تو کوه و کاه چه دانی که شهریارا چیست
به کوه محنت من بین و چهره کاهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در انتظار ظهور امام زمان سروده شده است. شاعر نخست صحنهٔ پایان شب و برآمدن صبح را با تصویرهای خیمه و برکهٔ خشکشده و بانگ خروس توصیف میکند و سپس صبح را نماد ظهور میگیرد و از آن پادشاه پنهان میخواهد که با شمشیر از سراپرده بیرون آید. او بقیةالله را تنها چشمهٔ آب حیات در ظلمت روزگار و مشعل هدایت گمراهان میداند، خود را کبوتری حقیر در برابر همای عرش میشمارد و در پایان از رنج سنگین و چهرهٔ زرد خود در این انتظار سخن میگوید.
هوش مصنوعی: سپاه صبح از آسمان تا زمین همهجا خیمه زد؛ ستارگان همراهان و ملازمان این سپاهاند و خورشید صاحب سراپرده و پادشاه آن است.
هوش مصنوعی: در افق لاجوردی، برکهٔ شب خشک شده و ته کشیده است و ماه و ستارگان مانند ماهیِ بیآب به تپیدن و جانکندن افتادهاند؛ یعنی شب رو به پایان است و ستارگان در حال محو شدناند.
هوش مصنوعی: خروس روستا با بانگ سحرگاهی خود، رفتن شب و برآمدن چهرهٔ خورشید را اعلام کرد.
هوش مصنوعی: ای صبح، در شبهای تاریک بارها در جستجوی تو کاروانهایی از آه روانه کردهام؛ صبح در اینجا کنایه از امام غایب و روزگار ظهور است.
هوش مصنوعی: به آن پادشاهِ درونِ سراپرده بگو که از خیمه بیرون بیاید و مانند خورشید، با شمشیر و کلاهخود شاهانه آشکار شود؛ یعنی از پردهٔ غیبت ظهور کند.
هوش مصنوعی: تعجب نکن که بر شمشیر او غبار قرنها نشسته است؛ زیرا آینهٔ عاشقان را آه آنان تیره میکند. یعنی گذشت قرنهای انتظار و آه عاشقان نشانهٔ طول غیبت است.
هوش مصنوعی: در تاریکی روزگار، جز چراغ جمال حضرت بقیةالله هیچ چشمهٔ آب حیاتی باقی نمانده است؛ اشاره به چشمهٔ آب حیات در ظلمات و داستان خضر.
هوش مصنوعی: ای مشعل هدایت که از مشرق برمیآیی، طلوع کن و این گلهٔ گمراهان را از گمراهی بیرون بیاور.
هوش مصنوعی: به همان سایهای که بر خاک میاندازی خرسندم؛ چارهای جز این ندارم، زیرا میان همای آسمانی و کبوتری که در چاه آشیانه دارد فاصله بسیار است. همای عرش تویی و کبوتر حقیر منم.
هوش مصنوعی: فرشتگان هنگام سجده بر آدم، با قلم مژگان خود بر آستان تو فرمان بلندمرتبگی آسمانی را امضا کردند؛ یعنی سجدهٔ فرشتگان در حقیقت گواهی بر مقام تو بود.
هوش مصنوعی: خوشحالم که حکایت تو بر سر زبانها افتاده است؛ زیرا آنچه بر زبان همگان جاری است، بسیار وقتها خود حدیثی صریح و قطعی است.
هوش مصنوعی: آمدن تو مژدهای است برای خداخواندن و خدادیدن، چون این مردم سراسر گرفتار خودبینی و خودخواهیاند.
هوش مصنوعی: دلی که آینهدار آن محبوب غایب است، چه عیبی دارد که از راز غیب آگاه باشد.
هوش مصنوعی: برای کسی که صدای خدا را نمیشنود، داستان عشق من افسانهای بیپایه است.
هوش مصنوعی: شهریار خطاب به کسی که حالش را درک نمیکند میگوید تو چه میدانی کوه و کاه چیست؛ به کوه رنج من و چهرهٔ زرد و کاهگونم نگاه کن تا بفهمی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چرا چو روز بهار ای نگار خرگاهی
بر این غریب نه بر یک نهاد و یک راهی
گهی به لطف چو عیسا مرا کنی فلکی
گهی به قهر چو یوسف کنی مرا چاهی
گهی به بوسه امیرم کنی به راهبری
[...]
هلال ماه صیام از سپهر ناگاهی
بتافت آنک، ربی و ربک اللهی
بسان زورق سیمین میان دریائی
بشکل نعلی زرین فتاده در راهی
چنانکه بردم طاوس نیم دایره
[...]
زهی مسخّر حُکمت ز ماه تا ماهی
شه ستاره سپاه و سپهر درگاهی
چو بندگان، مه و خورشید بر درت شب و روز
نشسته اند به هر خدمتی که در خواهی
تویی که از ره تسبیب، قسط روزی خلق
[...]
همای چتر فلک سای ارسلانشاهی
که باد سایه ی چترش ز ماه تا ماهی
کشید رخت بر این آشیان، ز اوج ظفر
شکار کرده هر اقبال را، که میخواهی
گرفته روی ممالک ز تیغش آرایش
[...]
چه خوش بود که به بالینِ خفته ناگاهی
چو چشم باز گشایم مرا رسد ماهی
فقیر را چه سعادت ورایِ آن باشد
که سر به کنجِ خرابش در آورد شاهی
میانِ ظلمتِ شب نورِ طلعتش باشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.