آهم از بس که آتشین است

با ناله من اثر قرین است

نه عقل به من گذاشت نه دین

چشمت که بلای عقل و دین است

در مصحف عارضت به خوبی

ابروی تو آیت مبین است

آن خال سیه نگر که چون مور

در مزرع حسن خوشه چین است

افسوس که وصل دلبران را

خصمی چون هجر در کمین است

جان می کنمت نثار امشب

آن نقد که حاضر است این است

بیگانه ننگ و نام گشتم

خاصیت عشق اسیر این است