زکوی دوست بادی بر من افتاد
چه بادست این که رحمتها بروباد
بمن آورد از آن دلبر پیامی
چنان شیرین که شوری در من افتاد
بدو گفتم اگر آنجا روی باز
دل غمگین ما را شادکن شاد
بگویش بی تو او را نیم جانیست
وگر در دست بودی می فرستاد
دل چون مومش از مهرت جدا نیست
چو نقش از خاتم و جوهر ز پولاد
وگر آن آب اینجامی نیاید
برو این خاک را آنجا بر ای باد
که یاد بی فراموشیست اینجا
وزآن جانب فراموشیست بی یاد
چو جان او دل شهری خرابست
ز جور هجرت ای سلطان بی داد
نگویم کز پری زادی ولیکن
بدین خوبی نباشد آدمی زاد
اگر چشمت بغمزه دل همی برد
لب لعلت ببوسه جان همی داد
مرا شیرینی تو کشته وتو
چو خسرو شادمان از مرگ فرهاد
بسوی کوی عشقت عاشقان را
ز خود رفتن رهست و بیخودی زاد
بیاد سیف فرغانی بسی کرد
دل غمگین خود را خرم آباد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق نسیمی را که از کوی دوست پیامی شیرین آورده پیک خود میکند. از او میخواهد که حال نیمجان و وفاداری دلش را به معشوق برساند و اگر معشوق نمیآید، خاک عاشق را به سوی او ببرد. در ادامه از بیداد هجران و زیبایی فراآدمی معشوق میگوید و خود را فرهادی کشتهٔ شیرینی او میداند. غزل با این سخن پایان مییابد که راه کوی عشق از خود گذشتن است و یاد معشوق مایهٔ آبادی دل شاعر است.
هوش مصنوعی: نسیمی از کوی معشوق به من رسید. این چه نسیمی است؛ رحمتها بر آن باد!
هوش مصنوعی: آن نسیم از آن دلبر پیامی برایم آورد؛ پیامی چنان شیرین که شور و هیجانی در من به پا کرد. میان «شیرین» و «شور» بازی لفظی هست.
هوش مصنوعی: به نسیم گفتم: اگر دوباره به آنجا رفتی، دل غمگین ما را شاد کن.
هوش مصنوعی: به معشوق بگو که عاشق بی تو تنها نیمجانی دارد و اگر آن نیمجان در اختیارش بود، آن را هم برایت میفرستاد.
هوش مصنوعی: دل نرم و مومین او از مهر تو جدا نمیشود؛ همانگونه که نقش از نگین انگشتر و جوهر از فولاد جدا نیست.
هوش مصنوعی: ای باد، اگر آن آب (معشوق) به اینجا نمیآید، تو برو و این خاک (عاشق) را به آنجا ببر.
هوش مصنوعی: زیرا اینجا یادی است که هرگز فراموش نمیشود، و آن سو فراموشیای است که هیچ یادی در آن نیست؛ یعنی عاشق همواره به یاد معشوق است و معشوق او را از یاد برده است.
هوش مصنوعی: ای پادشاه بیدادگر، از ستم دوری تو نهتنها جان عاشق، که دل مردم یک شهر ویران شده است.
هوش مصنوعی: نمیگویم که پریزادهای، اما هیچ آدمیزادهای به این زیبایی نیست.
هوش مصنوعی: اگر چشمت با غمزه دلها را میربود، لب لعلگونت با بوسه جان میبخشید.
هوش مصنوعی: شیرینی تو مرا کشت و تو مانند خسرو از مرگ فرهاد شادمانی؛ اشاره به داستان خسرو و شیرین و فرهاد است.
هوش مصنوعی: عاشقان برای رسیدن به کوی عشق تو باید از خود بگذرند؛ راهشان «از خود رفتن» است و توشهٔ این راه بیخودی است.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی با یاد تو دل غمگین خود را بارها آباد و خرم کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز جور لشکر خرداد و مرداد
تواند داد ما را هیچکس داد؟
محال است این طمع هیهات هیهات
کس دیدی که دادش داد خرداد
ز بهر آنکه تا در دامت آرد
[...]
چو رسته گردد از چنگال اضداد
شود آنجا که او را هست میعاد
ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند، دل کند یاد
بسازم خنجری نیشش ز پولاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد
الغ عارض ز . . . ن گربه افتاد
جهانرا گنده گردانید از باد
چرا خاکش نپوشیدند بر روی
که باگه این کند گربه چو افتاد
گه گربه بعهد ارسلان خان
[...]
اگر عالم سراسر ظلم گیرد
نیابد هیچ مظلوم از فلک داد
همه ظلم از نجوم و از فلک دان
که لعنت بر نجوم و بر فلک باد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.