سنایی
»
حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه
»
الباب الثامن ذکرالسطان یستنزلالامان
»
بخش ۱۱ - حکایت در عدل سلطان
گفت روزی حکایتی پیری
که مرا بُد نشانهٔ تیری
کاندر آن روزگار شاهی بود
عالم عدل را پناهی بود
داد و انصاف و عدل گستردی
هرکسی بر ز بِرّ او خوردی
گفت روزی به رهزنی در تاخت
دید در بند کرده کاله و ساخت
بندیی چند دید بسته به بند
دزد گریان و بندیان زان خند
زود نزدیک راهزن رفتش
دُر تحقیق راهزن سفتش
گفتش این خنده و گرستن چیست
واین چنین مال و بند بستهٔ کیست
گفت ما راست این گرستن زار
که چنین نعمت از یمین و یسار
گِرد کردند از حرام و حلال
جمع کردند زرّ و کاله و مال
رخت بر باد گشته در بندند
برخود و عادلان همی خندند
ظلم شد عدل و روز شد شب ما
زان همی نشنوند یاربِ ما
عادلانیم لیک با فن خویش
بند برداشتیم از تن خویش
هرکه او عدل خویش بگذارد
ظالمی را خدای بگمارد
تا برآرد ز مال و جانش دمار
ظلم او را به ظلم سازد کار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: پیری داستان پادشاهی دادگر را نقل میکند که بر راهزنی تاخت و نزد او مال انباشته و اسیرانی دربند دید؛ راهزن میگریست و اسیران میخندیدند. راهزن در پاسخ پرسش شاه توضیح میدهد که این اسیران مال را از حلال و حرام گرد آورده بودند. نتیجهٔ حکایت این است که هر کس عدالت را رها کند، خداوند ستمگری را بر او مسلط میکند تا ستم او را با ستم کیفر دهد.
هوش مصنوعی: پیری که برای من راهنما و نشانهای بود، روزی داستانی را تعریف کرد.
هوش مصنوعی: در آن روزگار پادشاهی بود که پناهگاه عدالت در جهان به شمار میرفت.
هوش مصنوعی: او داد و انصاف و عدل را گسترش میداد و همه از نیکوکاری او بهره میبردند.
هوش مصنوعی: راوی گفت: روزی آن شاه بر راهزنی حمله برد و دید که کالا و اسباب فراوانی را بسته و انبار کرده است.
هوش مصنوعی: چند اسیر را دید که در بند بودند؛ دزد میگریست و اسیران از این وضع میخندیدند.
هوش مصنوعی: شاه بهسرعت نزد راهزن رفت و از او به دقت پرسوجو کرد.
هوش مصنوعی: به او گفت: این خنده و گریه برای چیست، و این مال و این اسیران دربند از آنِ کیست؟
هوش مصنوعی: راهزن گفت: گریهٔ زار ما از این است که این مردم چنین ثروتی را از چپ و راست،
هوش مصنوعی: از راه حرام و حلال گرد آوردند و طلا و کالا و دارایی انباشتند.
هوش مصنوعی: اکنون که داراییشان بر باد رفته و خود در بندند، باز هم به خود و به دادگران میخندند.
هوش مصنوعی: کار ستم ما به جای عدل نشست و روز ما به شب بدل شد؛ از همین رو ناله و «یارب» ما شنیده نمیشود.
هوش مصنوعی: ما نیز به شیوهٔ خود دادگریم، اما با حیله و هنر خود بند را از تن خود برداشتهایم.
هوش مصنوعی: هر کس عدالت را رها کند، خداوند ستمگری را بر او میگمارد.
هوش مصنوعی: تا مال و جان او را نابود کند؛ یعنی خداوند ستم او را با ستمی دیگر کیفر میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.