ای خوش آن روز که دل به هر غمت جایی داشت
سر سودازده با مهر تو سودایی داشت
هر چه سوز دلم از درد فراقت غم نیست
کاشکی شام غمت و عده فردایی داشت
گفت از دامن مقصود مکش دست ای کاش
دل شوریده من تاب و توانایی داشت
خانه بر دوش کسی یاد ندارد چون من
باز مجنون به جهان گوشه صحرایی داشت
هر کجا رفتم اگر کعبه و گر بتکده بود
دیدم از زلف تو یک سلسله برپایی داشت
روز و شب در قفس سینه دلم ناله کند
آه اگر رخنه از بهر تماشایی داشت
کور خوانده است مرا زاهد مغرور ای کاش
سود خود دیدی اگر دیده بینایی داشت
هر قدم در ره عشقت که نهادم دیدم
خسته و مانده چه من آبله برپایی داشت
عاقبت دست تقاضای قضا برهم زد
هر کجا دید کسی عیش مهیایی داشت
(صامتا) هر که من و عیش مرا دید به خویش
گفت ای کسی که جا بر لب دریایی داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با حسرت از روزهایی یاد میکند که دلش جایگاه غم یار بود، و اکنون از شبِ بیپایانِ فراق، آوارگیِ بیمانندش و دلِ دربندش در قفسِ سینه مینالد. او زلف یار را زنجیری میبیند که بر کعبه و بتکده یکسان گسترده است و طعنهٔ زاهد را که او را کور خوانده، به خود او بازمیگرداند. در پایان از تقدیر شکوه میکند که هر خوشیِ آمادهای را بر هم میزند، و صامت حالِ خود را چنان وصف میکند که بیننده بر او افسوس میخورد.
هوش مصنوعی: خوشا روزگاری که دلم برای هر غمِ تو جایی داشت و سرِ پرشورم با عشق تو در سودا و شیفتگی بود. شاعر حسرت روزهای پیشینِ عاشقی را میخورد.
هوش مصنوعی: هر اندازه دلم از درد دوری تو بسوزد، باکی ندارم. فقط ای کاش شبِ غم تو وعدهٔ فردایی و پایانی داشت.
هوش مصنوعی: به من گفتند دست از دامن مقصود و آرزویت برندار. ای کاش دلِ پریشانم چنین تاب و توانی داشت.
هوش مصنوعی: هیچکس آواره و بیخانمانی مانند من به یاد ندارد. مجنون باز در این جهان دستکم گوشهای از بیابان را برای ماندن داشت.
هوش مصنوعی: به هر جا رفتم، چه کعبه و چه بتکده، دیدم زنجیری از زلف تو در آنجا برپاست. یعنی اهلِ هر کیش و آیینی گرفتار و اسیر زیبایی تو هستند.
هوش مصنوعی: دلم شب و روز در قفسِ سینه ناله میکند. ای کاش این قفس روزنهای داشت تا دل از آن بیرون را تماشا کند.
هوش مصنوعی: زاهدِ مغرور مرا کور خوانده است. اگر خودش چشم بینایی داشت، سود و زیان خود را میدید و درمییافت که کور خودِ اوست.
هوش مصنوعی: در راه عشق تو به هر جا که قدم گذاشتم، کسی را دیدم که مانند من خسته و درمانده بود و پاهایش تاول زده بود.
هوش مصنوعی: سرانجام دستِ تقدیر هر جا که دید کسی خوشی و آسایشی فراهم دارد، آن را بر هم زد و نابود کرد.
هوش مصنوعی: ای صامت، هر کس من و خوشیِ مرا دید با خود گفت: چه بیبهره است کسی که بر لب دریا جا داشت و باز تشنه ماند. شاید هم مقصود این باشد که خوشیِ من مانند خانهای بر کنارهٔ دریا ناپایدار بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.