شامِ هجران است ای دل، دیده امید دار

ای جگر خون شو ز جویِ دیده، خونبار بار

گریه کن ای چشم، چون ابرِ بهاران زار زار

همچو من ای ناله، نالان باش و برگو یار یار

ای صبا بنما به کویِ آن بُتِ مهروی روی

رخصتِ گفتار، اول زان مَه دِلجوی جوی

پس بدان گلچهره‌ام چون بلبلِ خوشگوی گوی

سروِ قدّم ز هجرِ، ای،سروِ مشکین‌موی موی

تا مرا شد مویِ تو ای سروِ سیم‌اندام، دام

در جهان دیگر ندیدم از دلِ خوش‌کام، کام

گاهگاهی از محبت، بَر از این گمنام، نام

قامتِ من چون الف بود و شد از آلام، لام

هر که دل بر طُرّهِ عنبرمثالت بست، بست

سویِ دام از گلستان چون طایر برجست، جست

کشتهٔ تیرِ نگاهِ نرگست تا هست، هست

عالمی را کرده از یک عشوه آن بَد‌مست، مست

باز تا این‌جا نبود اندر بَرِ احباب، باب

شد ز دردِ دوری‌ات، دور از دلِ بی‌تاب تاب

خشک شد از جویِ چشم و دیدهٔ پرآب، آب

چند در غفلت کند آن نرگسِ خوش‌خواب، خواب

روزگاری بُد دلم از لطف، ای دلشاد، شاد

نیست از آن روزگارت ای جفا بنیاد، یاد

از تغافل‌های نازت ای ستمگر، داد داد

گر رُخَت از یک نظر داده دلم را باد باد

شیرِ حق، شاهی که چون شمشیر بیرون کرد، کرد

رنگِ رویِ سرکشان را همچو کاهِ زرد، زرد

تابِ تیغش کرده جسمِ کافرِ دم‌سرد، سرد

بهرِ ابراهیم از آذر، گر برون آورد، وَرد

سروری کز سروری بخشیده بر اورنگ، رنگ

کرد با اَبطال، با تیغِ دوسر در جنگ، جنگ

دهر را بر مشرکین کرده چو گور تنگ، تنگ

توتیا از برشِ شمشیرش، ز صد فرسنگ، سنگ

ذاتِ او نابودِ ذاتِ حضرتِ معبود بود

از کفِ دریا نوالَش در جهان، موجود، جود

هر کجا تیغِ شرربارش شرر افزود، زود

شد بلند از جسم و جانِ دشمنِ مردود، دود

ای ز نورِ عارضت در دیدهٔ پرنور، نور

در گدایی از گدایانِ درت مشهور، هور

روزگارِ دشمنت را علتِ ناسور، سور

دوستدارانِ تو در کونَین ز دردِ دَور، دور

تا بُوَد اندر نوشتن، دال دال و ذال ذال

تا بُوَد از بهرِ مدّت، ماه ماه و سال سال

تا بُوَد اندر تلوّن زرد زرد و آل آل

تا بُوَد مانندِ «صامت»، گُنگ گنگ و لال لال