جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود
کی به جانی باز ماند، هر که را جانی بود؟
آب چشم و جان شیرین را کجا دارد دریغ
هر که او را چون خیال دوست مهمانی بود؟
از خیال غمزه غماز کافر کیش او
هر زمانی بر دل من تیربارانی بود
نامسلمان چشم ترکت را نمیدانم چه بود؟
زانکه دایم در پی خون مسلمانی بود
با خیال روی و مویش عشق بازد روز و شب
هر کجا با بنده ماهی در شبستانی بود
با ملامت یار شو، گو از سلامت دور باش
هرکه او در عاشقی، خواهد که سلمانی بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید که جان و اشک را بیدریغ نثار معشوق و خیال او میکند. سپس از نگاه بیرحم و «کافرکیش» یار شکایت میکند که پیوسته بر دلش تیر میبارد و خون مسلمانان را میریزد. در پایان نتیجه میگیرد که راه عاشقی، پذیرفتن ملامت و دوری از سلامت و عافیت است.
هوش مصنوعی: اگر معشوقی چون تو جان شیرین را بپذیرد، هر کس جانی داشته باشد هرگز از بخشیدن آن دریغ نمیکند و با جانش باقی نمیماند.
هوش مصنوعی: کسی که خیال دوست مهمان اوست، کی اشک چشم و جان شیرین خود را از پذیرایی این مهمان دریغ میکند؟ عاشق اشک و جان را نثار خیال یار میکند.
هوش مصنوعی: از خیال نگاه فتنهانگیز و رازفاشکن و کافرخوی او، هر لحظه بر دل من بارانی از تیر میبارد.
هوش مصنوعی: نمیدانم چشم ترکوار و نامسلمان تو را چه شده است که همیشه در پی ریختن خون مسلمانی است؛ یعنی چشم بیرحم یار پیوسته عاشقان را میکشد.
هوش مصنوعی: هر جا که ماهرویی در خلوتگاهی با من باشد، من شب و روز با خیال روی و موی او عشق میورزم؛ یعنی جز خیال او به هیچ زیبای دیگری دل نمیدهم.
هوش مصنوعی: سلمان میگوید: هر کس میخواهد در عاشقی چون سلمان باشد، باید با ملامت همراه شود و از سلامت و عافیت دوری کند. شاعر میان «سلمان»، «سلامت» و «ملامت» بازی لفظی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود
شادمان جانی که او را چون تو جانانی بود
خرم آن خانه که باشد چون تو مهمانی در او
مقبل آن کشور که او را چون تو سلطانی بود
زنده چون باشد دلی کز عشق تو بویی نیافت؟
[...]
در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد
تا ابد جامِ مرادش همدمِ جانی بُوَد
من همان ساعت که از مِی خواستم شد توبه کار
گفتم این شاخ ار دهد باری، پشیمانی بُوَد
خود گرفتم کَافکَنَم سجاده چون سوسن به دوش
[...]
هر که را دل مبتلای چون تو جانانی بود
هم فدا سازد گرش هر مو بتن جانی بود
چون خیال آرم کشیدن آن تن نازک ببر
منکه هر سو کرده سر از سینه پیکانی بود
ای مسلمانان چه خوانیدم به مسجد چون به دیر
[...]
ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بود
ناز پنهان تو با من خیر پنهانی بود
دل از آن سیب ذقن پر قطره خون چون انار
به که درج لعل پر یاقوت رمانی بود
من که روی از هر دو عالم در تو بت آورده ام
[...]
چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟
آرزو در سینه من چند زندانی بود؟
می شود ز اشک ندامت دانه امید سبز
سرخ رویی لاله باغ پشیمانی بود
کو جنون تا سر به صحرایم دهد چون گردباد؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.