بهار گل دولت اسلام خان
که دارد ازو این چمن آب و تاب
بنایی به بنگاله بنیاد کرد
که برجش بود نام و قصرش خطاب
حصار فلک را بسی گشته است
ندیده ست برجی چنین آفتاب
عمارت نمی دارد این قدر و شان
سپهری بنا کرده از خاک و آب
ز فیض هوایش، چو طوطی سزد
شود سبز اگر بال مرغ کباب
دهد مستی از بس به کیفیت است
درو جام روزن چو جام شراب
رقم زد پی سال تاریخ او
خرد «شاه برج مه و آفتاب»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به ستایش اسلام خان پرداخته و به زیباییهای باغ و عمارت او اشاره میکند. بنای عظیم او در بنگاله با برج و قصر باشکوهش، نماد قدرت و زیبایی است که در آسمان نمایان شده و توجه همگان را جلب میکند. حس شادابی و نشاط بهار در باغ او مشهود است و هوای مطبوعش همچون شراب شگفتانگیز مینوشد. شاعر از تاریخنگاری این بنا به عنوان شاهکار و نشانهای از عظمت اسلام خان یاد میکند، که از خاک و آب به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: بهار زمان پررونق و شادی اسلام خان است که به واسطه او این باغ سرسبز و پرجلال شده است.
هوش مصنوعی: در بنگاله ساختمانی بنا شده است که به خاطر برج بلندش معروف است و کاخی مجلل دارد که به آن لقب دادهاند.
هوش مصنوعی: آسمان مدتهاست که دوری را دیده، اما همچون این برج آفتاب را هیچگاه ندیده است.
هوش مصنوعی: این جهان و زندگی، ارزش و عظمت زیادی ندارد، چرا که ساختمان بزرگ آسمان از خاک و آب ساخته شده است.
هوش مصنوعی: با نعمت و لطافت هوای او، مانند طوطی میشود سبز، حتی اگر بال مرغ کبابی باشد.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که به خاطر ویژگیهای خاص مکان یا فضایی که توصیف شده، حالتی سرمستی و خوشحالی به انسان دست میدهد. مانند این که وقتی انسان جامی از شراب مینوشد و احساس خوشی و سرخوشی میکند. در واقع، این مکان به مانند جامی است که نوشیدنی خوشی را در خود دارد.
هوش مصنوعی: در اینجا به بیان تاریخ و ویژگیهای برجسته شخصیتی اشاره شده است. به نوعی، نمایانگر عظمت و ارزش فردی است که به او لقب شاه داده شده و در میان دیگران مثل ماه و خورشید میدرخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
که چندان کند سگ به تیزی شتاب
که از کام او دورتر باشد آب
معلم به تعلیم شد در شتاب
که تا هر دو گشتند فرهنگ یاب
سوی خاور آید پدید آفتاب
هم آتش کند جوش طوفان چو آب
چو فردا زند بر سپهر آفتاب
جهان می شود سر به سر زر ناب
رخ زرد کرد آن رخ رنگریز
که بالاش سروست و رخ آفتاب
بشستش پس از رنگ آب دو چشم
که شست آب هجران از آن هر دو خواب
بلی هر چه رنگش کند رنگ ریز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.