|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هر انگشت من از داغ جدایی
همی نالد چو نی در دست نایی
هر آهی کز دلم سوی فلک رفت
ز ره برگشت چون تیر هوایی
دلم را سوی تیغش می کند عشق
به انگشت شهادت رهنمایی
هراسان گردد از شهباز او کبک
چنان کز بیم ترکان روستایی
نشسته گرد چون ساز شکسته
به رخسارم به کنج بینوایی
سلیم از گریه در گرداب خون است
چو نقش داغ در دست حنایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد جدایی و احساس عمیق عشق و اندوه خود سخن می‌گوید. او با ناله‌هایی شبیه به نی، عواطف خود را بیان می‌کند و هر آهی که از دل او به آسمان پر پرواز می‌کند، به زمین بازمی‌گردد. عشق او را به سوی عشق، که همچون تیغی تیز است، می‌کشاند و او را در تنگنا و درماندگی قرار می‌دهد. در نهایت، سلیم به تصویرگری از خود به عنوان فردی با دل پر از درد و غم پرداخته و از عمق حزن و رنج خود خبر می‌دهد.
هوش مصنوعی: هر انگشت من از درد جدایی می‌نالد و صدای آن شبیه صدای نی در دستان نای است.
هوش مصنوعی: هر آهی که از دل من به سمت آسمان پرتاب شد، مانند تیر هوایی برگشت و به سمت من بازگشت.
هوش مصنوعی: عشقی که در دلم هست، مرا به سوی تیغ او می‌کشاند و به من نشان می‌دهد که چگونه باید شجاعانه با این احساس مواجه شوم.
هوش مصنوعی: کبک از ترس شهباز به شدت وحشت‌زده می‌شود، مثل اینکه از خطر و تهدید ترکان در روستا می‌گریزد.
هوش مصنوعی: چهره‌ام مانند سازی شکسته و آشفته است و در گوشه فقر و بیچارگی نشسته‌ام.
هوش مصنوعی: سلیم به شدت غمگین و گرفتار درد و رنج است، مانند نشانه‌ای که بر روی دست حنایی باقی‌مانده و یادآور تاثیر عمیق و ماندگار آن است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بی‌وفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.