مطرب از دستت گر آید، ناخنی بر چنگ زن
من بر آتش می زنم خود را، تو بر آهنگ زن
نسبتی با مشرب پروانه گر داری بس است
گر نباشد آتشی، بر آب آتش رنگ زن
بلبلان با هم نمی دانند غیر از دوستی
گل تمام عمر گو ناخن برای جنگ زن
شکوه ی احباب را پوشیده نتوان داشتن
گر به دستت شیشه گردد راستی، بر سنگ زن
زین گلستان برگ سبزی خود به کف ناید سلیم
همچو اوراق چمن، آیینه را بر سنگ زن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از مطرب میخواهد بنوازد تا او همچون پروانه خود را به آتش عشق بسپارد و اگر آتشی نبود، به شراب پناه ببرد. سپس دوستی و یکدلی بلبلان را در برابر خوی جنگجوی گل پرخار میگذارد و میگوید گلهٔ دوستان پنهانشدنی نیست. در پایان، از اینکه از باغ دنیا بهرهای به دست نمیآید، ناامیدی خود را با تصویر شکستن آینه بر سنگ بیان میکند.
هوش مصنوعی: ای نوازنده، اگر از دستت برمیآید، زخمهای بر چنگ بزن. من خود را در آتش عشق میاندازم و تو با ساز، آهنگ این سوختن را بنواز.
هوش مصنوعی: اگر با خوی پروانه که خود را به آتش میزند نسبتی داری، همین کافی است. اگر آتشی نیست، خود را به آب آتشرنگ، یعنی شراب، بزن.
هوش مصنوعی: بلبلان با یکدیگر جز دوستی چیزی نمیشناسند. بگذار گل همهٔ عمر با خارهایش که مانند ناخن است آمادهٔ جنگ باشد.
هوش مصنوعی: گلهٔ دوستان را نمیتوان پنهان نگه داشت. اگر بهراستی شیشهای به دستت افتاد، آن را بر سنگ بزن تا صدای شکستنش آشکار شود. یعنی گله را باید بیپرده گفت.
هوش مصنوعی: سلیم، از این باغ دنیا هیچ برگ سبزی، یعنی بهره و هدیهای، به دست نمیآید. پس مانند برگهای باغ که فرومیریزند، آینه را بر سنگ بزن و ناامیدانه بشکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.