گه ز شوق او در آتش، گاه در خون میرویم
خضر کو تا بنگرد این راه را چون میرویم
همچو توبه با صلاحیت به مجلس آمدیم
لیک رسواتر ز بوی می به بیرون میرویم
هرکجا باشد، چو ما دیوانگان را جای نیست
شهر اگر از ما به تنگ آمد، به هامون میرویم
نیست شوری هرکجا شوریدهای در رقص نیست
در چمن، گاهی به ذوق بید مجنون میرویم
جمله عالم را گرفت اعجاز نطق ما سلیم
بعد ازین همچون مسیحا سوی گردون میرویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل احساسات متناقضی را نسبت به عشق و دوگانگی وضعیت خود بیان میکند. از یک سو، به شوق معشوق در آتش و خون میسوزد و از سوی دیگر، خود را در مجلس حضور دارد، اما رسواییاش بیشتر از بوی می است. او به دیوانگیاش اعتراف میکند و این احساس را دارد که در جایی که دیوانگان حضور دارند، جایگاهی برای او نیست. با اشاره به چمن و بید مجنون، شاعر به نشاط و سرمستی عشق اشاره میکند و در نهایت، بیان میکند که نطق او برای عالم اعجازآساست و او به سوی آسمان پرواز میکند.
هوش مصنوعی: گاهی از شوق دیدار او در آتش میسوزیم و گاهی در خون میغلتیم. ای خضر، کجایی تا این راه را که طی میکنیم، ببینی؟
هوش مصنوعی: ما با نیت پاک و درست به جمع آمدهایم، اما همچنان رسواتر از بوی شراب به بیرون میرویم.
هوش مصنوعی: هر جا که برویم، جایی برای دیوانگان مثل ما نیست. اگر این شهر از ما خسته شود، به بیابان میرویم.
هوش مصنوعی: در هر جایی که شور و حالت خاصی وجود نداشته باشد، شوریدگی و رقص هم دیده نمیشود. گاهی وقتها، با حس و حال خاصی مانند عشق و دیوانگی، به سمت زیباییها و لطف طبیعت میرویم.
هوش مصنوعی: تمامی دنیا تحت تأثیر قدرت کلام ما قرار گرفته است. از این پس مانند مسیح، به سوی آسمان میرویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.