روزگار از چمن وصل توام دور افکند
آن سرشکم که مرا از مژه ی حور افکند
چون صبوحی زده از خانه برآمد، خورشید
روشنی را ز حجاب رخ او دور افکند
حسن مغرور چو شمشیر جفا کرد بلند
خویش را شور جنون بر سر منصور افکند
تاب سرپنجه ی اقبال سلیمان داری
دست بتوانی اگر در کمر مور افکند
شب که سر داد دلم آه به سیاره سلیم
آتشی بود که در خانه ی زنبور افکند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دوری و جدایی از محبوب سخن میگوید و حسرتی عمیق را بیان میکند. او به تأثیرات منفی زمانه اشاره میکند و از عشق و زیبایی محبوب میگوید که همچون خورشید درخشان است. همچنین، شاعر از جنون و آشفتگی درونیاش، ناشی از این عشق تاخت و تاز میکند. در پایان، او به وجود احساساتی مثل درد آتشین و ناپایداری زندگی در فراق محبوب تأکید میکند.
هوش مصنوعی: روزگار به قدری از عشق تو مرا دور کرده که آن اشکی که از چشمانم ریخته، یادآور زیبایی و پاکی توست.
هوش مصنوعی: وقتی صبح درخشان از خانه بیرون آمد، نور خورشید حجاب چهرهاش را کنار زد و همه جا را روشن کرد.
هوش مصنوعی: حسن، با خودپسندی و زیباییاش، همچون شمشیری که زخم میزند، باعث شد که سر بزرگ و بلند منصور در حالت جنون و آشفتگی قرار گیرد.
هوش مصنوعی: تو به اندازهای توانمندی و قدرت داری که اگر بخواهی میتوانی هر چقدر که میخواهی بر روی کمر یک مورچه سنگینی کنی، درست مانند سلیمان که بر همه چیز تسلط داشت.
هوش مصنوعی: در شب، زمانی که دلم نالهای از سر اندوه سر میدهد، آتش شوق و هیجان مانند شعلهای در دل من شعلهور میشود، درست مثل آتش سوزانی که در کندوی زنبورها ایجاد میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.