اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرند
هرکه را مار غمی زهر زند، پازهرند
در صفاهان نتوان بی می شیرازی بود
اهل دریا همه محتاج به آب نهرند
هرکس خوب که بینی به جهان، شیرازی ست
راست گفتند که نیکان همه از یک شهرند
شیوه ی صلح کل از بس که در ایشان عام است
نتوان گفت که از دشمن خود در قهرند
از صفات خوش و اخلاق پسندیده سلیم
نتوان گفت که این طایفه اهل دهرند


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، به ستایش اهل شیراز میپردازد و آنها را بهشتیترین افراد برمیشمارد. او بر این باور است که هرکس در دنیا خوب و نیکوست، از این شهر برخاسته و صفای اخلاقی مردم شیراز را تحسین میکند. اشاره میکند که در صفا و صلح کل، این اهالی سرآمدند و نمیتوان گفت که بر دشمنان خود قهر و کینه دارند. پیام کلی شعر تأکید بر ویژگیهای نیک و مثبت افراد شیرازی است و برتری آنها را در اخلاق و رفتار نمایش میدهد.
هوش مصنوعی: ساکنان شیراز، افرادی هستند که مانند بهشتیان در دنیا زندگی میکنند. هر کس که دچار غم و ناراحتی شود، آنها مانند داروهایی هستند که میتوانند این درد را کاهش دهند.
هوش مصنوعی: در اصفهان نمیتوان به خوشی و لذت زندگی کرد مگر با می شیرازی. همه اهل دریا نیز به آب نهر نیازمندند.
هوش مصنوعی: هر کسی را که در این عالم خوب و دوست داشتنی ببینی، به نوعی از شیراز است. راست گفتهاند که همه انسانهای خوب و نیکو از یک جا آمدهاند.
هوش مصنوعی: روش آشتی و صلح در بین آنها تا حدی رایج و فراگیر است که نمیتوان گفت که آنها از دشمنان خود ناراحت یا عصبانی هستند.
هوش مصنوعی: نمیتوان ویژگیهای نیک و اخلاق پسندیده سلیم را وصف کرد، زیرا این گروه از مردم زمانهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.