باز حرف از ناز خوبان می زنم
طعنه ها بر کفر و ایمان می زنم
همچو زلف از مصحف روی بتان
بعد از این فال پریشان می زنم
می کنم جان را بر آن لب پیشکش
سنگ بر لعل بدخشان می زنم
نیستم آنگاره لیک انگاره را
تا شوم هموار، سوهان می زنم
گر در و دیوار از دستم شکست
بعد از این سر در بیابان می زنم
شیشه ام چون ابر گر پر می شود
خیمه در صحن گلستان می زنم
کشور جانان سعیدا رو نمود
پشت پا بر عالم جان می زنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دلبستگی تازهاش به ناز خوبان میگوید و عشق را از کفر و ایمان برتر میشمارد. او جانش را در برابر لب معشوق ناچیز میداند، از پیراستن خود سخن میگوید و از آوارگی مجنونوار و بادهنوشی در گلستان یاد میکند. در پایان میگوید چون سرزمین جانان بر او آشکار شده، از جان و جهانِ جان دست میشوید.
هوش مصنوعی: دوباره از ناز و عشوهٔ زیبارویان سخن میگویم و با این سخن، هم کفر و هم ایمان را به ریشخند میگیرم؛ یعنی عشق خوبان را از هر دو برتر میدانم.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبارویان برایم مانند قرآنی است که از آن فال میگیرند. از این پس، مانند زلفی که پریشان بر آن چهره افتاده، از آن فالی پریشان و آشفته میگیرم؛ یعنی حال من نیز مثل آن زلف آشفته است.
هوش مصنوعی: جانم را به آن لب پیشکش میکنم، اما این کار مانند زدن سنگ بر لعل بدخشان است؛ یعنی جان ناچیز من در برابر آن لب لعلگون بیارزش است و هدیهکردنش گویی جسارتی به آن گوهر است.
هوش مصنوعی: من آن صورت ناتمام و خام نیستم، اما بر این وجود ناتمام خود سوهان میکشم تا صاف و هموار شوم؛ یعنی با رنج، خود را میپیرایم و کامل میکنم.
هوش مصنوعی: اگر از بیتابیِ من در و دیوار خانه شکست و در خانه جایی برایم نماند، از این پس سر به بیابان میگذارم و مانند مجنون آواره میشوم.
هوش مصنوعی: اگر شیشهٔ شرابم مانند ابرِ پرباران پر شود، در میان گلستان خیمه میزنم و به شادی و بادهنوشی مینشینم.
هوش مصنوعی: سعیدا، اکنون که سرزمین معشوق (جانان) به من رو نشان داده است، به جهان جان و به خودِ جان پشت پا میزنم و آن را رها میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من که حلقه بر در جان میزنم
رب هب لی چون سلیمان میزنم
چون دم از سودای جانان میزنم
آتش اندر آب حیوان میزنم
شور لیلی طاقتم را طاق کرد
همچو مجنون بر بیابان میزنم
جرعهٔ دردی بصد خون جگر
[...]
باز گلبانگ پریشان میزنم
آتشی در عندلیبان میزنم
حجله گل بهر من بستند و من
سر به دیوار گلستان میزنم
در بن هر خار خنجر میخورم
[...]
سیل اشکم را بطوفان میزنم
قطره جوشان و خروشان میزنم
تا شود رنگین سرشکم هرنفس
ناخنی بر چشم گریان میزنم
میشکافم سینه وز تار فغان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.